KAAL ALS HET NOORD-FRIESE LANDSCHAP

Droog als Deathvalley. Rauw als de verwaaide kop van een zeebonk. Kaal als het Noord-Friese landschap. Droog, rauw en kaal. Zo valt de productie/het geluid van Excellent Italian Greyhound van Shellac het best te omschrijven. Geen overdubs. Geen poespas. Puur de instrumenten. Puur geluid. Puur Steve Albini.

Een plaat die volledig langs mij heengeggaan is. Uitgekomen in juni al. Een niet te missen mooie hoes. Een niet te missen goede plaat. Volledig langs mij heen gegaan. Op vele muzieksites besproken, maar ik heb het niet gezien. Ik surf te veel naar porno. Ik ben de laatste maanden zo in de muziek gedoken dat er schijnbaar waar er aan de ene kant een (her)ontdekking bij komt er aan de andere klant iets de kloof der gemistheid en vergeten moet indonderen. Tot mijn grote geluk maakt ik daar onlangs een wandeling en zag Excellent Italian Greyhound alsnog liggen.

Rechts van je staat de bassist te pompen. Links knerpt en twangt de gitaar. Voor je de drummer. Kaal. De drummer die in opener The End Of Radio een eigen leven leidt. Een nummer zo kaal als het geluid. De snare laat het nummer los en verwordt tot een roffel. Een roffel die Steve de gelegenheid geeft om de prijsvraag aan te kondigen. "The fifth caller. Or any caller at all", want luistert er nog wel iemand? Luistert er wel iemand naar hem. De laatst dj van het laatste radiostation op een verlaten aarde.

"Can you hear me now?"

De drum laat het nummer in een roffel los, maar maakt zich tegelijkertijd onderdeel van het nummer. "I've got 50.00 watts". Bij voorkeur alle 50.000 gebruiken, want The End of Radio, nee heel Excellent Italian Greyhound is een plaat om hard te draaien. Hoe harder, hoe meer de kaalheid van het geluid overheerst. Hoe harder, hoe meer de desolaatheid en de wanhoop van de laatste dj op aarde klinkt. Kaal als de lege verlaten wereld.

The End Of Radio stond ook al op het Peel Sessions album van Shellac. The End Of Radio wordt al jaren live gespeeld, maar nooit klonk het nummer zoals in deze uitvoering. Nooit klonk het nummer zo leeg als de wereld waar het over gaat. Rauw en droog.

"This is a test. If this had been a real emergency. He he!!! This is a real goddamn emergency."

Excellent Italian Greyhound klinkt alsof je midden tussen de muzikanten in staat. Of de muziek rechtstreeks je lichaam ingepompt wordt. Je kan het muzikantenzweet bijna ruiken. Je zou het drumstel kunnen aanraken zo dicht bij staat het. Excellent Italian Greyhound pakt je beet en laat je aan het eind pas los. Na The End Of Radio barst het stuwende en happerende, het je op het verkeerde been zettende werk in de trant van At Action Park (de debuut plaat) met Steady As She Goes los. Halverwege mag je even op adem komen met het verstilde, met de stem van een filmtrailer gelardeerde, Genuine Lulabelle om je daarna nog 4 nummers lang een Albini trap onder je kont te geven. Na de laatste noot ben je bekaf. Kapot met je tong op je knieen. Bekaf, maar zeer voldaan.

EVEN TUSSENDOOR OMDAT HET ZO FIJN KLINKT WAT ER HIER NU DOOR DE SPEAKERS SCHALT DAT U HET EVEN MOET WETEN NET ALS DE BUREN MAAR DIE ZIJN ER TOCH NIET

King Brothers megavette bluespunk uit het altijd mooie Nishinomiya.

"The King Brothers are the best rock n' roll band in the world"
Eric Oblivian (The Oblivians)
"There's no way a band could play like that every night without dying"
Jay Reatard (The Reatards)

Zeggen deze complimenten niet genoeg klik dan naar:

The King Brothers MySpace

"WE TAKE NO RESPONSIBILTY FOR YOUR DEATH DURING OUR SHOW！" Kom dan maar eens naar Nederland zou ik zeggen. Dan kan ik dit ondergaan:

ZEER HOOG PIEP KNOR PRUTTEL GEHALTE

Nu, moet ik de plaat van The Hipshakes dan maar alvast voor je meenemen vroeg Sack-O'-Joost. De stond al een maandje of 2 te wachten op mijn andere bestelde, maar niet echt snel de grens over komende platen. Graag was mijn antwoord, want ik zat al een tijdje om nieuw plaatwerk verlegen. Ik heb het plakje nu zo'n 8x op de platenspeler gegooid en hij is fijn. Deze plaat zal niet verstoffen in de donkere uithoeken van mijn platenbestand. Zo donker is het trouwens niet hoor in die uithoeken. Ik ben niet van de platen op zolder zetterij. Hoe slecht ze ook zijn ze staan gewoon tussen al het wel fijne zwarte (of andere kleur hebbende) goud. Deze zal de komende tijd geregeld onder de naald liggen te spinnen. Het is namelijk genieten tussen het gepiep, geknor en gepruttel door. De mannen beginnen al door mij te foppen met een 45 toeren schijf ipv 33. Daarna vrees je dat er een hele kattenvacht onder je naald zit, maar niets daarvan. Wat een productie of eigenlijk meer gebrek daaraan. Het piept, knort en pruttelt alle kanten op. Het klinkt alsof het in de oefenruimte direct op het vinyl gepleurd is. I like I like. Hier en daar worden ze vergeleken met de Oblivians (wat al tot het nummer Not The Oblivians heeft geleid) en dat is enigzins te begrijpen, maar doet The Hipshakes ook te kort. Gewoon lekker vuige no nonsense garage punk rock and roll herrie. Dat is het. Geniet u maar even mee.

The Hipshakes-Bangy Bang
The Hipshakes-Can't Get Trough To You

En weet u wat? Doen we er stiekem een cover van de Oblivians bij.

The Hipshakes-Strong Come On

THE HEARTATTACKS THE HEARTATTACKS THE HEARTATTACKS

We (Bob et moi) reden gisteravond naar de Patronaat. We vonden een parkeerplek, kochten een kaartje en gingen in de rij staan. Een rij??? Binnengekomen vroegen we naar de kleine zaal. Kleine zaal? Dan hebben jullie de verkeerde deur. Mmm. We hadden in de rij gestaan voor Salomon Burke. Maar die godsdienstwaanzinnige die niet eens uit zijn stoel kan komen daar kwamen wij helemaal niet voor. Op naar de juiste deur. Met de mededeling dat onze entree kaarten al bij de verkeerde deur gescanned waren. Wat een fijne zaal de kleine zaal van de Patronaat. Lekker knus en een fijn balkon waar wij dan ook de rest van de avond verbleven. Goed zicht op het podium. Mooi mensen kijken. Alleen een niet bevordelijk voor mensen met hoogtevrees trap richting bar en weecees. We bleken al 2 bands gemist te hebben, want de deur was al om 6 uur open gegaan. We zagen wel de Boston Chinks die er in tegenstelling tot donderdag wel zin in hadden. Ze maakten flauwe grappen, deden alsof ze 5 jaar oud waren, schopten tegen waterflessen en speelden een energieke show. We zagen Jay Reatard die zowaar elk nummer aankondigde en bij het laatste nummer de plaatselijke mondharmonica virtuoos op het podium kreeg en ons trakteerde op een potje oorverdovende pleurisherrie waar mijn oren nog van tuten.

Maar we zagen vooral The Heartattacks. Een van de bandjes waar ik voor kwam. De ander was de Make Outs, maar die bleken al gespeeld te hebben. The Heartattacks. Wat een genot. Drie piepjonge lieden die een in your face potje trashpunk ten gehore brachten. Hard, snel, vuig. Dat de nummers allemaal op elkaar leken dat maakte niet uit. Zoveel energie was er mee gemoeid dat het geen moment verveelde. Korte, felle, snelle, vuige nummers. Er werd gesprongen en vervaarlijk met gitaren gezwaaid. Het was geweldig. Aan het eind van de avond reden we verdoofd van het geluid van Reatard, maar vooral verdoofd van verliefdheid naar huis. De bassiste van The Heartattacks. Mijn hemel. De bassiste van The Heartattacks.

Later zal ik kijken of ik wat mp3tjes voor u op kan snorren.

NIEUWS VAN HET VOORHEEN DEAD MOON FRONT

The new project from Fred and Toody Cole Pierced Arrows makes their debut tonight in Portland OR at the Ash Street Saloon....drummer still unknown.

Andrew Loomis is now drumming for The Shiny Things.

SNEAK PREVIEW OP ERA VULGARIS DE NIEUWE PLAAT VAN QUEENS OF THE STONE AGE

Sick Sick Sick.

THE PRUNELLA SCALES PUCHROCKING MOTHERFUCKERS

We moesten diep in ons geheugen graven gisteravond. Was het toch Punxter in 2003 of was het dat niet oefenen en een jaar niets gedaan en gewoon een podium opstappen en herrie maken in Den Helder wat ons laatste optreden was geweest? Het moet geloof ik toch het korte (5 nummers), hevige optreden op de nozemmeeting van 2003 geweest zijn. Ons laatste optreden. Tot binnenkort. Een maand of wat geleden informeerde Take It Away Bob (een bijnaam die hij nog heeft overgehouden aan de tijd dat hij de drums beroerde in ons combo) of ik geen zin had om op Punxter 2007 weer eens op te treden met The Prunella Scales. 2 weken kriebelde het in mijn lijf en toen ik opperde om het niet bij 1 optreden te laten bleek dit precies zijn bedoeling te zijn. Na vorige week een spoedcursus wat waren ook alweer de accoorden voor mij (opvallend vaak het A accoord) oefenden wij gisteravond voor het eerst weer eens. Sack-O'-Nielsch op drums maakte ons compleet. Toe maar toe maar. Dat ging me daar een potje soepeltjes. De nummers vlogen erdoor. Waar aanvankelijk wat twijfel waren of we de nummers nog wel kenden bleken ze bij elk beginaccoord vanzelf uit de diepste krochten van onze koppen omhoog te borrelen. Het liep gesmeerd. Hier en daar een kleine happering (wat wil je na 4 jaar), maar Bob en ik ramde de gitaarpartijen door de versterkers heen, Nielsch ramde alsof hij nooit anders gedaan had en de nummers vlogen erdoor. Nog 2x oefenen om wat nieuw werk er in te rammen en dan gaan we er voor. Mocht u nog een optreden voor ons kunnen regelen we horen het graag. The Prunella Scales Puchrocking Motherfuckers!!! Punxter (28 mei te Swaf) here we come.

Ik ben alleen wat schor van het schreeuwen...

ROCK ON WITH DEL RUBIO TRIPLETS

FROMMEL ONTDEKT THE GREATEST BAND EVER

Ik wilde de winkel al weer uit lopen. Ik had een tas vol met nieuw vinyl gescoord en wilde zo snel mogelijk naar huis voor uren nieuw luisterplezier. Met de deurkruk al in mijn hand viel mijn oog toch nog op die ene bak met platen. Daar stond een plaat die mij naar zich toe zoog. De plaat die ik moest hebben. De plaat die niet mocht ontbreken. Dagen lang verbleef de plaat op mijn draaitafel. Uren achter elkaar spinde hij zijn rondjes. Overdag zat ik te slapen op mijn werk door lange nachtelijke draaisessies. De conussen van mijn speakers hingen vermoeid uit hun kasten. Nog nooit was mijn huis gevuld met zulke briljante muziek. Wat een vuigheid. Welk een geweld. 2 weken later bleek dit Japans, Zweeds, Braziliaanse trio naar Europa te komen. Ik overwoog mijn baan op te zeggen en ze achterna te reizen, maar wist mezelf te beperken tot de optredens in Nederland en Belgie. Ik onderging 6 avonden lang een orgasme voor mijn oren.

Het was te mooi om waar te zijn. Het bleek een droom. Ik had het kunnen weten. De band heette Andy Phantom and The No-Shows.

BANDLOGO

OP REPEAT ZETTEN EN DOEN DAT HUISHOUDEN!!!

FUCK JAMIROQUAI

Jamiroquai. Ooit begonnen als een soort van Greenpeacecombo. Speelde op demostraties voor een beter milieu. Hing de Greenpeacesympathisant uit. Dat was namelijk een goede opstap naar veel platen verkopen. Joehoe kijk ons eens begaan zijn met moedertje natuur. En het lukte ook nog. Een berg platen werden er verkocht. Om dat te vieren begon zanger Jay Kay een verzameling benzineslurpende race- en sport auto's aan te leggen. Om het af te maken gaf de band afgelopen week een 10.000 liter kerosine vebruikend concert in een vliegtuig. Idealen zijn er om aan de kant geschoven te worden.

En ze maken nog kutmuziek ook...

Blijkt ook nog het bericht dat ze gaan stoppen niet waar te zijn...

SOMS KAN EEN BAND ER ZO VEELBELOVEND UITZIEN

Ik geef natuurlijk eerlijk toe dat mijn aandacht wat betreft The Fondas in eerste instantie getrokken werd door zangeres en boegbeeld Julie Benjamin. Ik deed het al eerder alhier klik. Omdat rukken ook maar rukken is ging ik op zoek naar wat muziek van The Fondas. Dat viel niet tegen. Beetje garage. Beetje soul. Beetje sixties. Lekkere nummertjes vond ik wel. Oordeelt u zelf zou ik zeggen:

The Fondas-Down In The Basement
The Fondas-Wanne Be

Die plaat (Way Down In The Motorcity Underground en dus niet bovenstaande)wilde ik wel hebben, maar helaas bleek de vinyl versie niet meer verkrijgbaar en op de 1 of andere manier vind ik The Fondas muziek om van vinyl te draaien. Toen ik laatst las dat er een nieuwe plak zwart goud uit was met de titel Runaway Bombshell heb ik die dan ook fluks besteld en afgelopen weekend ontvangen. De plak zwart goud bleek bij het uit de hoes pulken de kleur van blanke vla te hebben. Dit deed mijn enthousiasme alleen maar groeien en groeien. Ik ben gek op vinyl, maar zo mogelijk nog gekker op gekleurd vinyl. Ik wist dan ook niet hoe snel ik naar huis moest bussen (na eerst natuurlijk weer te lang te zijn blijven hangen in swaf) om dit goddelijke ding op mijn draaitafel te gooien. Ik kan u wel verklappen dat het een redelijk teleurstellende avond werd. Runaway Bombshell was niet helemaal wat ik er van verwachte. Waar dat aan ligt? Ik vind de nummers wat slap. Ik mis het catchy van bovenstaande nummers. Het swingt wel, maar het swingt niet. Er is een Tefal FV9230 stoomstrijkijzer overheen gegaan in de productie. Tuurlijk dit soort muziek klinkt nooit zo gruizig als een stofzuiger op z'n eind, maar dit is wel erg vlak. De zang staat teveel naar voren. De sax is weggemoffeld naar de achtergrond. Het is Cillit Bang clean dat de klok slaat. Jammer. Helaas. Ik geef het nog niet op met Runaway Bombshell. Ik ga hem zeker nog een x of 10 draaien deze week. Kijken of ik toch nog gegrepen wordt door Julie Benjamin.

Fondas MySpace
The Fondas Site

FIJNE MUZIEK EN ZOMBIES EEN FIJNE COMBINATIE VOOR DE ZONDAG

ZombinaSpace
Zombina.com

NEUKENDE POEP ZIJN THE HORRORS WEER BIJ ELKAAR?

Dacht ik toen ik op internet dwalend een aankondiging van een recensie van hieronder toegevoegde clip zag. Niet dus. Het blijken niet de mannen uit Cedar Rapids te zijn. Niet de mannen die op hun debuut lp hun accoustische gitaren door de houtversnipperaar haalden en een waanzinnge bak semi-accoustische garageherrie voorbrachten en op hun 2e plaat Vent(tevens zwanenzang) het weliswaar wat kalmer deden wat betreft houtversnipperaar, maar evengoed nog een fijn potje herrie wisten neer te zetten. Het gaat hier om een stelletje britse snotapen die van eng en griezel houden. In deze clip (geregiseerd door Chris Cunningham, juist die van oa Windowlicker) klinkt het niet eens zo heel erg onaardig. Halen bij de mannen uit Cedar Rapids doet het het echter niet.


Klik ook naar hun MySpace waar Sheena Is A Parasite al een woopy half miljoen keer aangeklikt is. De andere 2 nummers vinnik dan ook meteen weer geen reet aan moet ik zeggen.

FROMMELS ONE MAN BAND

Ik ben al een jaar of 4 een one man band. Echt opschieten wil het niet met mijn one man band. Graag zou ik eens een fijn vinyl singeltje uitbrengen en ik heb besloten dat dat gebeurd wanneer ik mijn 6e nummer klaar heb. Ik zit nu op 3,5 nummers. Al 3 jaar. En al 3 jaar komt er dus maar geen nummer bij. Ik hoop een beetje dat de wedergeboorte van The Prunella Scales (met pinksteren op punkster in Swaf) mij zal inspireren tot het maken van nog 2,5 nummer. Dan ga ik mijzelf vieren met een vinylsingle. Daar komt overigens geen promotietour aan vast hoor. Voor een optreden met een bandje moet ik vlak voor we op moeten altijd al heel erg hard poepen en trilt mijn linkerbeen tijdens de eerste 3 nummers harder dan de punk die we spelen. Ken je nagaan hoe de plankenkoorts en publiekangst mij als ik alleen op een podium sta door het lijf zal gieren. Een naam heb ik wel al. De afgelopen 4 jaar heette mijn one man band The Sex-O'-Fender. Sinds deze week niet meer. Ik en mijn one man band heten vanaf heden Percy Pervert and his Perfect Perforator. Dat ik nu maar tot die laatste 2,5 nummers kom. Dan kan ik eindelijk mijn vinylsingeltje uitbrengen.

ONTVANG NET EEN SMS DAT MIJN BESTELDE PLAAT VAN LES TERRIBLES BINNEN IS!!!

Besteld omdat ik las dat er iemand van The No-Talents is speelt. The No-Talents de beste slechte band allertijden!!! Maar daarover later meer. Morgen Les Terribles ophalen en de hele avond luisteren naar franstalige sixtiesgarage. Ik kan niet wachten. Was het maar vast vrijdagavond. En nogmaals welk 1 genot een kennis te hebben die bij een wij hebben Frommels muziek platendistro werkt.

Les Terribles MySpace

IN SIENNA MAKEN ZE FIJNE MUZIEK VOOR DE ZONDAGMIDDAG

The Ultra Twist/Bushist Mindset Motherfuckerz

The Ultra Twist MySpace voor meer heerlijke klanken.

NICK CAVE HEEFT EEN HOBBY EN DAT IS MET WAT MAKKERS ZIJN BAARD LATEN STAAN

Grinderman

Das bijna terug naar de Birthday Party (yes dat is een overstatement!!!)

Nu maar hopen dat de binnenkort te verschijnen plaat wat minder geproduceerd klinkt. Wat meer goor over zich heen heeft. Die smerigheid waar deze nummers om vragen. Meer de garage die ze het zelf noemen. Ik vinnut iig bijna veelbelovend klinken. Vooral ook een goeie titel voor een nummer, No Pussy Blues.

WHOCK 'N' WHOLL MAZEUR FACQUER!!!

The Cannibals-City Of People op de franse teevee.