FROMMEL SCHRIJFT EEN RECENSIE

Hier te lezen.

FROMMEL DOET EEN PLAAT OF EIGENLIJK MEER 1 NUMMER

Why do we sit around and break each other's hearts tonight?
Why do we dance around the issues 'till the morning light?
When we sit and talk and tear each other's lives apart.
You were the one to tell me go...

Met de armen wijd sta ik in de woonkamer. Mijn hoofd in mijn nek. De ogen dicht. Het is 1 uur in de nacht. Ik moet eigenlijk naar bed, maar kan nog niet zonder. Nog 1 keer Saving Us. Dan naar bed. Ik sta met mijn armen wijd in de woonkamer. Mijn hoofd in mijn nek. De ogen dicht. Het is 1 uur in de nacht. Het nummer is afgelopen en ik druk nog een keer op repeat. Straks gaan we wel slapen. Nog 1 keer Saving Us. En dan nog een keer.

But you were the one for me,
And now you're going through the door,
When you take that step I love you baby more and more,
We need to laugh and sing and cry and warm each other's hearts tonight,
Having fun of everything and loving all our mother's...

De laatste twee platen van System of a Down konden mij niet boeien op de manier waarop Toxicity, maar vooral het titelloze debuut dat wel konden. Grijs draaide ik beide platen. Op Mezmerize en Hypnotize werd de invloed van gitarist Daron Malakian groter en groter en nam hij zelfs grote gedeeltes van de zangpartijen voor zijn rekening. Nu wil ik hier geen kwaad woord over Daron zeggen, geweldige gitarist, prachtige manikale blik in zijn ogen, verwoestende riffs, maar ik vind juist een van de krachten van System of a Down de zang van Serj Tankian.

Tearing us,
You're tearing us,
You're breaking us,
You're breaking us,
You're carrying us,
Carrying us,
You're saving us,
You're saving us...

Elect the Dead heet zijn eerste solo plaat. Bij elk afzonderlijk nummer maakt hij een clip. En een flauw grappig promotie filmpje. Is er veel verschil met SoaD? Nee niet echt. Het is een herkenbaar geluid. Wat rustiger. Wat minder gitaar geweld. Een iets lager gemiddeld tempo (soms). Is het een top plaat? Nee niet echt. Gewoon een goed album. Lekkere nummers. Goede teksten. En Saving Us.

You're tearing us,
You're tearing us,
You're breaking us,
You're breaking us,
You're killing us,
Killing us,
You're saving us,
You're saving us...

De clip brengt je ietwat in de war met zijn zwerver. Saving Us is een liefdesliedje. Een (persoonlijke?) tekst over een liefde die verloren gaat. Over het voelen dat de liefde je tussen de vingers door glipt en de pijn die dat doet in je hart en de leugens die je jezelf verteld. Saving Us is vooral een nummer dat mij keer op keer in vervoering brengt en mij doet grijpen naar de volume knop. Harder, harder. Het kan godverdomme niet meer harder. Met mijn armen wijd sta ik in de woonkamer. Mijn hoofd in mijn nek. De ogen dicht. Het is half 2 in de nacht. Ik knik dubbel. Bal mijn vuisten en brul de stembanden uit mijn stort. Ik heb geen controle meer over mezelf. 126 keer achter elkaar kan ik het draaien. Nooit zal dit vervelen. Hij staat voor altijd in mijn lijst.

Forever I lie,
Forever I lie,
Forever,
Forever...

Forever I lie,
Forever I lie,
Forever,
And never and never again...

Saving Us is als bier drinken in de kroeg. Het is al laat. De zon komt straks weer op. Toch nog eentje toe. Eentje nog. En daarna nog een voor onderweg. De barkruk plakt als altijd. Het bed is fijn, maar hier is niet voor niets je tweede huis. Saving Us is als diep in de nacht in je stamkroeg zitten. Je kan niet meer. Eigenlijk wil je naar huis, maar je zit zo lekker. Ondanks dat je vol zit smaakt het bier als altijd en het gesprek dat je morgen weer vergeten bent is nog niet af. Klem tussen de bar en de kruk. De deur en je fiets kilometers ver weg. Morgen? Morgen bestaat niet. Hef je glas, proost en eentje toe. Altijd eentje toe. Saving Us plakt in mijn oren als het bier aan de bar.

You're tearing us,
You're tearing us,
(Forever I lie)
You're breaking us,
You're breaking us,
(Forever I lie)
You're killing us,
Killing us,
(Forever)
You're saving us,
You're saving us...
(And never...)




Serj blijkt ook een nummer gemaakt te hebben met Les Rita Misouko. Les Rita Misouko?????? Bestaan die nog? Ja, dat dacht ik ook al.

THE CULT IS ALS DIE STEEN WAAR DEZE EZEL ZICH WEL TWEE KEER TEGEN STOOT

Stuur maar op. Laat maar komen. Tot de geneugten van Last.FM horen bandjes bij elkaar ontdekken en/of zien dat de een of andere band een nieuwe plaat uit heeft. Ik heb een groeiende verzameling Japanse meuk op de harde schijf staan. Jay Reatard heeft geen geheimen meer. Het jaren tachtig gehalte groeit en groeit. Of dat nu muziek uit die tijd is of door die tijd beinvloede muziek. Er wordt zelfs gedanst in huize Frommel tegenwoordig. Ik ontdek en herontdek.

Zo zag ik laatst Born Into This van The Cult voorbijscrobbelen bij een Last.FM vriendinnetje. Op mijn opmerking dat ik die plaat helemaal niet van ze kende, werd er geantwoord dat het de nieuwe plaat was. "Opsturen maar?" Ja, welja vooruit. Laat maar komen die link dan trek ik hem wel binnen. Mij benieuwen wat Jim Morisson en zijn vriendjes tegenwoordig voor een grote mannen rock maken.

Niet mijn sort of grote mannen rock dus. Niet dat het zoveel anders is dan wat ze ooit eerder hebben gemaakt. Nee hoor, van het zelfde laken een pak dat Born Into This. Slecht is het niet. Het is alleen mijn kopje thee niet. Ergens in mijn hoofd zit dat ik The Cult goed vind, maar keer op keer als ik het draai kom ik tot de ontdekking dat dat helemaal niet zo is. Dat ik The Cult saai vind. En vooral heel cliche. En vooral heel erg grote mannen rock waar ik niets mee heb. De enige plaat van The Cult die in mijn collectie vinyl staat heet Sonic Temple en wordt er al 15 jaar niet meer op betrapt dat hij rondjes draait op mijn draaitafel. Daar staat zelfs de wanstaltige ballade Edie (Ciao Baby) op. Wanneer ik door mijn Abs, the tot Daytona, Ray bak met vinyl struin, troost ik me iedere keer weer met de gedachte dat Sonic Temple een krijgertje is.

Als ik The Cult draai kom ik tot de conclusie dat The Cult voor mij maar 1 nummer is. The Cult is voor mij niets anders dan Love Removal Machine. Als net 15 jarig mannetje sprong ik de hele middag door mijn kamertje op deze single. De gitaarsolo luchtgitaarde ik tot in elk detail. Nog steeds, wanneer ik tegenwoordig het nummer hoor, weet ik iedere noot tot op een honderste van een seconde precies te plaatsen. Elke ram op een crashbekken, iedere slag op de snare droom ik ruim van te voren. De baslijn heeft voor mij al 20 jaar geen geheimen meer. Het aftikken tot het uitsterven van het geluid. Het staat in mijn geheugen geëtst. Als blikjes verzamelaar droomde ik de hele nacht van het verkrijgen van 1 exemplaar uit de blikjes muur die in de clip omver werd geschopt.

The Cult is voor mij Love Removal Machine. Niets dan Love Removal Machine. Laat ik er niet nog een keer intrappen dat deze band mij voor de rest ook maar 1 seconde kan boeien. The Cult is voor mij Love Removal Machine. Niets meer en niets minder. Love Removal Machine. De rest kan mij gestolen worden. Oke af en toe een liedje misschien dan. Revolution of She Sells Sanctuary ofzo.


En nog de versie die op het shelved Peace album zou staan (later in de Rare Cult boxset).

JAY REATARD IS A FUCKING GENIUS

Was Jay Reatard in Manifesto nog wat stil en rustig, kwam hij daar nog wat ongeinspireerd over, de zondag daarop in de Patronaat ging meneer los. Het Manifesto minder zijn zullen we maar wijden aan het festival die zelfde middag, alwaar hij tussen voornamelijk metal geprogammeerd stond. 16 was hij toen hij debuteerde met The Reatards. 10 jaar later is hij een grote in de underground en zijn de platen waarop en de projecten waarin hij meespeelt niet meer aan te slepen.

Jay is niet alleen van de gitaren. In het hoofd van Jay waait ook een electro punk storm. Hij speelde al mee met zijn vriendje Sean Foree van Digital Leather. Een 1 mans synthpunk project dat live wordt aangevuld met mensen als Jay (dus) en Ryan Wong (The Reatards, Tokyo Electron). Het is een grote kruisbestuiving in die kringen. Nu komt Jay zelf met een electropunkplaat getiteld World Of Shit. uitgebracht onder de naam Terror Visions. Waar Digital Leather nog redelijk te behappen is en ook mensen zonder liefde voor fijne pleurisherrie misschien zal kunnen bekoren (zeer hoog jaren 80 gehalte), ramt Terror Visions je bij de eerste tonen direkt vol in het gezicht. Opener Blood Is Sweet But Semen Is Sweeter is een potje herrie waar de spoken bang van worden. Terror Visions is hard, vuig, smerig, luid, direkt en in your face. Terror Visions sluit geen compromissen.

"Oh dus je vind dit stront? Dus dit past niet in jouw bekrompen, kortzichtige, veilige wereldje? Kijk maar met een vies gezicht op me neer. Spreek kwaad achter mijn rug. Spuug op de grond voor mijn voeten. I don't give a fuck. Ik zal antwoorden met nog een kneiterharde synthpunk briljant."

Terror Visions is niet voor de tere ziel. Ongeschikt voor gevoelige oren. Terror Visions is op de wereld voor de mensen die van de goot en het vuil houden. Mensen die geen behoefte hebben aan de goedkeuring van Petrus en een plekje op de roze wolken van de hemel. Masochisten die geen moer om hun oren geven. Liefhebbers die schijten op compromissen en denken aan de buren. World Of Shit is een genadeloze pleurisherrie plaat en Terror Visions is gek op een bak overstuurd kabaal, maar legt toch hier en daar een subtiliteit onder dat lawaai. Bijvoorbeeld in nummers als Master Wait, waarin Jay als Jay op Blood Visions klinkt. Digital Leather vind ik beter en prettiger om naar te luisteren, maar ik stel hier zonder twijfel, blikken of blozen; Jay Reatard is a fucking genius.

Terror Visions-Blood is Sweet But Semen Is Sweeter
Terror Visions-World Of Shit
Terror Visions-Master Wait

Digital Leather-HMKM
Digital Leather-White
Digital Leather-Machines

ZEER HOOG PIEP KNOR PRUTTEL GEHALTE

Nu, moet ik de plaat van The Hipshakes dan maar alvast voor je meenemen vroeg Sack-O'-Joost. De stond al een maandje of 2 te wachten op mijn andere bestelde, maar niet echt snel de grens over komende platen. Graag was mijn antwoord, want ik zat al een tijdje om nieuw plaatwerk verlegen. Ik heb het plakje nu zo'n 8x op de platenspeler gegooid en hij is fijn. Deze plaat zal niet verstoffen in de donkere uithoeken van mijn platenbestand. Zo donker is het trouwens niet hoor in die uithoeken. Ik ben niet van de platen op zolder zetterij. Hoe slecht ze ook zijn ze staan gewoon tussen al het wel fijne zwarte (of andere kleur hebbende) goud. Deze zal de komende tijd geregeld onder de naald liggen te spinnen. Het is namelijk genieten tussen het gepiep, geknor en gepruttel door. De mannen beginnen al door mij te foppen met een 45 toeren schijf ipv 33. Daarna vrees je dat er een hele kattenvacht onder je naald zit, maar niets daarvan. Wat een productie of eigenlijk meer gebrek daaraan. Het piept, knort en pruttelt alle kanten op. Het klinkt alsof het in de oefenruimte direct op het vinyl gepleurd is. I like I like. Hier en daar worden ze vergeleken met de Oblivians (wat al tot het nummer Not The Oblivians heeft geleid) en dat is enigzins te begrijpen, maar doet The Hipshakes ook te kort. Gewoon lekker vuige no nonsense garage punk rock and roll herrie. Dat is het. Geniet u maar even mee.

The Hipshakes-Bangy Bang
The Hipshakes-Can't Get Trough To You

En weet u wat? Doen we er stiekem een cover van de Oblivians bij.

The Hipshakes-Strong Come On

Zondag in de auto hoorde ik een strontvervelend radioprogamma met Eddy Zoey of hoe die lul ook heet. Nog irritanter als dat progamma was de nieuwe single van The White Stripes die ze draaiden. Icky Thump.

WAT EEN RUKPLAAT!!!

SOMS KAN EEN BAND ER ZO VEELBELOVEND UITZIEN

Ik geef natuurlijk eerlijk toe dat mijn aandacht wat betreft The Fondas in eerste instantie getrokken werd door zangeres en boegbeeld Julie Benjamin. Ik deed het al eerder alhier klik. Omdat rukken ook maar rukken is ging ik op zoek naar wat muziek van The Fondas. Dat viel niet tegen. Beetje garage. Beetje soul. Beetje sixties. Lekkere nummertjes vond ik wel. Oordeelt u zelf zou ik zeggen:

The Fondas-Down In The Basement
The Fondas-Wanne Be

Die plaat (Way Down In The Motorcity Underground en dus niet bovenstaande)wilde ik wel hebben, maar helaas bleek de vinyl versie niet meer verkrijgbaar en op de 1 of andere manier vind ik The Fondas muziek om van vinyl te draaien. Toen ik laatst las dat er een nieuwe plak zwart goud uit was met de titel Runaway Bombshell heb ik die dan ook fluks besteld en afgelopen weekend ontvangen. De plak zwart goud bleek bij het uit de hoes pulken de kleur van blanke vla te hebben. Dit deed mijn enthousiasme alleen maar groeien en groeien. Ik ben gek op vinyl, maar zo mogelijk nog gekker op gekleurd vinyl. Ik wist dan ook niet hoe snel ik naar huis moest bussen (na eerst natuurlijk weer te lang te zijn blijven hangen in swaf) om dit goddelijke ding op mijn draaitafel te gooien. Ik kan u wel verklappen dat het een redelijk teleurstellende avond werd. Runaway Bombshell was niet helemaal wat ik er van verwachte. Waar dat aan ligt? Ik vind de nummers wat slap. Ik mis het catchy van bovenstaande nummers. Het swingt wel, maar het swingt niet. Er is een Tefal FV9230 stoomstrijkijzer overheen gegaan in de productie. Tuurlijk dit soort muziek klinkt nooit zo gruizig als een stofzuiger op z'n eind, maar dit is wel erg vlak. De zang staat teveel naar voren. De sax is weggemoffeld naar de achtergrond. Het is Cillit Bang clean dat de klok slaat. Jammer. Helaas. Ik geef het nog niet op met Runaway Bombshell. Ik ga hem zeker nog een x of 10 draaien deze week. Kijken of ik toch nog gegrepen wordt door Julie Benjamin.

Fondas MySpace
The Fondas Site

DANKO JONES-SLEEP IS THE ENEMY

Hoewel hun myspace ruimte rept over een releasedatum van deze week is deze plaat natuurlijk allang uit. Ik had hem alleen nog niet. Ik wilde hem namelijk niet op ceedee maar op het zwarte goud. Ik dacht ik koop hem wel bij het optreden in de Melkweg. Toen ik echter eindelijk een poging deed om daar een kaart voor te bemachtigen bleek het optreden dan toch echt uitverkocht te zijn. Gelukkig had Karel hem gewonnen en tevens een geval van lege knip. Afgelopen zaterdag werd haar exemplaar na het overhandigen van wat euro's dus het exemplaar van mij. Op wit vinyl nog wel (joepie joepie!!!). Goed de nieuwe Danko. Hoe klinkt dat dan. Tsja als 1 pot nat als de eerdere platen eigenlijk. Het rokt weer als een huis. Het gaat weer over de meisjes vooral. Meer van hetzelfde, maar dat hetzelfde is wel heel erg lekker. Ik denk alleen wel dat dat met de volgende of de daarop volgende plaat wel afgelopen is. Dat we het dan wel weten. Dat het dan een ja nu kennen we het wel wordt. Tot die tijd gewoon de volumeknop op 11 en door het huis heen stuiteren.

Danko Jones-Baby Hates Me
Danko Jones-First Date

JA HET IS EEN OBLIVIANS KLOON MAAR POTVERDOMME WEL EEN RETE GOEIE OBLIVIANS KLOON

Het leuke (althans dat vind ik) van Amond van Distortion Records is dat als je er eenmaal een aantal keren bent geweest en dan een jaar niet komt dat hij nog weet wie je bent. Zo kwam ik eindelijk zijn nieuwe toko bekijken met de bedoeling om wat nieuw vinyl aan te schaffen. Ik werd bij binnenkomst direkt herkent als die jongen uit Hoorn en bij mijn zoekend rondkijken (ik was er per slot van rekening voor het eerst) werd ik al snel op de bakken met garagepunk gewezen. Het was maar goed dat ik gewezen werd, want ondanks dat het nieuwe pand (nou ja nieuw hij zit er al een jaar) 2x zo groot is als het pand voorheen is het hem toch weer gelukt om het van de vloer tot aan plafond vol te stouwen met vinyl. De 7inches die voor de toonbank staan zijn bijvoorbeeld niet te bereiken door de vele kilo's platen die er boven op liggen. Wil je een plaat beluisteren op 1 van de aanwezige draaitafels dan struikel je eerst over rijen vinyl die er voor op de grond staan. Hij was ook niet vergeten dat ik best een liefhebber van de Oblivions ben en werd dan ook meteen gewezen op de plaat van Tokyo Electron. "Geproduceerd door Jay Reatard dus echt wat voor jou". Aldus de plak zwart goud op de draaitafel gegooid en direkt aangeschaft. Ja het is een Oblivions kloon. Maar potverdomme wel een rete goeie Oblivians kloon. Godverdomme ik zet hem nog een keer op. En nog een keer.

Tokyo Electron-Dark Skin Lady
Tokyo Electron op MySPace voor meer luisterplezier