GEHYPNOTISEERD STAAR IK NAAR MIJN SCHOENEN

Een donker podium met alleen maar wit en of blauw licht. Een grote man met een kaal hoofd (klopt niet met de werkelijkheid nee). Zijn gezicht is niet te zien. Hij staart naar de grond. Een microfoon verbergt de rest. Hij staart naar de grond. Naar een batterij effect pedalen. De rookmachine braak grote wolken verstikkende walm uit. "The first song is called Friends Are Evil." Tien minuten later is het pas tijd voor een tweede nummer.

Naast je staan een paar metalheads in slowmotion te headbangen. Hun haren zwiepen traag heen en weer. Hun aanwezigheid heeft alles te maken met het verleden van Justin Broadrick. Begonnen in Napalm Death teisterde hij jaren lang onze oren met Godflesh. Godflesh eindigde bij het laatste nummer van hun laatste plaat Hymns. Het nummer heet Jesu.

Jesu is geen einde voor Broadrick. Hij pakte het vast en begon een nieuw project/band. Jesu. Broadrick teistert nog steeds je oren. Dit keer niet, omdat hij de decibellen en BPM meters door het rood laten vliegen. Met Jesu pakt Broadrick je bij je strot met lang uitgesponnen shoegaze metal. Repeterende trage gitaarriffs. Een laag tempo. Zich voortslepende nummers.

Vanaf het moment dat je het eerste nummer van een Jesu plaat op zet grijpt Broadrick je arm vast in een beknellende greep. Er is geen ontkomen meer aan. De muziek doet je in trance raken. Gierende gitaren in een moordend langzaam tempo. Flanger en galm doen je oren dichtslippen. Fascinerende, aangrijpende muziek. Dit wil ik graag eens live ondergaan. Mijzelf kwijt raken in deze sleepende buldozer van geluid.

Alleen die zang. Alleen die zang. De zang is in een zelfde trage reperterende stijl. Past prachtig bij de muziek. Als het door iemand anders gezongen was misschien, want Broadrick zijn stem is wat van de slappe kant. Broadrick's zang mist de overtuiging van zijn gitaarmuren. Dat is jammer, maar niet genoeg om de platen van Jesu uit mijn cd speler te krijgen. Daarvoor ben ik te gehypnotiseerd door de muziek op Silver, Jesu, Lifeline en Conqueror.

THE CULT IS ALS DIE STEEN WAAR DEZE EZEL ZICH WEL TWEE KEER TEGEN STOOT

Stuur maar op. Laat maar komen. Tot de geneugten van Last.FM horen bandjes bij elkaar ontdekken en/of zien dat de een of andere band een nieuwe plaat uit heeft. Ik heb een groeiende verzameling Japanse meuk op de harde schijf staan. Jay Reatard heeft geen geheimen meer. Het jaren tachtig gehalte groeit en groeit. Of dat nu muziek uit die tijd is of door die tijd beinvloede muziek. Er wordt zelfs gedanst in huize Frommel tegenwoordig. Ik ontdek en herontdek.

Zo zag ik laatst Born Into This van The Cult voorbijscrobbelen bij een Last.FM vriendinnetje. Op mijn opmerking dat ik die plaat helemaal niet van ze kende, werd er geantwoord dat het de nieuwe plaat was. "Opsturen maar?" Ja, welja vooruit. Laat maar komen die link dan trek ik hem wel binnen. Mij benieuwen wat Jim Morisson en zijn vriendjes tegenwoordig voor een grote mannen rock maken.

Niet mijn sort of grote mannen rock dus. Niet dat het zoveel anders is dan wat ze ooit eerder hebben gemaakt. Nee hoor, van het zelfde laken een pak dat Born Into This. Slecht is het niet. Het is alleen mijn kopje thee niet. Ergens in mijn hoofd zit dat ik The Cult goed vind, maar keer op keer als ik het draai kom ik tot de ontdekking dat dat helemaal niet zo is. Dat ik The Cult saai vind. En vooral heel cliche. En vooral heel erg grote mannen rock waar ik niets mee heb. De enige plaat van The Cult die in mijn collectie vinyl staat heet Sonic Temple en wordt er al 15 jaar niet meer op betrapt dat hij rondjes draait op mijn draaitafel. Daar staat zelfs de wanstaltige ballade Edie (Ciao Baby) op. Wanneer ik door mijn Abs, the tot Daytona, Ray bak met vinyl struin, troost ik me iedere keer weer met de gedachte dat Sonic Temple een krijgertje is.

Als ik The Cult draai kom ik tot de conclusie dat The Cult voor mij maar 1 nummer is. The Cult is voor mij niets anders dan Love Removal Machine. Als net 15 jarig mannetje sprong ik de hele middag door mijn kamertje op deze single. De gitaarsolo luchtgitaarde ik tot in elk detail. Nog steeds, wanneer ik tegenwoordig het nummer hoor, weet ik iedere noot tot op een honderste van een seconde precies te plaatsen. Elke ram op een crashbekken, iedere slag op de snare droom ik ruim van te voren. De baslijn heeft voor mij al 20 jaar geen geheimen meer. Het aftikken tot het uitsterven van het geluid. Het staat in mijn geheugen geëtst. Als blikjes verzamelaar droomde ik de hele nacht van het verkrijgen van 1 exemplaar uit de blikjes muur die in de clip omver werd geschopt.

The Cult is voor mij Love Removal Machine. Niets dan Love Removal Machine. Laat ik er niet nog een keer intrappen dat deze band mij voor de rest ook maar 1 seconde kan boeien. The Cult is voor mij Love Removal Machine. Niets meer en niets minder. Love Removal Machine. De rest kan mij gestolen worden. Oke af en toe een liedje misschien dan. Revolution of She Sells Sanctuary ofzo.


En nog de versie die op het shelved Peace album zou staan (later in de Rare Cult boxset).

ГОРЯЧАЯ РУССКАЯ ДЕВУШКА НА БАСЕ

Op vrijdagmiddag worden de loonzakjes uitgedeeld. Opgetogen lopen de arbeiders de poort uit. Om de hoek van de fabriek staat een vrachtwagen van de lokale vodka fabrikant te lonken. Kom drinken. Kom vieren dat het weekend is. Kom. Zaterdagochtend liggen er voor het hek van de fabriek 23 lichamen. Steunend en kreunend tussen de plassen olie en vuil. Het loonzakje leeg. Opgezopen aan de vodka en het laatste beetje geroofd. De lichamen vol bulten en blauwe plekken. In elkaar getrapt door een rovende bende neonazi's. Ze slepen zichzelf naar huis. Naar een scheldende baboeska in een afbrokkelende massaflat, waar het licht het niet doet en het bruine water rammelend uit de leidingen braakt.

Midden in dit (verkeerde) beeld van Rusland lopen een paar vreemde exoten rond. Een duo vreemde vogels die in deze afbraakstaat wuivende palmen, witte stranden en metershoge golven zien. Voor wie de zon altijd schijnt. Ik stel u voor aan Messer Chups. De bandwebsite draait hier overuren. Enkel en alleen om het heerlijke muziekje dat er op de achtergrond klinkt. Lieg ik.

Messer Chups maakt rete fijne surfdeuntjes. 11(+/-) platen vol ondertussen. Instrumentale juweeltjes vol filmsamples en rare geluiden. De theremin draait overuren of hij nu echt is of uit een kastje komt. Een orgeltje komt van links binnenvliegen en botst met een onbekende filmklassieker. Niet de opzwepende surf zoals we die van Man or Astroman? kennen. Niet de traditionele surf als van Dick Dale of the Ventures. Het doet me meer aan Laika And The Cosmonauts denken. Die fijne Finse exoten.

Goed. Ik zal eerlijk zijn. Fuck de muziek! Ik blijf bij deze band hangen vanwege de bassiste Zombie Girl. Niet dat ze zo mooi zingt of uitzonderlijk bas speelt. Ik heb behalve het achtergrond muziekje nog geen noot van het duo gehoord. Het zijn mijn hormonen. Mijn mannelijke geilheid. Ik vond een link naar hun site, klikte en was verloren. Naast een knokkige harde slavische rus staat een wonder der natuur. Metershoge benen waar geen eind aan komt. Een strak lichaam gehuld in spannende pakjes en fishnetstockings. Ravenzwart Bettie Page haar. Ik kijk naar haar. Mijn mond valt open. Ik kwijl. Ik ben verkocht. Van welke planeet komt dit wezen? Waar is dit wonder geschapen? Venus? Ik wil haar als mijn Russische bruid. Verliefd tot over mijn oren. God bestaat.

Ik haal 2 platen binnen en ontdek dat deze twee benen die Zombie Girl heten (Oh god wat een naam. Ik word gek) en de rus ook nog eens heerlijke muziek maken. De Messer Chups klinken hier veel en hard door de speakers. Buiten stormt en regent het. De herfst slaat tegen de ramen. Binnen is het warm zonder kachel. De zon schijnt. Het is zomer. We gaan surfen.

Messer Chups-Agent Tremolo
Messer Chups-Barbara Brylska Hotel
Messer Chups-Cowboys Indians And Their Parents
Messer Chups-I Am A Highly Paid Sperm Donor

Messer Chups Website

Hot russian girl on bass:

JAY REATARD IS A FUCKING GENIUS

Was Jay Reatard in Manifesto nog wat stil en rustig, kwam hij daar nog wat ongeinspireerd over, de zondag daarop in de Patronaat ging meneer los. Het Manifesto minder zijn zullen we maar wijden aan het festival die zelfde middag, alwaar hij tussen voornamelijk metal geprogammeerd stond. 16 was hij toen hij debuteerde met The Reatards. 10 jaar later is hij een grote in de underground en zijn de platen waarop en de projecten waarin hij meespeelt niet meer aan te slepen.

Jay is niet alleen van de gitaren. In het hoofd van Jay waait ook een electro punk storm. Hij speelde al mee met zijn vriendje Sean Foree van Digital Leather. Een 1 mans synthpunk project dat live wordt aangevuld met mensen als Jay (dus) en Ryan Wong (The Reatards, Tokyo Electron). Het is een grote kruisbestuiving in die kringen. Nu komt Jay zelf met een electropunkplaat getiteld World Of Shit. uitgebracht onder de naam Terror Visions. Waar Digital Leather nog redelijk te behappen is en ook mensen zonder liefde voor fijne pleurisherrie misschien zal kunnen bekoren (zeer hoog jaren 80 gehalte), ramt Terror Visions je bij de eerste tonen direkt vol in het gezicht. Opener Blood Is Sweet But Semen Is Sweeter is een potje herrie waar de spoken bang van worden. Terror Visions is hard, vuig, smerig, luid, direkt en in your face. Terror Visions sluit geen compromissen.

"Oh dus je vind dit stront? Dus dit past niet in jouw bekrompen, kortzichtige, veilige wereldje? Kijk maar met een vies gezicht op me neer. Spreek kwaad achter mijn rug. Spuug op de grond voor mijn voeten. I don't give a fuck. Ik zal antwoorden met nog een kneiterharde synthpunk briljant."

Terror Visions is niet voor de tere ziel. Ongeschikt voor gevoelige oren. Terror Visions is op de wereld voor de mensen die van de goot en het vuil houden. Mensen die geen behoefte hebben aan de goedkeuring van Petrus en een plekje op de roze wolken van de hemel. Masochisten die geen moer om hun oren geven. Liefhebbers die schijten op compromissen en denken aan de buren. World Of Shit is een genadeloze pleurisherrie plaat en Terror Visions is gek op een bak overstuurd kabaal, maar legt toch hier en daar een subtiliteit onder dat lawaai. Bijvoorbeeld in nummers als Master Wait, waarin Jay als Jay op Blood Visions klinkt. Digital Leather vind ik beter en prettiger om naar te luisteren, maar ik stel hier zonder twijfel, blikken of blozen; Jay Reatard is a fucking genius.

Terror Visions-Blood is Sweet But Semen Is Sweeter
Terror Visions-World Of Shit
Terror Visions-Master Wait

Digital Leather-HMKM
Digital Leather-White
Digital Leather-Machines

ミドリ-「セカンド♥」KAN IEMAND MIJ KOMEN OPRAPEN

Ik heb een leuk muziekkadootje voor je, mailde de leukste vrouw ter wereld. Ik zal een linkje naar waar je het binnen kan halen sturen. Ik kon niet wachten tot ik naar huis kon. Muziekkadootjes vind ik altijd leuk, maar zeker als ze van de leukste vrouw ter wereld komen.

Thuis trok ik Midori binnen. Ze had het ooit van Semtex gekregen. Een duistere man die gek op japanse meisjes is. Geef hem eens ongelijk. Japanse meisjes dat is onschuld en waanzin gestoken in een schooluniform met het voorkomen van een pop. Ik trok binnen en ik luisterde. Een geniale gekte vulde de huiskamer. De media speler liep nog niet of een vals pianootje kwam mijn oren binnen. Jazzpunk, punkjazz, freakmuziek. Hoe je het ook wilt noemen. Het is niet te benoemen. Het is japans. Geen letter engels. Second (「セカンド♥」) noemen we de plaat dan ook. Na hun debuut first(限定アナログ盤「セカンド♥」), zoals heer Semtex hem doopte.

Na het valse pianootje breekt de pleuris uit. Het schattige japanse meisje zet een brulboei op en krijst de conussen uit mijn speakers. Een paar minuten later probeert ze me te verleiden door de kleine onschuld uit te hangen. Met een klein meisje stemmetje verleidt ze me naar verboden dingen. Op het moment dat ik begin te bezwijken en voor haar neer wil knielen, smekend om alsjeblieft van mij te houden en me nooit meer te verlaten, duwt ze me schreeuwend en krijsend als een hysterische schizofreen van zich af. Ze heeft me. Ik ben er geweest. Ik zal eindigen in een donkere cel voor alles dat ik voor haar zal doen en god verboden heeft. Zeg me wat ik moet doen om je bij me te houden, schreeuw ik haar na. Ze steektk haar middelvinger naar me op en loopt lachend weg.

Na krap 32 minuten is het voorbij. Ik lig uitgeteld midden in de kamer. Face down op de vloer. De kat komt verbaasd kijken wat er met me aan de hand is en snuffelt aan mijn oor. Langzaam kom ik weer bij. Ik krabbel overeind. Ik wil nog maar 1 ding. Midori. Ik wil Midori. Nooit meer iets anders. Slechts Midori.

Leukste vrouw ter wereld. Semtex. Ik dank u op mijn blote knieen. Bring me to the sanatorium. I'm lost forever. Op 2 manieren.

Midori-ドーピング☆ノイズノイズキッス
Midori-うわさのあの子
Midori-あたしのお歌

Midori site voor zij die japans spreken.