EEN NUMMER DAT PAST BIJ HET GEVOEL VAN DE DAG EN DAN VOORAL HET NUMMER EN DE COUPLETTEN EN NIET DE TITEL EN HET REFREIN

LIES

you said the moon was ours
said the moon was ours, to hell with the day
the sunlight is only gonna, take love away
brings up suspicions and alibis
but I can see blue, tear-blinded eyes

lies, lies, lies, oh lies...

i got a stone where my heart should be
i got a stone where my heart should be,
can't nothin' I do make you love me
i'd leave this town, break all my ties
there'd be no more use, for any disguise

lies, lies, lies, oh, lies...

i wanna die without pain
i wanna die without pain,
all this deception and i just can't maintain
the sun, moon, stars in the sky
it would hurt me too bad if you said goodbye

lies, lies, lies, oh, lies...

KAAL ALS HET NOORD-FRIESE LANDSCHAP

Droog als Deathvalley. Rauw als de verwaaide kop van een zeebonk. Kaal als het Noord-Friese landschap. Droog, rauw en kaal. Zo valt de productie/het geluid van Excellent Italian Greyhound van Shellac het best te omschrijven. Geen overdubs. Geen poespas. Puur de instrumenten. Puur geluid. Puur Steve Albini.

Een plaat die volledig langs mij heengeggaan is. Uitgekomen in juni al. Een niet te missen mooie hoes. Een niet te missen goede plaat. Volledig langs mij heen gegaan. Op vele muzieksites besproken, maar ik heb het niet gezien. Ik surf te veel naar porno. Ik ben de laatste maanden zo in de muziek gedoken dat er schijnbaar waar er aan de ene kant een (her)ontdekking bij komt er aan de andere klant iets de kloof der gemistheid en vergeten moet indonderen. Tot mijn grote geluk maakt ik daar onlangs een wandeling en zag Excellent Italian Greyhound alsnog liggen.

Rechts van je staat de bassist te pompen. Links knerpt en twangt de gitaar. Voor je de drummer. Kaal. De drummer die in opener The End Of Radio een eigen leven leidt. Een nummer zo kaal als het geluid. De snare laat het nummer los en verwordt tot een roffel. Een roffel die Steve de gelegenheid geeft om de prijsvraag aan te kondigen. "The fifth caller. Or any caller at all", want luistert er nog wel iemand? Luistert er wel iemand naar hem. De laatst dj van het laatste radiostation op een verlaten aarde.

"Can you hear me now?"

De drum laat het nummer in een roffel los, maar maakt zich tegelijkertijd onderdeel van het nummer. "I've got 50.00 watts". Bij voorkeur alle 50.000 gebruiken, want The End of Radio, nee heel Excellent Italian Greyhound is een plaat om hard te draaien. Hoe harder, hoe meer de kaalheid van het geluid overheerst. Hoe harder, hoe meer de desolaatheid en de wanhoop van de laatste dj op aarde klinkt. Kaal als de lege verlaten wereld.

The End Of Radio stond ook al op het Peel Sessions album van Shellac. The End Of Radio wordt al jaren live gespeeld, maar nooit klonk het nummer zoals in deze uitvoering. Nooit klonk het nummer zo leeg als de wereld waar het over gaat. Rauw en droog.

"This is a test. If this had been a real emergency. He he!!! This is a real goddamn emergency."

Excellent Italian Greyhound klinkt alsof je midden tussen de muzikanten in staat. Of de muziek rechtstreeks je lichaam ingepompt wordt. Je kan het muzikantenzweet bijna ruiken. Je zou het drumstel kunnen aanraken zo dicht bij staat het. Excellent Italian Greyhound pakt je beet en laat je aan het eind pas los. Na The End Of Radio barst het stuwende en happerende, het je op het verkeerde been zettende werk in de trant van At Action Park (de debuut plaat) met Steady As She Goes los. Halverwege mag je even op adem komen met het verstilde, met de stem van een filmtrailer gelardeerde, Genuine Lulabelle om je daarna nog 4 nummers lang een Albini trap onder je kont te geven. Na de laatste noot ben je bekaf. Kapot met je tong op je knieen. Bekaf, maar zeer voldaan.

WATCHING ALICE

December 1988

De plaatselijke platenboer is er vroeg bij met zijn vinyl uitverkoop. Definitief over op cd's. Ik ben 16 en al een vinylliefhebber tot in mijn tenen. Deze platenboer staat niet echt bekend om zijn ruime aanbod. Helemaal niet als je niet op zoek bent naar top 40 muziek. Toch ga ik kijken. Je weet maar nooit en met 50% korting is iets al snel een stuk leuker.

Een uur later ben ik weer thuis. In mijn tas Tender Prey van Nick Cave and the Bad Seeds, Rank van The Smiths en Document van REM. Geen slechte oogst vind ik zelf. Zeker niet voor een lousy 30 gulden. Ik trek mij terug op mijn kamertje en leg de platen een voor een op mijn pick up. De Smiths en REM vind ik aardig. Goede platen, maar wild wordt ik er niet van. Als laatste zet ik Tender Prey op. Ik sluit mijn ogen en geniet. The Mersey Seat dendert door mij koptelefoon. Up Jumped the Devil. Deanna.

Bij het vierde nummer verstijf ik. Watching Alice. Met ingehouden adem luister ik het uit. Als de laatste noot is weggestorven haal ik de naald van de plaat en zet hem aan het begin van het nummer terug. Een handeling die zich de rest van de dag zal herhalen. Rank en Document gaan voorlopig de kast in. De andere nummers van Tender Prey kunnen mij gestolen worden. Watching Alice is het enige waar mijn wereld de rest van de dag om draait. Keer op keer. Laatste noot, naald omhoog, naald naar beneden en de eerste noten vullen mijn hoofd weer. Eindeloos.

Alice is in een middag verworden tot mijn muze. Mijn 16 jarige hormonen draaien overuren. Het is vroeg in de ochtend. Ik zit voor mijn raam met het licht uit en kijk naar de overkant van de straat. Daar woont het meisje van mijn dromen. Zonder haar kan ik niet leven. Haar bestaan maakt mijn leven zinvol en dragelijk. Ze weet niet eens dat ik besta.

Ik zit voor het raam en zie haar naakte lichaam opstaan. Ze rekt zich uit. Haar lange haar valt over haar blote borsten. Ik heb haar Alice genoemd. Niemand weet wie ze is. Ze woont pas sinds kort in de straat en verdwijnt elke ochtend als een schicht om 's avonds onopgemerkt weer thuis te komen. Ze houdt zich van de buitenwereld afgesloten. Mijn reden van bestaan. Als ze haar naakte lichaam langzaam bedekt met haar kleding, als een reversed striptease, masturbeer ik de dag in. Ochtend na ochtend, behalve in het weekend. In het weekend blijft het raam aan de overkant leeg. In het weekend is er geen reden om op te staan en vegeteer ik in bed. In het weekend is het leven zinloos. Slechts waard om uit te liggen in de wetenschap dat maandagochtend aan de overkant van de straat de reversed striptease weer zal worden opgevoerd. In gedachten stop ik briefjes van tien achter de rand van haar slipje.

Nooit zal ze tijdens haar show een blik uit het raam werpen en mij aan de overkant van de straat in het donker zien zitten gluren. Nooit zal ze mij ontdekken. Het zal de magie van ons ritueel verbreken. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze weet dat als ze kijkt dat het dan over is. Ik weet dat ze dat weet.

Ik verlang naar Alice.

Nick Cave-Watching Alice