IK HEB NU AL ZIN IN ZONDAG

Zondag 25-05-2008 Black Keys and The Ettes Melkweg The Max Amsterdam.

WARM DRAAIEN

IK MOET U NOG VERTELLEN DAT DE LAATSTE TREIN MOETEN HALEN RUK IS

Vrijdag was ik dus bij Heavy trash. Ik was er niet alleen. Art Garfunkel was er ook. En Theo van Gogh. En Wouter Bos. En de bassist was die b-acteur die magere, die met pukkels. Die in hele slechte films en series speelt, maar op wiens naam ik niet kan komen. Ook een vriendin was er en die rare jongen die wel eens in Swaf komt.

U begrijpt het was de avond van de dubbelgangers. Er was ook nog een man die naast mij stond op het balkon en die zijn tijd vulde met het nemen van foto's van de lampen die aan het plafond hingen. En ik was er dus degene die het concert niet af zag, omdat ik de nachtbus in je eentje echt heel treurig vind en dus absoluut de laatste trein wilde halen en meneer Spencer pas om 23:15 wilde beginnen. Maar wat ik zag was wel een feest. ik begrijp volkomen dat alle vrouwen spontaan berig worden als ze meneer Spencer zien. Maar hij moet wel wat vaker een frikandelletje gaan eten. Windkracht 3 en hij is gezien. Woesh!!! Het ladies and gentlemen was weer niet van de lucht. De bandnaam werd als gebruikelijk minstens 5 keer per minuut uitgesproken. Het is mij het showmannetje wel. Een flinke dosis Las Vegas kan hem niet ontzegt worden. Fijn ook om nummers die niet op de plaat staan te horen. Fijn fijn fijn. Maar ik ging naar de laatste trein. Ik trooste mij zelf met een mooi t-shirt. En ik zakte nog ff gezellig door in Swaf.

DE ZANGER VAN DE BLOODY HONKIES WIL EEN BEETJE TE GRAAG ROCK AND ROLL ZIJN

Best een aardige band waar hij in speelt, iets te veel rock voor mij. Iets te veel leuk voor op een motortreffen. Maar vooral iets te veel kijk mij eens rock and roll wezen bij de zanger dus. Kijk mij eens met mijn armen zwaaien. Kijk mij eens over de grond rollen. Plok daar laat ik mijn microfoon vallen. Heavy shit duik ik zomaar opeens in het nietsvermoedende publiek. Was ik dat overigens geweest waar je bovenop dook dan had ik je kneiterhard voor je bek gepeerd en had je 5 weken niet kunnen zingen. Echt je deed je best, maar jammer dat je het drumkrukje waar je je een beetje op stond aan te stellen keurig netjes terug zette. Dat verraadde het maniertje.

TWEEDE OPTREDEN?

We kregen gisteren met The Prunella Scales een optreden aangeboden. In Leiden. In de Bar en Boos. Waar we heel graag willen spelen. Ik smste Take It Away Bob. We kunnen 16 oktober optreden in Leiden!!! Dude, dat is een dinsdag was het antwoord. Een dinsdag. Ik vind dat wij zo rock and roll zijn dat wij wel op dinsdag kunnen spelen. Ik ben dan ook wel weer zo rock and roll dat ik de andere dag vrij neem of een avonddienstje draai. Maar kan onze voorlopig drummer Sack-O'-Nielsch wel is dan de vraag. Moeten we zo nee dan met drumtracks gaan spelen? Of hebben we dan reeds een nieuwe drummer?? Potje punken op een dinsdag. Ik zeg ja. Denk alleen niet dat we dan 2 busjes die kant op vol zullen krijgen.

OH FUCK DE BUREN GAAN KLAGEN

Bovenstaand The Apers. Die speelden als laatste afgelopen vrijdag op het 12 jaar Sonic Rendezvous feestje in de melkweg. Sack-O'-Joost had half Hoorn op de gastenlijst gezet. De laatste trein zouden we terug nemen. Dat hadden we unaniem besloten. Tot het tijd werd om naar de laatste trein te gaan. De nachtbus!!!, klonk het toen in koor. De nachtbus werd het ook niet. We bleven na afloop net iets te lang in de Maloe Malo hangen en misten de laatste nachtbus. Zoals dan gebruikelijk is dwaalden we wat over de wallen. Er was niets meer te eten te krijgen. Geen cafe meer open, we hingen wat rond op de grond en ik ging bijna naar een hoer. Uiteindelijk belanden we op perron 2 van het centraal. We probeerden pindas uit te delen, stonden op ons hoofd en gooiden wat met onze gympies. Om vervolgens meer gestrande bekenden tegen te komen. In Hoorn besloten we dat het nog niet genoeg geweest was en zo trokken we om 08:30 bij mij thuis nog een kratje bier open. We dronken, we rookten, we lulden over vrouwen en draaiden hard muziek. Tot de deurbel ging. Oh fuck de buren gaan klagen, dacht ik en waggelde de trap naar de voordeur af. Een paar seconden later stond ik zo blauw als een gympie met mijn nieuwe laptop in mijn handen in mijn deuropening. Ik heb hem verstandig genoeg maar weggelegd tot zondag. Zondag toen ik The Apers weer zag. Nu in onze stamkneip Swaf. Het was weer genieten. Zondag toen ook Take It Away Bob (die deel was geweest van dit weekend vol feestvreugd) jarig was. Vrijdag was hij nog 25. Zondag werd hij 43. Het was weer een mooi weekend.

Maar we hebben wel gelachen.

HOE EEN HEEL RUIM SCHEMA TOCH NOG KRAPPE SOPPENDE SOKKEN WERD

We hadden de versterkers op het landje op gehaald (voor outsiders, Swaf uitbater Nico heeft net buiten Hoorn een landje met wat schapen en een hutje waar bandjes in oefenen) en hadden onze sokken drijfnat in de allstars gelopen door het gras. We waren ruim op schema. Effe die troep naar Swaf brengen, opbouwen, beetje raggen en dan ruim op tijd voor de traditionele Punksterpasta bij Christiaan en Arie. Ruim op schema waren we. Waren we ja. Opeens hield de auto er mee op. Mmmm. Niet getankt Bob? Nee dus. Daar stonden we langs de dijk. Stil. Jur bleek al aan het bier te zijn, maar gebruik maken van zijn auto kon wel. Het ruime schema werd een ruim kwartier wandelen, spullen overladen, t-shirts ophalen, spullen uitladen, opbouwen, 2 slagen op de gitaar, naar de Melknapsteeg en daar eindelijk rustig zitten achter een bord met overheerlijke punksterpasta. Zo tegen half acht beklommen wij dan eindelijk de 2 treden naar het podium met heren en dames wc en ramden er een vuige, snelle, harde lekkere puchrock set uit. We hadden zelfs een moshpit van 2 man voor het podium. Mexican Holiday en HBG waren daarna ook zeer fijn en prettig en zo lag ik aan het eind van de avond half verdoofd na te genieten in bed.
Maar mocht u denken dat wij pech hadden. De drummer van HBG deed een potje betonpunkdrummen met een gebroiken kuitbeen. De foto volgt later.

MAANDAG 28 MEI PUNKSTER TE SWAF

Jaja, na 4 jaar niets te hebben gedaan en de afgelopen maand 2x te hebben geoefend maken The Prunella Scales hun comeback op het legendarische Swaf podium. Het is weer tijd voor het jaarlijkse Punkster. Waarom naar Pinkpop gaan als je in Swaf The Prunella Scales, Mexican Holiday en H(olland)B(eton)G(groep) voor je kiezen kan krijgen. En nog gratis. Aanvang een uurtje of 18:00.

VOLGENS MIJ HEB IK LATE DIENST DIE DAG MAAR IK MOET HET KUNNEN REDDEN

Vrijdag 22 juni - Heavy Trash - Patronaat - Haarlem

THE HEARTATTACKS THE HEARTATTACKS THE HEARTATTACKS

We (Bob et moi) reden gisteravond naar de Patronaat. We vonden een parkeerplek, kochten een kaartje en gingen in de rij staan. Een rij??? Binnengekomen vroegen we naar de kleine zaal. Kleine zaal? Dan hebben jullie de verkeerde deur. Mmm. We hadden in de rij gestaan voor Salomon Burke. Maar die godsdienstwaanzinnige die niet eens uit zijn stoel kan komen daar kwamen wij helemaal niet voor. Op naar de juiste deur. Met de mededeling dat onze entree kaarten al bij de verkeerde deur gescanned waren. Wat een fijne zaal de kleine zaal van de Patronaat. Lekker knus en een fijn balkon waar wij dan ook de rest van de avond verbleven. Goed zicht op het podium. Mooi mensen kijken. Alleen een niet bevordelijk voor mensen met hoogtevrees trap richting bar en weecees. We bleken al 2 bands gemist te hebben, want de deur was al om 6 uur open gegaan. We zagen wel de Boston Chinks die er in tegenstelling tot donderdag wel zin in hadden. Ze maakten flauwe grappen, deden alsof ze 5 jaar oud waren, schopten tegen waterflessen en speelden een energieke show. We zagen Jay Reatard die zowaar elk nummer aankondigde en bij het laatste nummer de plaatselijke mondharmonica virtuoos op het podium kreeg en ons trakteerde op een potje oorverdovende pleurisherrie waar mijn oren nog van tuten.

Maar we zagen vooral The Heartattacks. Een van de bandjes waar ik voor kwam. De ander was de Make Outs, maar die bleken al gespeeld te hebben. The Heartattacks. Wat een genot. Drie piepjonge lieden die een in your face potje trashpunk ten gehore brachten. Hard, snel, vuig. Dat de nummers allemaal op elkaar leken dat maakte niet uit. Zoveel energie was er mee gemoeid dat het geen moment verveelde. Korte, felle, snelle, vuige nummers. Er werd gesprongen en vervaarlijk met gitaren gezwaaid. Het was geweldig. Aan het eind van de avond reden we verdoofd van het geluid van Reatard, maar vooral verdoofd van verliefdheid naar huis. De bassiste van The Heartattacks. Mijn hemel. De bassiste van The Heartattacks.

Later zal ik kijken of ik wat mp3tjes voor u op kan snorren.

RUGPATIENT

Toen ik vannacht om 03:15 bij het station aan kwam had ik geen zin meer om te lopen. Ik was weiswaar al halverwege, maar de eerste helft had ik samen met Take It Away Bob afgelegd. Ik lichtelijk slingerend in mijn hoofd, want prettig tipsie, hij op de fiets in een poging om Swaf nog af te zakken. Ik was op weg naar huis. Ik had geen zin meer om te lopen en belde een taxi die precies zoals gemeld 15 minuten later voor mij stond. In die 15 minuten zat ik op mijn kont op een koude betonrand de Metro te lezen. U gelooft het niet, maar de vrijdag editie lag echt al om 03:15 op het station in Hoorn. Ik denk dat die krant 3 dagen van te voren gemaakt wordt ofzo. Ook dacht ik aan de fijne avond die het geweest was. Aan de fijne platen die ik gedraaid had, terwijl mensen tot 12x aan toe aan mij vroegen of ik de muntjes verkocht. Aan de harde strakke en als altijd goede show van de Sack-O'-Woes. Aan de soundcheck van Jay Reatard die saai en stom en sloom en slap was en aan hoe hij aan het eind van de avond in 20 minuten die kut soundcheck teniet deed en de naar beneden geschroefde verwachtingen logenstraftte met een potje briljante garagepopwavepunkherrie. De verhalen die ik her en der las over hoe 1 vervelend ende moeilijk manspersoon hij schijnt te zijn wil ik na gisteravond best geloven. Ik dacht aan de schandknaap die Jay en de Boston Chinks mee hadden en die uiteindelijk toch de bassist van de Chinks bleek te zijn. En ik dacht na aan het optreden van Green Hornet. Mijn hoogtepunt van de avond. Soulvolle garagebakken herrie. Geweldig. Dat orgel. Welk 1 geile toevoeging. Wat een band. En ik moest denken aan de dokter van de orgelman van Green Hornet. Aan de vele malen dat hij hem weer voor zich had met pijn in zijn rug. En zich maar af vragen hoe dat toch telkens maar weer kwam die pijn in de rug. Nooit een optreden van zijn patient gezien. Dan had hij het geweten. Mijn hemel wat staat die man diep voorover dubbel geknikt over zijn orgeltje gebogen.

DE BANDJES ZULLEN ER BEST BEGRIP VOOR HEBBEN DAT U NIET VOOR HEN KOMT MAAR VOOR DE DJ

Dat ben ik namelijk...

Voor tussen en na deze line/up om je vingers bij af te likken zal ik een delicate selectie van mijn punk, garage en surf platen ten gehore brengen. Dus allemaal niet te lang blijven hangen op die kermisborrel, die verjaardag, dat familiebezoek, het strand of dat fijne terras. Op naar de Manifesto!!! Godverdomme. Jay Reatard...Ik wordt er bijna stil van...

WOENSDAG A.S. SWAF ALWEER OP ZIJN KOP

Afgelopen woensdag op donderdagnacht werd boven Swaf bewoner Rondie uit de slaap gehouden door het wilde en harde (zowel muzikaal als volumegewijs) optreden van The Texas Motherfuckers, terwijl hij toch echt om 4 uur op moest staan. Het is te hopen voor Rondie dat hij komende donderdag een iets christelijkere opstaan tijd heeft, want woensdag a.s. (de 25e dus) komt er weer een muzikaal combo de buurt onveilig maken. Dit keer all the way from Cape Town, The Mochines. Doet u ons, Swaf, Rondie en The Mochines nu toch een plezier en kom lekker langs. Kom lekker genieten van deze dik aangesneden rockgitarenherrie met oversture hardrock zang of hoe u het ook noemen wilt. Gewoon onder het genot van een lekkere Hertog Jan, Wieckse Witte, wijn of fris met je hoofd op en neer schuddend de week doorzagen. Tot woensdag dan. Gezien de bovenstaande foto is de drummer gelukkig gewend om in een klein hoekje weggepropt te zitten.

The Mochines Myspace

En zo klonk het ongeveer 5 dagen terug in de Zwolfzehn te Stuttgart.

WOENSDAG A.S. TEXAS MOTHERFUCKERS OF HOE ONS FAVORIETE CAFE EEN PUNKROCKTEMPEL AAN HET WORDEN IS

Dat fijne cafeetje Swaf is meer en meer meer aan het worden dan een fijn cafeetje. Het is meer en meer een concertzaaltje aan het woren. En dan zeker een concertzaaltje voor de muziekliefhebber met een kleine beurs, want entree gratis of bij zeer hoge uitzondering zeer laag. Swaf punkrokt en garagepunkt ook wat af de laatste en de komende tijd. Zo spelen woensdag a.s. Texas Motherfucker. Een stel drankliefhebbende punkrockrokkers uit Zweden die een flink potje smerige snottypunk op de planken zullen brengen. Wat wil(d)(t) u nog meer opeen door de weekse woensdag. Ik zie u daar dus. Woensdag 18 april. Luistert u alvast maar wat, dan kunt u woensdag meebrullen:

Texas Motherfuckers-Pigs On Parade
Texas Motherfuckers-Too Much Is Not Enough
Texas Motherfuckers-Master Disaster
Texas Motherfuckers-Missing Link
Texas Motherfuckers-Drinking In The Street

Andere fijne swafconcertjes in het verschiet? 25 april-The Mochines (punkrock uit Cape Town), maandag 28 mei Punxter (met de comeback van The Prunella Scales en Mexican Holiday), 10 juni The Apers, 15 juni The Stilettos (met als dj ik) en ergens in juni of juli nog The Clorox Girls. Ik ga u zien!!!

PAK UW AGENDA EN SCHRIJF OP WAT U OP HEMELSVAARTDAG GAAT DOEN NAMELIJK:

WINI WINI PUNK, a small group of veteran garagepunkrockers from Hoorn, are gonna lend their expertise to local cultural centre Manifesto, by organising 2 or 3 shows/festivals a year. First one is thursday may 17th with Jay Reatard, Boston Chinks, Green Hornet and Sack-O'-Woes.

Mag ik daar nog aan toevoegen dat de hele avond aan elkaar gedraaid wordt door moi, Frommel. Alleen dan onder mijn DJ naam Da Son Of Bart. Hup! Geen gelul. Naar Manifesto te Hoorn de 17e mei. Neukende poep!!! Wat een avond!!!

Mocht u benieuwd zijn hoe dit viertal wereldbands mag klinken? Klik hier en overtuig u zelf van uw hier kan ik niet gemist worden aanwezigheid die avond. Tot dan dan!!!

EEN OUDERWETS AVONDJE PUNKEN 2007

Chinese bouillon, Stoofpeertjescocktail en creme brulee. Daar zaten ze dan in een restaurantje in Leiden. De "boerenpunks" uit Hoorn. Met zijn 16en in
2 busjes gesprongen om wat bandjes in Leiden te gaan bekijken. Ouderwets avondje punken zou het worden. Hadden we veels te lang niet meer gedaan. Met z'n allen in een huurbussie bandjes kijken in den vreemde. Een ouderwets avondje punken zou het worden, maar eerst moest er gegeten worden. Vette hap? Vega burger? Welnee. Chinese bouilon fondue, stoofpeertjescocktail en creme brulee. Decadent stelletje met hun stoere koppen. Ouderwets werd het overigens wel. de bands waren als van ouds lekker. Het bier ging in kratten tegelijkertijd over de bar. Nog net op tijd werd Swaf gehaald. Zondag bestond uit ik gok een kater of 14. Vaker doen!!!

UPDATE:
Dit stukje had u dus al maandag kunnen lezen. Ik schreef het namelijk al maandagochtend. Daar ik tegenwoordig wel weer internet op het werk heb, maar blogger nog steeds geblockt wordt log ik tijdens kantooruren nog steeds via vriend Begt. Wat wil nu het feit. Begt vond het nodig om van baan te veranderen en was de hele week bezig om vrije dagen op te maken. Vandaag is hij er dus weer en komt bovenstaand relaas toch nog tot u. Gefeliciteerd met je nieuwe baan Begt hoor ik u denken. Ja dat dacht ik ook, maar toch vinnik het ook een kutstreek dat jobhoppen van hem. Begts nu nog huidige werk hield namelijk wekelijks een gratis Voetbal International en een gratis Vrij Nederland voor Frommel in. Hoe moet dat nu vanaf 1 februari? Zo zonder mijn portie leesvoer? Of heb je me al stiekem voor niets op de abonneelijst gezet? Nou vooruit dan: Begt succes met je nieuwe baan man. Dat Vi- en VNloos zijn dat overleef ik wel...