DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN T.KORSEL

Voor elk gevoel wel een woord en voor elk woord een gevoel.
Het woord… Maar soms hoor je niet te praten, te denken.
Dan moet je je overleveren aan een vloed van emoties…
Welke deze ook zijn.

Bij Secret South is het van alles wat.
Ik zet 'm op bij t afwassen, als tussendoortje,
even liggen op de bank, begin van de avond, als afzakkertje.
Maar wel ‘t liefst alleen…
Gek genoeg.

Ik wil kunnen huilen wanneer ik dat kan,
hysterisch lachen in en uit het niets.
Maar vaak ook uit volle overtuiging,
net als David Eugene, vol religieus (on-)besef…

Als een monnik zichzelf straffend met een zweep of de kat met negen staarten…
Af en aan slaand, kruipend op de knieën, over de vloer,
met het bloed in de ogen, vragend aan god,
wanneer de vulgariteit van zijn menselijk leven
mag overgaan in dat van de eeuwige dienaar in het hiernamaals.
Daarom wil ik alleen zijn als ik deze plaat hoor.
Al jarenlang.

Here comes the sinner!

Veel van de nummers gaan dan ook in een processiegang voort.
Stap voor stap… Stap voor stap.

En langzamerhand, tegen het einde van de plaat,
komt dan 't besef: wie straft wie?
Het is meer een zuivering.
Het loslaten van gevoelens en het woord weer zoeken, mijn woord.

Geschreven door: T.Korsel

16 Horsepower-Clogger
16 Horsepower-Poormouth
16 Horsepower-Just Like Birds

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN ERWIN TROOST

Ik ben drie jaar oud als ik mijn eerste pick-up krijg, een aantal jaren later ontdek ik de bandrecorder van papa op zolder en luister naar ABBA, James Last, Elvis, Little Richard en Jerry Lee Lewis. Voor de spiegel sta ik met een borstel en imiteer Elvis en als ik mij omdraai dan zie ik Elvisspiegels, sjaaltjes en posters. Terug in de spiegel ben ik een rock-’n-roller met een tennisracket als gitaar, maar voor de 8mm-camera van mij pa kan ik nooit serieus doen. Ik wil leuk gevonden worden, een clown, want dat ben ik, een guitig ventje dat ’s avonds voor het slapen gaan onder het bed kijkt of er geen monsters zijn en het licht op de gang aanlaat, de deur van de slaapkamer open, en met een half oog, voor het slapen gaan, de gang opkijkt of er geen schaduwen zijn.

In 1978 zie ik Grease in de bioscoop en dat geeft mij een sprankel hoop en nog meer illusie. Ik word verliefd op alles. Dansen, zingen, Sandy, Danny en iedereen komt uiteindelijk weer samen, er is zelfs een machtig grote kermis en volwassen worden blijkt verrukkelijk te zijn.

In 1985 ga ik voor het eerst naar de MAVO. Ik ben een zonderling met een schooltas en daar opgeschilderd een schreeuwend gezicht. Op een dag hoor ik een saxofoon en loop de tonen achterna. In een verder leeg lokaal zie ik een prachtige meid op de sax spelen. Ik ben betoverd. Even later zet zich dit om in vriendschap en zij neemt mij mee naar kraakpanden en de andere kant van de maatschappij. Ik kon mezelf zijn met deze mensen om mij heen. Op school spring ik nog wel eens op een bankje om vanuit het niets een verzonnen lied te gaan zingen. Thuis luister ik naar Madonna met ‘Like A Virgin’ en Bruce Springsteen met ‘Born in the USA’. In de bioscoop draait ‘Back To The Future’ en zal later nog vaak herhaalt worden op tv.

Het is 1988 en op tv kijk ik naar Square Pegs, een tv-serie met in één van de rollen Sarah Jessica Parker. Voor het eerst zie ik daarin wave-bandjes live spelen. DEVO en Generation X. Ik begin op stap te gaan en ontdek vele mensen, zoals ik. Zonderlingen, kwartjeszoekers, dansend in zichzelf. Om niet na te denken over alle teleurstellingen die komen gaan als de jeugd voorbij is. We dragen zwarte kleding alsof we rouwen en zwarte make-up als tergende clowns. Aan de muur hangen posters van Joy Division en The Cure. Van een vriend krijg ik later zes elpees van The Cure, waaronder ‘A Head on the Door’. Dit wordt mijn favoriet. Als ik mij rottig voel, dan hoor ik iemand met wie het nog slechter gaat en als ik mij vrolijk voel dan dans ik, weer heel even in mezelf, op de klanken van mijn ziel en dans de leegte van mij af en zet het om in energie en wat dit dan met mijn jeugd te maken heeft? Alles.

Yesterday i got so scared
I shivered like a child
Yesterday away from you
It froze me deep inside
(Inbetween days)

If only I was sure
That my head on the door
was a dream
(Close To Me)

Waarschijnlijk was ik niet de enige met het licht op de gang aan en was het helemaal niet erg om met angst naar beneden te kruipen om naar het toilet te gaan.
De angst en teleurstellingen hadden een vorm gekregen.

Tell me who doesn’t love
what can never come back
(The Blood)

Toch vreemd dat juist Robert Smith daar juist zingt over de angst van het verliezen, want al sinds zijn veertiende is hij samen met Mary Poole. Ten tijden van de opnames van ‘Kiss Me, Kiss Me, Kiss, Me’ vroeg hij haar zelfs ten huwelijk en kan het nog meer romantischer dan dat. ‘A Head on the Door’ is een plaat met herinneringen die mijn verhaal met zich meedraagt en vica versa. Een plaat voor mezelf. Smith zei zelf ooit over het album: “I was trying to create a sort of attractive tension by marrying slightly bitter words to really sweet tunes.” Bij visite draai ik andere muziek en ’s avonds in mijn bed droom ik van een Sandy die ergens op mij wacht.

I’m coming to find you if it takes me all night
Can’t stand here like this anymore
For always and ever is always for you
I want it to be perfect
Like before
I want to change it all

I want to change
( A Night Like This)

Het is februari, 2008. In de bioscoop draait de musical: ‘Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street’. Johnny Depp ziet eruit als een Robert Smith omringd door Gotische beelden. Als ik de bioscoop uitloop laat ik het beeld van een getergde wreker achter en kom erachter dat zingen nog steeds iets duidelijk kan maken. Ik maak een huppeltje en draai in de rondte en bedenk mij dat ik ook weer niet zoveel ouder ben geworden. Cheers! Op really sweet tunes, really, really sweet tunes and six different ways inside my heart!

Geschreven door Erwin Troost

The Cure-In Between Days
The Cure-The Blood
The Cure-Six Different Ways"

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN SHE

And if a double-decker bus, crashes into us
To die by your side, such a heavenly way to die
(There is a light that never goes out)

Ik zie mezelf nog zitten met de binnenhoes van The Queen is Dead, een E-N woordenboek en schoolschriftje, druk bezig de teksten van The Smiths te vertalen. Alles wilde ik begrijpen en uitdrukkingen die niet in het woordenboek voorkwamen, bewaarde ik voor de Britten waarmee ik ’s zomers in een bollenschuur tulpenbollen stond in te pakken.

Farewell to this lands cheerless marches
Hemmed in like a boar between arches
Her very Lowness with her head in a sling
I’m truly sorry- but it sounds like a wonderful thing
(The queen is dead)

Anglofiel was ik altijd al, ik wist het alleen niet. De humor, de literatuur, de taal en prachtige accenten, ik vond alles geweldig. Mijn liefde voor het Verenigd Koninkrijk werkte ook door in mijn muzieksmaak, hoewel ik me dat op jonge leeftijd niet bewust was. Ik luisterde en kocht wat ik leuk vond en pas veel later besefte ik dat al mijn favorieten van het gekke eiland afkomstig waren. Veel Britser dan The Smiths kon haast niet.

Sweetness, sweetness I was only joking
when I said I’d like to smash every tooth in your head
(Bigmouth strikes again)

Verliefd was ik niet op zanger Morrissey, daarvoor was ‘ie me iets te ‘gay’, maar ik adoreerde hem wel. Zijn teksten, zijn bijdehande antwoorden in interviews, zijn humor en coole looks. De man was een genie en ik was zwaar onder de indruk. Ook zwaar onder de indruk was ik van Johnny Marr. Deze ongelooflijk talentvolle gitarist ontroerde me, hij bracht me de liefde voor het gitaarspel bij. Morrissey & Johnny Marr, zij waren The Smiths. Zij schreven de juweeltjes op The Queen is dead.

And I know it’s over- still I cling
I don’t know where else I can go
I know it’s over
And it never really began
But in my heart it was so real
(I know it’s over)

Mijn favoriete song is I know it’s over. Toen ik de tekst aan het vertalen was, wist ik nog niet waar hij over zong, maar na mijn eerste dosis liefdesverdriet begreep ik het des te beter. Het werd een van mijn liefdesverdriet-klassiekers. Na The Smiths vond ik nooit meer een groep waarvan de liedjes zoveel verschillende emoties in me losmaakten. Zulke goede, puntige songs, zulke mooie melodieën en zulke briljante, grappige en spitsvondige teksten. Morrissey & Marr zijn mijn all time helden.

Geschreven door She

The Smiths-I Know It's Over
The Smiths-Bigmouth Strikes Again
The Smiths-The Queen Is dead

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN WENZ

Mijn favoriete plaat is vooral een dubbel ijkpunt in mijn leven. Vanuit twee verschillende richtingen heeft The Serpent's Egg van Dead Can Dance zich in mijn bestaan gewrongen. Drie eigenlijk, als ik helemaal eerlijk ben.

Ik was een moeilijk kind. Ik speelde, ik knutselde, ik ging naar school. Maar het weekend, daar kwam het allemaal op aan. Iedere zaterdagochtend in het bed van mijn moeder, even bijkomen van de grote boze wereld. Kletsen, kietelen, bijpraten, grappen en grollen. Dat was altijd ontspannend. Zo ontspannend zelfs, dat het steevast eindigde met mij snikkend tussen de lakens. Vroeg iemand waarom ik huilde, dan kon ik geen zinnig antwoord geven. De tijd tussen de weekends overbrugde ik met woedeaanvallen, tegendraads zijn en urenlang spelen met de Legowereld op het tapijt. Dit alles om balans te geven aan mijn timide, verlegen en perfecte gedrag op school.

Op een avond, ik zal een jaar of zeven geweest zijn, zette mijn moeder muziek aan. Ze gaf de volumeknop een zwieper, tilde me op en begon in het rond te dansen. The Serpent's Egg. De slepende ritmes, de bastonen afgewisseld met lijzige hoogten, de kracht die daar vanuit ging. Mijn hoofd in haar nek, ik voelde de muziek in onze botten trillen. Ik tolde, mijn bestaan gevuld met klanken, ik torende hoog boven de vloer uit, ik bewoog en niets anders deed ertoe: ik werd gedanst.

Geen moment in mijn leven had ik me gelukzaliger gevoeld. Heel even bestond de wereld niet, mijn zorgen niet, mijn angsten niet, de toekomst niet, het verleden niet. Ik diende puur en alleen de muziek. Zij bewoog mij. De muziek bewoog haar. En alles was goed, daar in haar warme omarming. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben, want deze danssessies hebben we daarna nog vaak herhaald. Om precies te zijn: tot ik te oud werd om opgetild te worden en ik op eigen benen moest gaan staan.

Ik haalde goede punten, blowde, ging stiekem uit, spijbelde, rotzooide met jongens, zocht ruzie wanneer het maar kon, ik voelde me zoals een doorsnee puber zich in mijn ogen nu eenmaal voelde: volkomen onbegrepen met een voorliefde voor dramatisch destructieve buien. Naarmate de jaren vorderden begon ik gelukkig wat meer lijn in het leven te zien. Ik begon zelfs enigszins te begrijpen hoe de wereld werkte en hoe ik daarin kon bestaan.

Ik was negentien, hij zesentwintig. Ik was verdwaald, hij ook. Ik hield van hem, en hij van mij. Niet alleen begreep hij mijn obstakels omtrent het fenomeen leven, hij wist er zelfs zinnige dingen over te zeggen. Hijzelf was, toen hij mijn leeftijd had, opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting. (Middenin zijn studie psychologie, oh zoete ironie.) Toen ik hem leerde kennen had hij zijn geest alweer jaren onder controle. Ellenlange gesprekken hebben wij gevoerd in onze woonkamer. Hij gaf mij de inzichten die ik nodig had. Door hem kroop ik uit het ei. We waren zo blij elkaar te kennen, het was een beetje thuiskomen tussen de vele gerichte, opgeruimde en in onze ogen onbegrijpelijke mensen om ons heen.

Wanneer we samen op de bank zaten, klonk op de achtergrond altijd zijn muziek. Op de klanken van, jazeker, The Serpent's Egg heb ik diep in mijn geest gewroet, met het nodige resultaat. Dead Can Dance nodigt uit tot inkeer, de muziek vervloeide met mijn gevoelens. Onze relatie eindigde na een aantal jaren - ergens along the way zijn we elkaars gedachten gaan invullen. En dat ging van kwaad tot erger, en daar ver voorbij. Toen hij op het randje van een psychose en ik op het randje van een nervous breakdown balanceerde, begrepen we het eindelijk: we moesten uit elkaar. Terwijl ik de straat uitliep op weg naar de rest van mijn leven hoorde ik in gedachten Dead Can Dance. Bij iedere stap voelde ik háár met me door de kamer dansen, rug aan rug met de doorwaakte nachten bij hém op de bank. Dubbelzijdig geliefd: al leef ik niet van harte, op sommige plekken mag ik bestaan zoals ik ben. En dat staat mede door Dead Can Dance in mijn geest gegrift.

En last but not least: de betekenis van Echolalia, het achtste nummer op The Serpent's Egg. Al zolang ik kan lezen heb ik een voorliefde voor het bestaan van vluchtende geesten; geen afwijking in de hersenen is mij onbekend. Echolalie is het dwangmatig herhalen van woorden of zinnen van degene waar je mee praat. En het nummer snijdt recht door mijn ziel. Kortom: zij geven muzikaal bestaansrecht aan wat mij drijft.

Geschreven door: Wenz

Dead Can Dance-Ullyses
Dead Can Dance-In The Kingdom Of The Blind The One Eyed Are Kings
Dead Can Dance-Song of Sophia

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN ZEZUNJA

Limbo van de Throwing Muses. De plaat viel op vruchtbaar terrein. Als er één moment is waarop elke plaat mijn persoonlijke klassieker had kunnen worden, was het dát moment. Het moment dat ik mezelf leerde kennen.

Why don't you wake with your - Weight on me - Arms around - My favorite sound (Mr. Bones)

Ik had mijzelf voordien nauwelijks recht in de ogen gekeken en leefde op de uitlopers van een goede jeugd. Mijn eigen fundamenten waren onzichtbaar. Verstopt in zand, klei en grondwater. Nimmer blootgelegd. Nooit gecheckt op verzakking, houtrot en palenpest.

Don't look in the mirror - Or he'll look back at you (Ruthies knocking)

Tot ik in die trein stapte en me realiseerde dat ik aan mezelf én de leeuwen overgeleverd was. Ik zou een week lang de onderste steen bovenhalen in een extreem-rechtse stad met overdadig veel honkbalknuppels, kale koppen en machinegeweren. Zielsalleen zou ik daar mijn journalistieke plicht volbrengen. Niemand zou mij begrijpen, mijn taal spreken en me beschermen. Zielsalleen was zelden zo'n toepasselijk woord.

I'm headed for the trees over there - If that's not a destination I don't care (Freeloader)

Maar ik doe de plaat te kort als ik alle credits aan het moment zou geven.

De trein zette zich in gang en ik hoorde Buzz, het eerste nummer op de plaat. Buzz is een trein. Geen nummer komt meer in aanmerking voor het predicaat 'trein' dan Buzz. Langaam optrekken, en dan met grote snelheid beheerst doorrollen. Tsjoeketsjoek. Rails, bielzen en een voorbij schietend landschap. Dat is een trein. Dat is Buzz.

Don't worry the bees - The buzz sounds sweet to me (Buzz)

De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven - ik en ik alleen - het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!

Cool place - I'm amazed - You rock me into space - You put cake - Down my throat - And in my face (Tar Kissers)

En dan rolt-ie door. Die plaat. En de trein. Hij rolt door tot het een klassieker is. Een plaat die je niet in fragmenten mag luisteren. Een plaat die ik hier dus in zijn geheel zou plaatsen. Als het zou kunnen. Een plaat die ik nu geweld aandoe, omdat ik maar vier nummers en een filmpje mag kiezen. Waardoor je de organische volgorde nooit meekrijgt. Terwijl die volgorde maakte dat ik opgepompt werd, bijgeschoold, gestuwd, gekraakt. Mijn fundamenten werden bielzen, stevig en betrouwbaar. Mijn zelfvertrouwen ging sky high. Ik zou ze een poepie laten ruiken, de fascisten. En dat deed ik. Met dank aan één treinreis, één plaat en mijn walkman.

I'm so hazy - You talking crazy - Just puts me to sleep - Sing to me - Put me to sleep - Sing to me - Sing me to sleep (Tango)

Kristin en Tanya maakten me sterk als een trein. Zo sterk als ik wil zijn.

Throwing Muses-Buzz
Throwing Muses-Freeloader
Throwing Muses-The Field
Throwing Muses-Tar Kissers

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN MIKESWEBS

'Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?' – High Fidelity, Nick Hornby

Schrijven over mijn favoriete plaat is een onmogelijke taak, simpelweg omdat die niet heb. De favoriet van vandaag is morgen sleets gedraaid en vervangen voor een nieuwe lievelingsschijf. Daarom een ode aan de cd die in het afgelopen jaar waarschijnlijk het meeste in mijn cd-speler draaide. Black Gold: The Best of Soul Asylum.

Valt er iets zinnigs te zeggen over een compilatie-cd die pretendeert het beste te presenteren wat een band ooit gemaakt heeft? Is een compilatie-cd immers niet gespeend van enige samenhang, en dus geen vaste entiteit zoals een album dat kan zijn: een werkje opgenomen in een bepaald tijdbestek, dat de gemoedstoestand van de makers weerspiegelt? Deze bezwaren gaan niet op voor Black Gold: deze cd maakt zijn pretenties waar en presenteert (bijna) al het goede dat deze band in het tijdsbestek van een paar jaar voortbracht. Daarbij is het juíst de diversiteit die deze bloemlezing zo sterk maakt.

Zanger en tekstschrijver David Pirner toont zich een poëet in de traditie van Bob Dylan, Bruce Springsteen en Lou Reed. Geen glamour, maar het leven in achterstraatjes en in verpauperde huizen wordt verhaald – de schaduwzijde van 'The American Dream'. In deze wereld is menig wensvervulling in rook opgegaan. De wereld van de loser, het buitenbeentje, de mensen die het net niet haalden, de wereld van de gewone man die er het beste van probeert te maken – kortom, de wereld waarin de meesten van ons leven.

Het is de hese, soms schrille stem van Pirner die toch altijd helder klinkt en het leven bezingt zoals we dat we allemaal kennen. Geen lieve luisterliedjes over jongetjes die meisjes ontmoeten, eeuwige liefde, bloemen en bijtjes. Natuurlijk heeft Pirner wel verhalen over de liefde, maar dan draait het vooral om de ellende die emoties met zich meebrengen.

Het zijn vooral ironische verhalen. In Without a Trace wordt hij niet verliefd op het mooiste meisje van de klas, maar op een prostituee. Hij verliest zijn hart aan een hoer en zij lacht hem glashard in 't gezicht uit. In We 3 wordt hij verliefd op de vriendin van zijn beste vriend. Zij kan hem niet luchten en drijft een wig in een vriendschap die al jaren bestaat. Wie dit niet herkent uit zijn eigen leven, kan het zich in ieder geval helder voorstellen. Het leven kent eerder ironie dan euforie, lijken de songs van Soul Asylum te willen zeggen.

Pirner geeft abstracte thema's als liefde, dood en eenzaamheid een gezicht. Eenzame ouderen die bij de telefoon wachten tot er eindelijk weer eens iemand belt in Somebody to Shove. De dwingende beat die de naderende dood doet versnellen, laat de oude man in het nummer wild om zich heen dansen – en ik dans met hem mee. Een dans om te bewijzen dat we vol met levenslust zitten en niet klein te krijgen zijn. Samen zingen we alle frustratie eruit. Uitgeput zakken we uiteindelijk op een stoel.

'Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music? Dat laatste in ieder geval niet meer na het beluisteren van Black Gold. De herkenbare situaties bieden troost. Ik dompel mij onder in de woorden en de sterke beat die de ruggengraat vormt van alle nummers van Soul Asylum. Ik voel me met iedere maat beter, sterker worden. 'Misery loves company, we could start a company that makes misery: Frustrated Incorporated!'

In de muziek van Soul Asylum wordt zoals gezegd de ironie van het leven bezongen, en daarin klinkt ook een beetje hoop. Wie het leven niet te serieus neemt en om zichzelf kan lachen, die redt het wel. In het Zwarte Goud vind ik troost, plezier en nieuwe zin om er wat van te maken.

Geschreven door: Mikeswebs

Soul Asylum-Somebody To Shove
Soul Asylum-Misery
Soul Asylum-Black Gold

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN JACOBDUS

Ons pap is op zakenreis.
Nou ja, zo noem ik het maar.
Hij is internationaal chauffeur en zeker een halve week weg.
En nu is de tv voor ons. Dus kijk ik vanavond wat ik wil.

Een bruine kast met Philips kleurenbeeldbuis.
10 jaar geleden modern vanwege de tiptoetsen, inmiddels antiek verklaard.
Een opgewonden standje dringt de huiskamer binnen.
Een woordenstroom houdt niet op. ADHD filling the air.
Een typisch hoofddeksel, Amerikaanse woorden die ik niet ken en in stevige tred door Amsterdam.
Tha City.

VPRO. Onrust. Bram van Splunteren.
Gegarandeerd voor nieuwe en interessante muziek.
En dan deze druktemaker, in de weer over ongelijkheid, van wat ook alweer.
Eigenlijk alles.
Zijn bewijsdrang in het bijzonder.

Een menigte dringt zich op aan het beeld in de bruine kast.
Ik schuif op naar de rand van de beige leren bank en spits mijn oren.
Een kolkende dynamiek van haar, zweet en lichamen.
Ik heb het nooit gezien. Mensen die van een podium springen en opgevangen worden.
Mijn ogen vallen uit zijn kassen, en de oren willen meer.
De zaal is door het dolle heen.
Geïndoctrineerd door een voorganger met een ritmiek van allure en dwang.
“some feel the pain, some hail your name
ducks stay lame, while you're livin'
in the fastlane
LIVIN’ IN A FASTLANE!”

Ik ben ontzet. Wat een band, wat een geluid.
Raps met gitaren. Dit is wat ik wil!
Public Enemy, Beasty Boys en Iron Maiden staan in mijn jaarlijstje, maar dit…
FUCK, wat is dit goed en nog Nederlands ook!!

Op zaterdagmorgen werken van 7 tot 12 in de verdomde eierschuur.
Om 12 uur zwart betaald krijgen.
Mijn Geld in een kleine envelop, maar ruim voldoende om het te besteden.
Vlug naar huis, omkleden en met de bus naar de Den Bosch.
Naar de Elpee.
Ik zoek de LP-versie want een cd speler heb ik nog lang niet.
Wat een HOES!
Ik pak ‘m om nooit meer los te laten.
Zo trots als een aap met 3 lullen, koester ik het plastic zakje.
Ik bekijk de hoes, en nog eens en nog eens en nog eens.
Het duurt nog minimaal anderhalf uur voor ik thuis ben.
Thuis, worden mijn ouders, broertjes en buren deelgenoot van mijn gecontroleerde gekte.
Een losgelagen eenzame dans op een tienerkamer.
“we like to be ourselves - word up to de la soul
and choose for the ultimate def sound
brainstorm ... uds”

Rudeboy, Tres Manos, DJ DNA, Sil en Magic Stick
I said a prayer for my demo, but I thank God and the Devil for yours.

Geschreven door: jacobdus

Urban Dance Squad-Fast Lane
Urban Dance Squad-Prayer For My Demo
Urban Dance Squad-Brainstorm On The U.D.S.

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN VROUWPOLLE

Soms wil ik de grote wereld kleiner maken. Mijn jas fungeert als deken. De autoruit voelt koel tegen mijn hoofd. Ik doe alsof ik slaap, het wimpergordijn op een kier. Ronde lichten vervormen tot wazige vlekken in de regen. Riders are approaching. The wind begins to howl. De tegenliggers bereiken het verklarende deel van mijn hersens niet. Ook de gesprekken tussen de bestuurder en de andere passagiers slagen er niet in het oppervlakkig registratieniveau te ontstijgen. Ze zijn de achtergrondruis voor mijn gedachten aan het concert. Bercy, Palais des Sports. Vanavond.

Soms wil ik de grote wereld kleiner maken. Het zwart schept overzicht. Wat je niet kunt zien bestaat niet. Het echte leven anderhalf uur lang onzichtbaar en anoniem, overstemd door opgeblazen bewegende beelden. Op het doek beweegt een behapbare schijnwereld waarachter ik de echte zoek. I want to catch that flame. De film. Nu. Volgende week. En misschien de week daarop nog een keer.

Soms wil ik de grote wereld kleiner maken. Onder het dekbed is het leven mooi. De muziek op repeat verdicht de ruimte. The room spins around. In het donker zijn klanken intenser. When the night has no end and the day yet to begin. Geen troostender geluid dan de gitaar van Edge. Hold me now. Uitwaaierende dromerige emoties ingebed in zachte kracht, rust en stuwende hoop.

Rattle and Hum. De plaat. De film. De tour. Toen, in 1988, waren ze er op het juiste moment en de juiste plaats, en daarmee zijn ze nu voor altijd in mij. Misschien omdat ik mezelf herken in de uitkomst van de optelsom der afzonderlijke nummers. Een beperkte reden, maar zo simpel kan het soms zijn. Onder de beperking bevindt zich de diepere betekenis, die zich laat samenvatten in een zin: Rattle and Hum maakte de grote wereld voor mij een beetje kleiner.

Geschreven door: Vrouwpolle

U2-Heartland
U2-God Pt.2
U2-All I Want Is You

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN JACK OF HEARTS

Een ganggenoot kwam ermee aanzetten, de ganggenoot die van recht op en neer punk hield en van Normaal want dat was de band uit zijn streek. Een cassettebandje van een bandje dat The Pixies heette. De elfjes dus. Wel gaaf waren ze volgens hem, die elfjes.

Ik zette het bandje op en na wat gekraak van een naald die hoorbaar in een groef viel, en na aanzwellend geruis begon het. Blobberig en zwaar, het eerste vanwege de opname, het tweede ook vanwege de sound. Wat langzamer dan verwacht deden loodzware drums doenke-doenke-doenke en verdreven de ruis. Ik keek op het cassettehoesje voor de titel van het eerste nummer en ontcijferde de hanenpoten van mijn ganggenoot met moeite als "Bone Machine". Behalve een drum liet nu ook een basgitaar de Bone Machine van doenke-doenke-doenke doen. Lekker om mee te doen met je hoofd. Toen begon de riff. Ja dit was gek. Ja dit leek wel bijzonder. Ja dit had wel wat lekkers.

Tien seconden later moest het van hem harder. Nog tien seconden later moest het van mij harder en moest mijn oude stereoïnstallatie alles geven om de Pixies het volume te geven dat die gekkige gitaarpartijen, vette drums en zware bas verdienden. Van hun geloof gevallen elfjes bestookten de gehoorgangen met hun eigengereide versie van lieflijkheid. Tegen de tijd dat Something Against You begon, waren we opgewonden genoeg geraakt om van mijn kamer een flipperkast te maken, met onszelf als ballen en de huisraad als afketsende elementen.
Ik was vanaf de eerste draaibeurt gek van de gitaarpartijen. In het begin van zo'n nummer laat de gitaar zich eventjes in het strakke keurslijf van de bass & drums dwingen, maar al snel vertoont hij tekenen van ongeduld en probeert uit de structuur te ontsnappen door te gaan jengelen of oversturen of schreeuwen of – zoals in Vamos – zich aan zinloos geweld te buiten te gaan.

Na honderden of misschien wel duizend draaibeurten is dat voor mij de essentie van The Pixies in het algemeen en Surfer Rosa in het bijzonder. De bass & drums leggen een dwingende structuur op, maar gitaar en zang dagen die structuur voortdurend uit. Ze willen gek doen, uit de band springen, ontsnappen. The Pixies kwamen voor mij precies op het goede moment. Ik zat nog niet zo lang op een studentenflat. Ik leek vrij te zijn nu ik verlost was van de dwingende structuur van mijn ouderlijk huis, maar ik ontdekte dat al die structuur ook binnenin mijzelf bleek te zitten. Gek doen en uit de band springen en ontsnappen lukte me in eerste instantie alleen door te jengelen of oversturen of schreeuwen. Wat betreft zinloos geweld heb ik het gelukkig bij fantaseren gelaten.

Verder is Surfer Rosa één brok energie en vitaliteit. Vier mensen kanaliseren de spanning die overduidelijk tussen hen bestaat en creëren hun muzikale hoogtepunt. Op Come On Pilgrim roken ze er al aan, maar die plaat is eigenlijk een demo. Doolittle is voor de driekwart steengoed, maar de rest is echt heel slecht. Bossanova probeert te veel opgeblazen verwachtingen waar te maken en Trompe Le Monde is een zwanenzang.

Energie, vitaliteit en seks natuurlijk. Zonder er veel vieze woorden aan vuil te maken is de plaat is over- en hypersekst. Ten eerste dankzij de stem van Kim Deal, meestal erotiserend aanwezig op de achtergrond van het schreeuwlelijkje Black Francis, maar één nummer mag ze zelf zingen, het bekendste en toegankelijkste nummer, dat jarenlang een vloervuller van alternatieve tenten is geweest: Gigantic.
Ten tweede gaan zowat al die abstracte en absurde teksten over seks. "You're so pretty when you're unfaithful to me" wordt er al meteen geroepen in Bone Machine. In Broken Face wordt geflirt met incest, in Cactus zitten kinky elementen (Bloody your hands on a cactus tree, Wipe it on your dress and send it to me) en als Kim Deal uitgelaten aankondigt "This is a song about a superhero named Tony" dan voel je onmiddellijk op welk gebied deze Tony een held is.

Surfer Rosa klinkt als een eerste keer die nogal wild maar wel heel lekker is.

Geschreven door: Jack Of Hearts

Pixies-Bone Machine
Pixies-Gigantic
Pixies-Tony's Theme
Pixies-Vamos

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN SEMTEX

De eerste bijdrage in een gastlogserie. De komende weken op zondag alhier.

Het ging niet goed met haar. Het ging niet goed tussen haar en mij.

We zaten in Amsterdam en mijn familie had me weggestuurd met vier grondbeginselen: werken, sparen, egoïsme en dat niemand te vertrouwen is. Dat laatste hadden ze me onbewust bijgebracht, combinatie van factoren.

Een paranoïde Calvinist, een harde werker maar een luie leerling, ik deed het met formules, trucjes en oneliners, mijn inzicht deed de rest. Muziek en boeken waren de oorzaak van mijn wereldbeeld, een schuilplaats om de wereld te ontvluchten. Geen zonderling, ik deed gewoon mee met de rest. De agressie en de excessen waren voor niemand te zien, jezelf verbergen is een kunst.

De schuilplaats werd ontmanteld toen ik haar ontmoette. Ze stond voor me en de natuur deed zijn werk. Ze werd verliefd, ik werd. Toch begreep ik het niet, ik liep in een wereld die niet strookte met mijn wereldbeeld. Het was het begin van de eerste wereldoorlog in mijn hoofd. Het ging goed met haar, het ging goed met mij. Er was nog maar één waarde, zij.

Het studentenleven werd de voedingsbodem voor mijn tweede opvoeding, je kunt niet vierentwintig uur samen zijn. Ik ging naar buiten en er kwamen college’s, tentamens en uitslag. Ik ging naar buiten en er kwamen drank en sigaretten, festivals en concerten. Er kwamen nieuwe mensen, er kwamen nieuwe waarden. Ik ging naar buiten en de tweedewereldoorlog was begonnen, want ik was een mens geworden.

Buiten was teveel. Er waren teveel mensen, er waren teveel gesprekken. Er waren teveel feesten, er was teveel muziek. Alles was teveel, er was te weinig haar. Tijd werd schaars en ik moest kiezen. Maar wie en wat te kiezen? En waarom? Ik had nog niet geleerd te kiezen, ik had nog geen identiteit. De oude waarden slopen naar binnen. Het ging niet goed met haar en mij, want ik had geen duidelijkheid.

Ik was weer terug bij af en dook mijn bunker in. Luisteren en lezen, opgesloten in mijn studentenkamer. Ik begreep haar wel maar ik snapte het niet, ontbinding in factoren. Zelfbeschikkingsrecht. Glas, tanden en vrienden sneuvelden. De balkonrand was rood op tien hoog. Zij, ja, zij ook. Recursief zelfdestructief. Het ging niet goed met mij.

Toen kwam Children of God.

Gaat het wel goed met je? Ik kon er niet over praten. Wat is goed? Goeddeels goedbedoelde maar goedkope goedzakken. Wat is een goede plaat? Goed is relatief bepaald, een uitroepteken bij het schaken, een acht op de schaal van tien. Goed fout, goed schot, goed stuk, goede zet. Ik kon niet over háár praten. Goedschiks schaars goed. Children of God was de atoombom op de derdewereldoorlog in mijn hoofd.

Children of God verpulverde elke herinnering. Children of God degradeerde alles en iedereen. Children of God was het boek dat ik nooit had gelezen. Children of God was de spiegel waarin ik nooit had gekeken. Children of God is liefde en haat, Children of God is hemels en hels. Children of God is misdaad en straf, Children of God is leven en dood. Children of God is etherisch en rauw, Children of God is man en vrouw.

Children of God moet je ondergaan - Children of God is onderwerping, Children of God is overgave - Children of God is de ondergang. Het was eindelijk duidelijk, Children of God maakte alles duidelijk.

Children of God maakte alles goed.

Behalve met haar. Met haar kwam het nooit meer goed.

Geschreven door: Semtex

Swans-Sex God Sex
Swans-Children Of God
Swans-Like A Drug
Swans-Beautiful reprise

HAAR NAGELS IN MIJN RUG MOOIE PLATENHOES #34

Ik was het helemaal vergeten. Ik wist nog dat de plaat goed was, maar zo goed? Mijn hemel. Jezus Christus. Godverdomme en duivel mijn lief. Ik zag online een heruitgave van Daydream Nation van Sonic Youth. In 4lp box uitvoering. De oorspronkelijke dubbelaar met 2 extra platen met een kant vol coverssongs en 3 kanten de hele plaat live in o.a. Paradiso. Voor maar 29 dollar. Oke plus 24 dollar verzendkosten. Dat is dan ook weer waar. En in 10 dagen op de mat.

Ik zet de eerste plaat op. Ik draai de volumeknop open. Ik sta verbijsterd in de woonkamer. Ik herken de plaat niet. Ik voel haar nagels over mijn rug krassen. Er gaat een siddering door mij heen. Ik zal morgen met rode striemen op mijn rug en bloed aan de lakens wakker worden. Jezus wat kan ze me gek maken. We bedrijven de liefde. Heviger en heviger en heftiger. Op het moment dat ze haar hoogtepunt bijna bereikt rollen haar ogen weg en verliest ze zichzelf. Ik zie en hoor dat ze zichzelf volledig kwijt is. Dat ze overal is, maar niet nu en hier. Ik geniet. Ik hou er van als vrouwen zichzelf kwijt raken tijdens sex. Langzaam komt ze zichzelf weer tegen daar op die plek van chaos, heftigheid, vervreemding en genot. Langzaam, beetje bij beetje komt ze weer terug. Na de noise eruptie komt voorzichtig het ritme van het nummer weer boven drijven. Vanuit de complete chaos beginnen de gitaren hun accoorden weer te vinden en dendert het nummer verder.

Nog een keer en nog een keer. Als het om haar gaat blijk ik onverzadigbaar te zijn. Ik wil haar nog een keer en nog een keer. Ik wil haar zichzelf weer kwijt zien raken. Ik wil dat ultieme genot weer horen. Daydream Nation blijk beter te zijn dan mijn herinneringen mij hadden verteld. Veel beter. Daydream Nation is de allerbeste plaat ooit gemaakt. Ik zocht hem jaren die beste plaat en nu is hij per post binnengekomen. Moe maar tevreden draai ik me om. Ik kruip nog even dicht tegen haar aan. Nog even en ik zal gelukkig in slaap vallen. Bijna ben ik vertrokken als ze weer met haar nagels over mijn rug krast. Ja mijn lief. Nog een keer en nog een keer. Van jou krijg ik nooit meer genoeg. Met jou vrij ik tot mijn dood ons zal scheiden. Jou laat ik nooit meer los. Je zit in mijn hart, mijn oren, mijn ziel, mijn kloten en mijn reet. Jij bent mijn vleesgeworden rock and roll. De reden waarom God ons muziek heeft laten maken. De beste plaat allertijden. Sonic Youth-Daydream Nation.

Sonic Youth-Silver Rocket
Sonic Youth-the sprawl
Sonic Youth-Providence