FROMMEL UPGRADED VERSION

Vandaag is Frommel geupgrade. Niet alleen hoorde ik vandaag dat ik een andere (betere) functie op mijn werk krijg. Een functie met meer verantwoordelijkheid en uitdaging. Ook wat betreft leefomstnadigheden werd ik geupgrade.

Moest ik het de afgelopen dagen doen met deze hotelkamer (pas op hoog jakkie gehalte):


Met het binnenhalen van het leuks wat betreft werk moest ik ook de volgende hotelkamer in. Ik huis nu in onderstaande Business Suite:


Helaas heeft het niets met de nieuwe functie te maken, maar is het een geval van alle hotelkamers in Rotjeknor en omstreken volgeboekd en slaap ik morgen weer in een gedowngrade hotelkamer als helemaal boven. Oke dan wel de luxe versie met badjas en badslippers. Ik eet vanavond niet in de pub, maar in het sjieke restaurant. Frommel leeft 1 dag op stand.

WEET U WAT LATEN WE EENS GEK DOEN

Ik plak er nog een derde week botlek aan vast.

"Ze kunnen niet zonder mijn kwaliteiten."

(zei hij bescheiden)

ANOTHER DAY AT THE CIRCUS

Met enthousiasme en een "ik dacht dat we twee weken van je verlost zouden zijn" wordt ik in mijn stamcafe onthaald. "Doe mij maar een lekkere Hertog Jan, barkeeper." Ik neem een grote slok en begin spontaan te knikkebollen. Moe van het harde werken? Moe van de opstaan, in een busje stappen, achter een bureau kruipen, aan het eind van de dag in een busje stappen, aan een dinertafel van twee en een half uur schuiven, ergens een biertje toe doen, in een te zacht en bouncy bed stappen, een paar uur slapen, onder de douche stappen, aankleden en weer in een busje stappen sleur.

Ik hou het nog geen uur vol. Ik zit vol verhalen, maar mijn kin ligt op mijn knieen. Normaal gesproken steek ik met mijn volle 191 een flink eind boven de bar uit, maar nu kan ik net over de rand kijken. Thuis gekomen graaft kat zich in in mijn schouder en val ik binnen een kwartier in slaap. De volgende ochtend word ik op de bank wakker en daar zal ik tot een hernieuwde naar Hellevoetsluis aftocht bijna niet vanaf komen.

Zie ik dat nou goed, denk ik. Dat ik zowiezo de ruimte in mijn hoofd heb om iets op te merken tijdens mijn weg gaan stress. Weggaan het lukt me bijna niet. Ik sta te vechten bij de voordeur. Er vallen harde klappen, maar ik beland uit eindelijk toch op tijd bij de bushalte. 25 meter van mijn voordeur. Ik ben 15 minuten voor het om de hoek opdoemen van de bus de voordeur uitgestapt en nog red ik het maar net.

Ik zie het echt goed. Hij parkeert zijn auto op de hoek. Een halve liter bier wordt in een lange snelle slok naar binnen gewerkt voor hij uitstapt. Wankelt meer. Het is niet zijn eerste geweest vandaag. Er komt een jochie van hooguit vijf de hoek omgerend die hem enthousiast in zijn armen springt. Hij zet hem op de achterbank en rijdt weg.

"Goede tekst", zegt de conductrice en ik schrik op uit mijn boek. Ik hou Legend of a rockstar the last testament of Dee Dee Ramone omhoog en zeg, "Ja het is een fijn boek. Jammer dat ik het bijna uit heb." Ze lacht en wijst op mijn t-shirt.

BULLFIGHT IS BULLSHIT!

Een tweede week in het circus komt dichterbij en dichterbij.

GROETEN UIT ROTTERDAM DIE DRUKKE BEDRIJVIGE HAVEN

CURSUS LICHTGEVEN

Mijn uitzicht de komende twee weken? Het zou goed kunnen. Ik vertrek over een paar uur voor een openbaarvervoersreis van een krappe vier uur. Waar ik heen ga? Niet naar Duitsland of Parijs. Daar kan je in vier uur zo'n beetje zijn. Ik blijf gewoon in Nederland en heb vijf keer overstappen voor de boeg. Aan het begin van de avond ben ik dan in een luxe vakantiekamp (Urlaub macht frei) in Hellevoetsluis. Niet om vakantie te vieren, maar om twee weken lang voor mijn werk in de Botlek aan een groot project te werken. Overdag buffelen en daarna uitgebreid dineren en pilsen. Draadloos internet is aanwezig. Ik hou u op de hoogte en log rustig door tussen het werken en bier drinken in.

IK VERDRINK IN HAAR DONKERE OGEN EEN PIEPEND GELUID ONTSNAPT UIT MIJN KEEL

Vlak voor het laatste stukje buslijn, daar waar er slagbomen staan en je pas getoond moet worden, maar je tas in het kader van de veiligheid dicht mag blijven, stroomt de bus leeg van zeker 10 mensen te vol naar kijk nou ik kan zitten. Ik neem plaats en zie hem zomaar staan praten met de mooiste KLM medewerkster allertijden. En ze is geen stewardess. Dat is namelijk een fabel, dat die allemaal zo mooi zijn. Alles behalve vaak, Al proberen ze het te verbergen achter centimeters dikke plamuur en volle bussen verstikkende parfum en haarlak.

Iedereen met niet dezelfde baan als zij vervloekt ze met hun zo veel mogelijk in de weg staande koffers en hun wij zijn de luchthaven en jullie mogen blij zijn dat we jullie velen in deze bus air.

Hij praat met de mooiste KLM medewerkster allertijden. Hij wel, want hij heeft no shame. Het gaat over helemaal niets en ik hoor hem voor de tiende keer een niet te volgen uitleg geven van zijn werkzaamheden. Hij lult tegen iedereen en nu tegen de mooiste KLM medewerkster allertijden. Ik doe als altijd. Ik staar naar haar en probeer zo onopvallend mogelijk weg te kijken als haar ogen de mijne vinden. Alsof ze dat niet door heeft.

Aan het eind van de dag als ze bij haar halte instapt om ook weer naar huis te gaan zegt ze altijd heel vriendelijk gedag. Ik kijk haar dan aan, verdrink in haar donkere ogen en laat een piepend geluid uit mijn keel komen.

Verlegen lul.

We zien er niets van hoor van je pruik. Het is net echt. Hoop je dat werkelijk als je hem na het wakker worden opzet om naar je werk te gaan? Op Plaza staat de man met de diepe groeven en gaten in zijn schedel. Hij heeft geen pruik nodig. Jij draagt er ook geen een. Natuurlijk niet. Niemand die het ziet.

Bij de zuidtangent halte komt de beatle fan aanrennen. Hij heeft gisteravond zijn snor maar weer eens schuin bijgeknipt en draagt zijn John, Paul, George en Ringo stropdas met trots. Hij ontroerd me. Ieder ochtend weer.

Maar hij staat dus zomaar met de mooiste KLM medewerkster allertijden te praten. Hij geeft haar de niet te volgen uitleg van zijn werkzaamheden. Hij wel. Ik kijk weg als haar ogen de mijne vinden en vanmiddag zal mijn keel weer piepen.

Ik beloof je, jij schoonheid, jij wonder der natuur. Ooit zal het piepende geluid dat iedere middag uit mijn keel ontsnapt een verstaanbaar woord zijn. Ooit.

"Hoi."