ADMIT IT YOU WOULD DIE FOR A VIEW LIKE THIS

OBSERVATIE VANAF EEN BALKON

Ik zie nergens een niet roken sticker opgeplakt zitten. De vorige kamer was er bijna mee dichtgeplakt. Zelfs in de douche hing er een. Ik zie nu nergens een niet roken sticker dus ik steek een peuk op. Geen niet roken sticker, maar geen asbak te bekennen. Ik bel de receptie en hoor dat mijn kamer inderdaad een niet roken kamer is. Ik begin me af te vragen of dit hotel wel wel roken kamers heeft.

Wat maakt het uit. Ik heb een balkon. Het is laat en al wat fris dus ik trek mijn jas aan, pak mijn biertje van tafel en open de schuifdeur naar het balkon. Dit kan pas nadat ik een loodzware houten luxaflex omhoog heb getrokken. Of heb ik gewoon kippenkracht? Ik stap de frisse nacht in en neem een hijs.

Over de reling hangend, wat best lastig gaat, want hij is van beton en hoewel ik 191 meet is hij vrij hoog, trotseer ik de kou neem een hijs van mijn peuk en een slok Beck's bier. Ik geniet. Bier en sigaretten. U kunt me er voor wakker maken.

Op de parkeerplaats staan een man en een vrouw. Ik gok dat het collega's zijn. Ik gok dat ze tot die luidruchtige groep bedrijfsuitje horen waar ik me tijdens het eten in de hotelpub aan stoorde. Mannen die neplachten en vrouwen die nog hysterischer gilden. Een dronken vrouw is een engel in bed, maar kan in een groep heel irritant zijn. Vooral als ze van het type kijk mij eens zijn.

Ze staan dicht tegen elkaar. Dronken te giebelen. Haar schelle lach galmt over het industrie terrein. Waarom zijn de Hotels waar ik overnacht op van die desolate plekken gevestigd? Het Tebregse Plein, een industrie terrein. Hij heeft zijn arm om haar heen geslagen en komt dichter en dichter tegen haar aan staan. Als zijn hoofd langzaam, centimeter voor centimeter, naar haar hoofd toebuicht biedt ze hem haar wang aan. Ze giechelt. Hij doet nog een poging. Dit gaat haar schijnbaar te ver en haar lichaam buigt zich steeds verder naar achteren om zijn zoekende lippen te ontwijken.

Ze hangt al in een hoek van bijna 90 graden achterover als hij het schijnbaar opgeeft. In een fractie van een seconde is er opeens een ruimte tussen hun die door een derde persoon gevuld kan worden. Het begint te regenen. Haar schelle lach galmt nog een keer over het industrieterrein.

Ze stappen too drunk to drive in hun auto's en rijden de hoek om. Ik fantaseer hun gezichten, houding en gesprekken morgen op kantoor als ze weer nuchter tegen over elkaar zitten en doen alsof er niets gebeurd is.

Ik observeer graag.

FROMMEL UPGRADED VERSION

Vandaag is Frommel geupgrade. Niet alleen hoorde ik vandaag dat ik een andere (betere) functie op mijn werk krijg. Een functie met meer verantwoordelijkheid en uitdaging. Ook wat betreft leefomstnadigheden werd ik geupgrade.

Moest ik het de afgelopen dagen doen met deze hotelkamer (pas op hoog jakkie gehalte):


Met het binnenhalen van het leuks wat betreft werk moest ik ook de volgende hotelkamer in. Ik huis nu in onderstaande Business Suite:


Helaas heeft het niets met de nieuwe functie te maken, maar is het een geval van alle hotelkamers in Rotjeknor en omstreken volgeboekd en slaap ik morgen weer in een gedowngrade hotelkamer als helemaal boven. Oke dan wel de luxe versie met badjas en badslippers. Ik eet vanavond niet in de pub, maar in het sjieke restaurant. Frommel leeft 1 dag op stand.

TE DUUR OM AF TE BREKEN

Ik rij dagelijks tweemaal onder een verkeersplein door. Een verkeersplein buiten werking. Drie viaducten rusten over de weg heen. Een paar meter boven mijn hoofd. Nutteloos, want de viaducten staan op zichzelf. Er leiden geen wegen naar toe. Drie bulten in een landschap van industrie en asfalt. Te duur om af te breken. Nutteloos.

Ik voel me als die viaducten. Ik rij dagelijks twee maal onder mezelf door. Heen en weer terug. Een moordende sleur begint zijn tol te eisen. Werken, hotel, werken, hotel, werken, hotel. Nog een dag energie rest er in mij. Een uur meer dan die ene dag en ik zal geveld zijn. Dan zou de sleur me voor eeuwig zijn donkere afgrond in getrokken hebben.

Zo ver komt het niet.

"Bonus, bonus, bonus." Ik heb er een mantra van gemaakt. "Bonus, bonus, bonus." Money makes the world go round. Money, money, money. Iedereen is te koop. Ook ik. Hoe hard ik ook schreeuw dat ik het niet ben. Money, money, money. Dollartekens in mijn ogen accepteren het verlaten van huis en haard. Van kat en sociaal leven.

Ik luister gesprekken aan de andere tafels in de eetzaal af. Het bevredigt geen centimeter sociale honger. Vertegenwoordigers verhalen. "Blah, blah, blah. Rabarber, rabarber, rabarber." Ik krijg een mail. "Wist je dat alle Bastion Hotels er hetzelfde uitzien? Dat is zodat de vertegenwoordigers die er logeren zich thuis voelen."

Thuis. Het mijne is het niet. Het mijne morgen weer. Morgen weer naar huis. Volgende maand de brommer stalling aanpakken.

Nog tweemaal onder mezelf door rijden. Een bult in een landschap van industrie en asfalt.

VOL(BIJNA)OP MET BEIDE BENEN IN DE WEDEROPBOUW

Op televisie in de eetzaal krijgt de arme mevrouw Bakker een bovenarmgips aangebracht. De arme schat is thuis gevallen, want "ja ze is niet meer de jongste en dan is het zo knal om." Terwijl ik in een soort van vermoeidheid bijna een traan weg pink om dit lieve besje wordt bovenstaande schnitzel voor mijn neus gezet. Met recht een Giant Schnitzel.

Vroeger in die goeie ouwe tijd, toen we volop met onze beide benen in de wederopbouw stonden, toen was dit ons week rantsoen. Die ene man sneed op zondag een vergelijkbare lap. In 27 stukjes. Drie dagen per week zouden we vlees kunnen eten. We als in vader, moeder en de zeven kinderen. We waren een klein gezin. De dominee was geregeld langs geweest om met vader en moeder te praten. Onze lieve heer verlangde meer kroost.

Vader en moeder hadden hem de deur gewezen. Hoe zeer ze onze lieve heer ook dienden, nooit meer zouden ik, mijn broertjes en mijn zusjes, nog nieuwe broertjes of zusjes krijgen. Vader en moeder hadden het wel gehad met elkaar. Was er ooit al eens liefde geweest tussen beide dan was deze na 10 jaar volledig verdampt. Opgelost in de wederopbouw.

Vader had helemaal geen zin meer om die ene maal per maand dat uitgezakte lichaam van moeder, met die uitgezogen borsten te bestijgen. Moeder kokhalste al bij de gedachte aan de penis van vader.

Nooit meer zou er nieuw kroost in het gezin verschijnen. De schnitzel bleef in 27 stukjes verdeeld worden. Drie dagen per week aten we met z'n negenen een stukje vlees bij onze aardappelen met bloemkool, bonen, spruiten of lof. Zondag, dinsdag en donderdag was het feest aan tafel.

Ik doe mijn best om de lap weg te krijgen. Ik eet en eet. Ik zoek een gaatje in mijn maag. Links nog wat? Is er rechts niet nog een vierkant centimetertje vrij? Met de vork diep in mijn slokdarm heb ik zitten douwen en proppen, maar het ging echt niet meer. Een week vlees voor een gezin van negen in de jaren vijftig is anno 2008 voor 1 man nog steeds te veel.

LEVEN IN EEN HOTEL

Terwijl ik zit te eten staat het grote plasmascherm in de eetzaal voor de tweede op een volgende dag afgestemd op een medische progamma op net 2. Als ik een hap van mijn Thaise ossenhaas neem snijdt een chirurg een gezwel weg.

Straks bitterballen en vlammetjes bestellen bij de roomservice.