ADMIT IT YOU WOULD DIE FOR A VIEW LIKE THIS

OBSERVATIE VANAF EEN BALKON

Ik zie nergens een niet roken sticker opgeplakt zitten. De vorige kamer was er bijna mee dichtgeplakt. Zelfs in de douche hing er een. Ik zie nu nergens een niet roken sticker dus ik steek een peuk op. Geen niet roken sticker, maar geen asbak te bekennen. Ik bel de receptie en hoor dat mijn kamer inderdaad een niet roken kamer is. Ik begin me af te vragen of dit hotel wel wel roken kamers heeft.

Wat maakt het uit. Ik heb een balkon. Het is laat en al wat fris dus ik trek mijn jas aan, pak mijn biertje van tafel en open de schuifdeur naar het balkon. Dit kan pas nadat ik een loodzware houten luxaflex omhoog heb getrokken. Of heb ik gewoon kippenkracht? Ik stap de frisse nacht in en neem een hijs.

Over de reling hangend, wat best lastig gaat, want hij is van beton en hoewel ik 191 meet is hij vrij hoog, trotseer ik de kou neem een hijs van mijn peuk en een slok Beck's bier. Ik geniet. Bier en sigaretten. U kunt me er voor wakker maken.

Op de parkeerplaats staan een man en een vrouw. Ik gok dat het collega's zijn. Ik gok dat ze tot die luidruchtige groep bedrijfsuitje horen waar ik me tijdens het eten in de hotelpub aan stoorde. Mannen die neplachten en vrouwen die nog hysterischer gilden. Een dronken vrouw is een engel in bed, maar kan in een groep heel irritant zijn. Vooral als ze van het type kijk mij eens zijn.

Ze staan dicht tegen elkaar. Dronken te giebelen. Haar schelle lach galmt over het industrie terrein. Waarom zijn de Hotels waar ik overnacht op van die desolate plekken gevestigd? Het Tebregse Plein, een industrie terrein. Hij heeft zijn arm om haar heen geslagen en komt dichter en dichter tegen haar aan staan. Als zijn hoofd langzaam, centimeter voor centimeter, naar haar hoofd toebuicht biedt ze hem haar wang aan. Ze giechelt. Hij doet nog een poging. Dit gaat haar schijnbaar te ver en haar lichaam buigt zich steeds verder naar achteren om zijn zoekende lippen te ontwijken.

Ze hangt al in een hoek van bijna 90 graden achterover als hij het schijnbaar opgeeft. In een fractie van een seconde is er opeens een ruimte tussen hun die door een derde persoon gevuld kan worden. Het begint te regenen. Haar schelle lach galmt nog een keer over het industrieterrein.

Ze stappen too drunk to drive in hun auto's en rijden de hoek om. Ik fantaseer hun gezichten, houding en gesprekken morgen op kantoor als ze weer nuchter tegen over elkaar zitten en doen alsof er niets gebeurd is.

Ik observeer graag.

FROMMEL UPGRADED VERSION

Vandaag is Frommel geupgrade. Niet alleen hoorde ik vandaag dat ik een andere (betere) functie op mijn werk krijg. Een functie met meer verantwoordelijkheid en uitdaging. Ook wat betreft leefomstnadigheden werd ik geupgrade.

Moest ik het de afgelopen dagen doen met deze hotelkamer (pas op hoog jakkie gehalte):


Met het binnenhalen van het leuks wat betreft werk moest ik ook de volgende hotelkamer in. Ik huis nu in onderstaande Business Suite:


Helaas heeft het niets met de nieuwe functie te maken, maar is het een geval van alle hotelkamers in Rotjeknor en omstreken volgeboekd en slaap ik morgen weer in een gedowngrade hotelkamer als helemaal boven. Oke dan wel de luxe versie met badjas en badslippers. Ik eet vanavond niet in de pub, maar in het sjieke restaurant. Frommel leeft 1 dag op stand.

TE DUUR OM AF TE BREKEN

Ik rij dagelijks tweemaal onder een verkeersplein door. Een verkeersplein buiten werking. Drie viaducten rusten over de weg heen. Een paar meter boven mijn hoofd. Nutteloos, want de viaducten staan op zichzelf. Er leiden geen wegen naar toe. Drie bulten in een landschap van industrie en asfalt. Te duur om af te breken. Nutteloos.

Ik voel me als die viaducten. Ik rij dagelijks twee maal onder mezelf door. Heen en weer terug. Een moordende sleur begint zijn tol te eisen. Werken, hotel, werken, hotel, werken, hotel. Nog een dag energie rest er in mij. Een uur meer dan die ene dag en ik zal geveld zijn. Dan zou de sleur me voor eeuwig zijn donkere afgrond in getrokken hebben.

Zo ver komt het niet.

"Bonus, bonus, bonus." Ik heb er een mantra van gemaakt. "Bonus, bonus, bonus." Money makes the world go round. Money, money, money. Iedereen is te koop. Ook ik. Hoe hard ik ook schreeuw dat ik het niet ben. Money, money, money. Dollartekens in mijn ogen accepteren het verlaten van huis en haard. Van kat en sociaal leven.

Ik luister gesprekken aan de andere tafels in de eetzaal af. Het bevredigt geen centimeter sociale honger. Vertegenwoordigers verhalen. "Blah, blah, blah. Rabarber, rabarber, rabarber." Ik krijg een mail. "Wist je dat alle Bastion Hotels er hetzelfde uitzien? Dat is zodat de vertegenwoordigers die er logeren zich thuis voelen."

Thuis. Het mijne is het niet. Het mijne morgen weer. Morgen weer naar huis. Volgende maand de brommer stalling aanpakken.

Nog tweemaal onder mezelf door rijden. Een bult in een landschap van industrie en asfalt.

WEET U WAT LATEN WE EENS GEK DOEN

Ik plak er nog een derde week botlek aan vast.

"Ze kunnen niet zonder mijn kwaliteiten."

(zei hij bescheiden)

ANOTHER DAY AT THE CIRCUS

Met enthousiasme en een "ik dacht dat we twee weken van je verlost zouden zijn" wordt ik in mijn stamcafe onthaald. "Doe mij maar een lekkere Hertog Jan, barkeeper." Ik neem een grote slok en begin spontaan te knikkebollen. Moe van het harde werken? Moe van de opstaan, in een busje stappen, achter een bureau kruipen, aan het eind van de dag in een busje stappen, aan een dinertafel van twee en een half uur schuiven, ergens een biertje toe doen, in een te zacht en bouncy bed stappen, een paar uur slapen, onder de douche stappen, aankleden en weer in een busje stappen sleur.

Ik hou het nog geen uur vol. Ik zit vol verhalen, maar mijn kin ligt op mijn knieen. Normaal gesproken steek ik met mijn volle 191 een flink eind boven de bar uit, maar nu kan ik net over de rand kijken. Thuis gekomen graaft kat zich in in mijn schouder en val ik binnen een kwartier in slaap. De volgende ochtend word ik op de bank wakker en daar zal ik tot een hernieuwde naar Hellevoetsluis aftocht bijna niet vanaf komen.

Zie ik dat nou goed, denk ik. Dat ik zowiezo de ruimte in mijn hoofd heb om iets op te merken tijdens mijn weg gaan stress. Weggaan het lukt me bijna niet. Ik sta te vechten bij de voordeur. Er vallen harde klappen, maar ik beland uit eindelijk toch op tijd bij de bushalte. 25 meter van mijn voordeur. Ik ben 15 minuten voor het om de hoek opdoemen van de bus de voordeur uitgestapt en nog red ik het maar net.

Ik zie het echt goed. Hij parkeert zijn auto op de hoek. Een halve liter bier wordt in een lange snelle slok naar binnen gewerkt voor hij uitstapt. Wankelt meer. Het is niet zijn eerste geweest vandaag. Er komt een jochie van hooguit vijf de hoek omgerend die hem enthousiast in zijn armen springt. Hij zet hem op de achterbank en rijdt weg.

"Goede tekst", zegt de conductrice en ik schrik op uit mijn boek. Ik hou Legend of a rockstar the last testament of Dee Dee Ramone omhoog en zeg, "Ja het is een fijn boek. Jammer dat ik het bijna uit heb." Ze lacht en wijst op mijn t-shirt.

BULLFIGHT IS BULLSHIT!

Een tweede week in het circus komt dichterbij en dichterbij.

GROETEN UIT ROTTERDAM DIE DRUKKE BEDRIJVIGE HAVEN

CURSUS LICHTGEVEN

Mijn uitzicht de komende twee weken? Het zou goed kunnen. Ik vertrek over een paar uur voor een openbaarvervoersreis van een krappe vier uur. Waar ik heen ga? Niet naar Duitsland of Parijs. Daar kan je in vier uur zo'n beetje zijn. Ik blijf gewoon in Nederland en heb vijf keer overstappen voor de boeg. Aan het begin van de avond ben ik dan in een luxe vakantiekamp (Urlaub macht frei) in Hellevoetsluis. Niet om vakantie te vieren, maar om twee weken lang voor mijn werk in de Botlek aan een groot project te werken. Overdag buffelen en daarna uitgebreid dineren en pilsen. Draadloos internet is aanwezig. Ik hou u op de hoogte en log rustig door tussen het werken en bier drinken in.