VERLANGEN NAAR EEN BLIK EXPORT BIER

"Nou gelukkig word ik gecontroleerd, want meestal als ik geen kaartje koop dan komen ze niet eens langs. Als ik zwart rij krijg ik altijd controle. Stelletje mafkezen."

Ik negeer hem en zijn Lidl tas. Het is 09:57 in de ochtend en ik ben op weg naar mijn werk. Ik heb helemaal geen zin in een babbeltje. Ik kom net mijn bed uit. Ik verlang naar koffie. Laat mij alsjeblieft alleen en met rust en met mijn krant.

Hij haalt een blik Export bier uit de Lidl tas en opent hem. Hij doet schijnbaar ook duurder boodschappen dan de Lidl. Ik lees verder in mijn krant als hij een grote slok neemt. Het is 09:59 in de ochtend in de trein. Ik hoop voor zijn eventuele geliefde dat de 6 verschillende meisjes namen op zijn rechterarm van haar en hun dochters zijn en niet van zijn exen. 10:05 uur. Ik heb trek in koffie en hij leegt blik 1.

Als ik je negeer. Als ik niet antwoord op je verhalen. Als ik hooguit twee keer flauw naar je glimlach. Als ik je negeer, waarom blijf je dan tegen me door praten? Het is 10:25 in de ochtend. Ik verlang naar koffie, niet naar jouw tweede blik bier en heb helemaal geen belangstelling voor je bezoek aan een oud klasgenoot die je tien jaar niet hebt gezien. Zal wel weer tien jaar worden voor er een vervolg bezoek volgt ruik ik op 3 meter afstand aan je kegel.

Als ik bokchagrijnig de volgende trein instap komt er een bling bling neger met een gouden leeuw op zijn t-shirt en een pet schuin op zijn hoofd links tegen over me zitten. Kneiterharde hoge tonen hiphop schelt uit zijn telefoon door de coupe. Een coupe verder hoor ik het nog. De hele trein hoort het.

Ik verlang naar een blik Export bier.

DE SCHEVE SNOR

Zenuwachtig als altijd stapt hij in. Nee zenuwachtiger als altijd. De bus is namelijk laat. Op Plaza heeft iemand die denkt dat de wereld vergaat als hij een bus die om de 5 minuten rijdt mist een bestelbusje over het hoofd gezien. Na een vlucht van een meter of 15 ligt hij midden op de weg. Er kan geen bus langs.

Ik kijk niet. Nooit. Ik duik in mijn krant en kom vanzelf wel eens op het werk. Ik blijf rustig. Hij niet. Zenuwachtiger als altijd. De man met de scheve snor. In gedachten zie ik hem weer staan; wild scheldend en met gebalde vuist in de lucht toen de bus eens doorreed, omdat we simpelweg al als slachtvee op een gepropt stonden en zelfs zijn kleine postuur er niet meer bij had gekund.

Nu is de bus rustig en aan de lege kant, maar de vliegende man heeft zijn dag nu al verpest. Binnen vijf minuten komt hij er achter dat het nog erger kan deze dag. Met een Beatles t-shirt om zijn lijf en een Beatles pet op zijn hoofd, zoals hij altijd draagt, kijkt hij de bus rond. Zijn ogen blijven hangen bij mijn t-shirt. Een blik vol verbazing veranderd in een blik vol ongeloof veranderd in een blik vol woede.

De rest van de rit blijven zijn ogen vol woede naar mijn t-shirt priemen. Naar mijn Cheaters t-shirt waarop het Beatles logo is doorgekrast met The Cheaters er onder geschreven. Ik vind het een geweldig t-shirt. Hij niet. De dag is nog maar net begonnen of zijn wereld staat al helemaal op zijn kop.

Mijn wereld staat ook op zijn kop. Alles is anders. Niets is meer het zelfde. Ik kan me geen voorstelling meer maken van hoe het tot voor kort was. Tot voor kort is niet meer. Nu is er nu en zo. Nu is alles anders. Ik geniet van iedere seconde.

HOOIKOORTS OP HET STATION

Nog wankel sta ik op het perron. Wankel, omdat het pas 7 uur is. Niet vanwege de drank. Ik heb niets gedronken gisteren. Ik sta op het perron. Bak leut in mijn rechterhand, peuk in mijn linker. Het is 7 uur in de ochtend en de medeforensen om mij heen bestaan niet. Ik zelf ook nog niet vandaag.

Voor mijn neus een groot vrouwenhoofd. Een niet zo vrolijk vrouwenhoofd. Voor mijn neus een meters grote reklameposter over/tegen/voor hooikoorts. Een groot vrouwen hoofd met tranen in haar ogen en een snotbriebel aan haar neus. Het is pollentijd.

Ik loop naar haar toe. Het is 7 uur in de ochtend, maar mijn gevoel is toch zo wakker dat ik medelijden met haar krijg. "Arme schat", zeg ik tegen haar. "Heb je het zwaar?" Ze knikt bevestigend. Ik zoek naar een zakdoek, maar die heb ik niet bij me. Ik heb nooit zakdoeken bij me. Ik heb niet eens zakdoeken. "Haal op die trekker snot is lekker!" Geen zakdoek, dus ik kan haar er ook geeneen aanbieden.

Ik doe nog een stap dichterbij. De bak met koffie verhuisd naar de hand van de peuk. "Kom maar hier schat", zeg ik tegen haar. Met de duim van mijn vrijgekomen hand veeg ik de tranen uit haar mondhoek. Ik kijk naar haar en constateer dat ze er al een stuk beter uit ziet. Alleen die snotbriebel onder haar neus nog. En ik heb geen zakdoek bij me.

Ik buig voorover. Dichter naar haar toe. Ik open mijn mond en lik met mijn tong de briebel onder haar neus weg. Ik laat hem even op mijn tong rusten voor ik hem naar binnen slurp. Het smaakt zout. Zout met een beetje zoet op de achtergrond. Het is lekker. "Dank je wel Frommel", hoor ik haar nog net zeggen als ik in de gearriveerde trein stap.

Als ik langs haar rij zwaait ze en werpt me een kushandje toe. Het is zomers en pollentijd. Snot is lekker.

DANSEN IN DE KOUDE MORGEN

Als ik nog wat versuft het perron op loop met in mijn rechterhand een dampende bak slootwater en in mijn linkerhand een brandende sigaret zie ik haar staan. Ze heeft een oordopjes in en danst uitdagend op de muziek in haar oren.

Kniehoge laklaarzen, zwarte kousen, een zwart jurkje met glittertjes erin tot net over haar billen. Magnifieke billen die heen en weer schudden op de muziek. Met open mond sta ik naar haar te kijken. Ik vergeet een slok van mijn koffie te nemen. Mijn sigaret brandt nutteloos tussen mijn vingers.

Als ze door heeft dat ik naar haar sta te kijken stopt ze met dansen. Ze kijkt me uitdagend aan en komt mijn kant op. Als ze voor me staat hervat ze haar dans. Haar heupen bewegen nu heftiger. Terwijl ze me strak aan blijft kijken komt ze dichter en dichter tegen me aan dansen.

Als haar lichaam zich tegen mij aandrukt haalt ze een van de oordopjes uit haar oor en stopt het in de mijne. Ze slaat haar armen om mijn nek en dwingt me met haar lichaam tot meedansen. Uit het oordopje komt R&B muziek. Ik hou helemaal niet van R&B muziek, maar met haar samen dans ik op alle muziek.

Het lawaai van een aankomende trein kan ons niet storen. Terwijl medeforensen in de trein stappen en deze vertrekt naar hun saaie kantoorbanen dansen zij en ik dicht tegen elkaar aan gedrukt verder. Haar armen om mijn nek. Mijn handen op haar billen. Kruisen drukken tegen elkaar aan. Lippen vinden elkaar. Onze tongen dansen met ons mee. De wereld om ons heen bestaat niet meer.

Wij dansen samen helemaal alleen in deze koude vroege ochtend.

IK VERDRINK IN HAAR DONKERE OGEN EEN PIEPEND GELUID ONTSNAPT UIT MIJN KEEL

Vlak voor het laatste stukje buslijn, daar waar er slagbomen staan en je pas getoond moet worden, maar je tas in het kader van de veiligheid dicht mag blijven, stroomt de bus leeg van zeker 10 mensen te vol naar kijk nou ik kan zitten. Ik neem plaats en zie hem zomaar staan praten met de mooiste KLM medewerkster allertijden. En ze is geen stewardess. Dat is namelijk een fabel, dat die allemaal zo mooi zijn. Alles behalve vaak, Al proberen ze het te verbergen achter centimeters dikke plamuur en volle bussen verstikkende parfum en haarlak.

Iedereen met niet dezelfde baan als zij vervloekt ze met hun zo veel mogelijk in de weg staande koffers en hun wij zijn de luchthaven en jullie mogen blij zijn dat we jullie velen in deze bus air.

Hij praat met de mooiste KLM medewerkster allertijden. Hij wel, want hij heeft no shame. Het gaat over helemaal niets en ik hoor hem voor de tiende keer een niet te volgen uitleg geven van zijn werkzaamheden. Hij lult tegen iedereen en nu tegen de mooiste KLM medewerkster allertijden. Ik doe als altijd. Ik staar naar haar en probeer zo onopvallend mogelijk weg te kijken als haar ogen de mijne vinden. Alsof ze dat niet door heeft.

Aan het eind van de dag als ze bij haar halte instapt om ook weer naar huis te gaan zegt ze altijd heel vriendelijk gedag. Ik kijk haar dan aan, verdrink in haar donkere ogen en laat een piepend geluid uit mijn keel komen.

Verlegen lul.

We zien er niets van hoor van je pruik. Het is net echt. Hoop je dat werkelijk als je hem na het wakker worden opzet om naar je werk te gaan? Op Plaza staat de man met de diepe groeven en gaten in zijn schedel. Hij heeft geen pruik nodig. Jij draagt er ook geen een. Natuurlijk niet. Niemand die het ziet.

Bij de zuidtangent halte komt de beatle fan aanrennen. Hij heeft gisteravond zijn snor maar weer eens schuin bijgeknipt en draagt zijn John, Paul, George en Ringo stropdas met trots. Hij ontroerd me. Ieder ochtend weer.

Maar hij staat dus zomaar met de mooiste KLM medewerkster allertijden te praten. Hij geeft haar de niet te volgen uitleg van zijn werkzaamheden. Hij wel. Ik kijk weg als haar ogen de mijne vinden en vanmiddag zal mijn keel weer piepen.

Ik beloof je, jij schoonheid, jij wonder der natuur. Ooit zal het piepende geluid dat iedere middag uit mijn keel ontsnapt een verstaanbaar woord zijn. Ooit.

"Hoi."