PUNKSTER 2008 THE PRUNELLA SCALES - UP YOURS - DIGITAL LEATHER (sorry geen foto's van Up Yours)

Devon oh Devon. Mijn duim mist een vierkante centimeter vel. Devon oh Devon. Mijn knie doet pijn, omdat ik er heel erg hard mijn haperende gitaar tegen aan ramde. Devon oh Devon. Het t-shirt dat ik van je kocht bleek vanmiddag een S te zijn. Die van Digital Leather past gelukkig wel. Devon oh Devon. Gisteren was very punk. Very very Punk. Devon oh Devon. Nieuwe muse van alle gisteren in Swaf aanwezige mannen. Devon oh Devon. Ik kijk uit naar je plaat en daarna naar je tour volgend jaar. Devon oh Devon. Gisteren was een geweldige dag. Ik ben verliefd en met mij alle gisteren in Swaf aanwezige mannen.

Neukende poep. Digital Leather rockte big time.

TAKE A LOOK AT THIS ALL YOU GLAMROCK 43 PARTS BIG KIT DRUMMERBOYS THIS IS ALL YOU NEED FOR SOME ROCK AND ROLLA

The drumkit of the new drummer of the Prunella Scales. He doesn't ride a Puch (he drives a Ford Bingo), but look at his cool minimalistic drumkit. You won't believe the noise he's pounding out of it. Punkrock as hell. His name? Slager (voorheen de huilende cowboy). Butcher (formerly known as the crying cowboy) that is for all you native english speaking peeps.

WIERINGERWERF DOET STIEKEM ONTZETTEND ROCKEN

Het stond er echt. Wieringerwerf centrum. Drie paarden en een step en op de rotonde bij de dorpsingang deelt Wieringerwerf zich op in centrum, west, terug naar Hoorn en nog iets. We rijden het dorp in met de Ford Bingo van Slager (voorheen de huilende cowboy). Fashionably late. Gelukkig heeft J. nog wel op de kaart gekeken waar het was. Wij namelijk niet. Op goed geluk naar Wieringerwerf. Je moet af en toe lef hebben in het leven.

Nog geen 100 meter het dorp in hoor ik een "Nee, nu weet ik het ook niet meer" vanuit de stoel van J. vandaan komen. Lost in Wieringerwerf. Of all fucking places. We gaan het vragen aan een voorbijganger besluiten we en rijden verder het dorp in. Het is zaterdagavond even voor negen en er is geen kip te bekennen op straat. Niemand. Alleen de wind en het donker. De snackbar is leeg. Geen zelfbediening. Dicht. Uitgestorven stil. Niemand. Op een voorbij rijdende politie auto na, maar we moeten aan onze reputatie denken.

Het klikt. Het is goed dat we weer begonnen zijn en Slager als drummer hebben gevonden. Alleen zijn autoradio kan helaas alleen Skyradio ontvangen. Hij heeft wel de enige Ford Bingo ter wereld. Met een heel knus geluidje.

Een grote I vertelt ons dat we bij de chinees de hoek om moeten. Dit hadden we nooit gevonden en fans later op de avond ook bijna niet. Telefonisch lul ik een onbekende auto gevuld met bekende koppen de hoek om. Met onze spullen onder onze armen lopen we een gang in die het meest weg heeft van een sporthal. Achterin in een klein donker hoekje is de Dukdalf. 30m2. Een groot scherm vertoont een voetbalwedstrijd die zonde van je tijd is begeleid door harde metal uit de speakers. Verboden te roken. We staan veel bij de voordeur deze avond.

Als we beginnen en ik de laatste vijf minuten voor het optreden toch opeens heel erg nodig heb moeten poepen ontdek ik de negatieve kanten van je gitaar verven. Er zitten geen witte stippen meer op mijn hals en ik heb geen flauw idee waar mijn accoorden zitten. "Kan die vervelende lichtshow niet uit. Doe maar gewoon aan die lampen. En graag ook een mijn kant op gericht."

Ik heb weer zicht en we rammen er een snelle fanatieke korte set uit. Zonder soundcheck, want daar doen we niet aan. Inpluggen en rammen met die zooi.

Zo uitgestorven als Wieringerf is zo goed is het publiek. Alleen de door het lege dorp waaiende wind hebben ze meegenomen. Ze geven me een wind van energie. Het klikt. het is goed dat we weer begonnen zijn. In juni mogen we terug komen. Graag zelfs van beide kanten. In Wieringerwerf wonen enthousiaste, aardige mensen die een potje herrie goed weten te waarderen. The Jugs rammen er na ons een keiharde set uit. Het gejuich is niet van de lucht. Tering wat een sfeer hier. Wieringerwerf rockvillage!!!

Opeens komt er een smurf binnen lopen. Zo weggelopen uit The Lord of the Rings. Frodo's oom alleen nu met hele kleine voetjes. Het is spelen met de wetten van moedertje natuur dat deze buik blijft staan op zulke kleine voetjes. Er klopt wel meer niet. Eigenlijk willen we helemaal niet weg. Hier willen we de rest van de nacht blijven. Doe nog maar een Hertog Jan. "Hij niet. Hij is zo dronken dat hij wil zoenen."

Ik ben wijs en ga niet nog mee naar Swaf. Dat is maar goed ook, want het werd een uur of 6. Ik geniet thuis nog wat na. Kom maar op met dat volgende optreden. Engeland?

POLDERKLEI LOSSCHUDDEN IN WIERINGERWERF

Wieringerwerf telt een scholengemeenschap, vier basisscholen, drie kerkgebouwen, een grote sporthal, een bibliotheek, een camping, een overdekt zwembad (op de terp), een motel, twee restaurants en een paar cafetaria's en cafés.

En op zaterdag 17 november zal dit rustieke polderdorp opgeschrikt worden door een wervelwind van lawaai uit het iets zuidelijker gelegen Hoorn. Om een uur of 21:00 zal het dorp en jc. De Dukdalf in het bijzonder schudden onder de klanken van puchrockers The Prunella Scales en smerige goot rockers The Jugs. Negeer de laatse bus terug naar Hoorn die op de zeer christelijke tijd van 22:34 gaat.

Negeer de 35 in een dozijn hardrock cliches van Electric Eel Shock in Manifesto. Kom je hoofd schudden en je vuist in de luchtsteken midden in de langzaam loskomende polderklei.

The Jugs MySpace
The Prunella Scales MySpace
The Prunella Scales on LastFM

THE PRUNELLA SCALES SUB071 16-10-07

met grote dank aan 10 voor het nemen van de foto's.

TOMASSO STRONTZO FROMMEL DOET EEN CURSUS ITALIAANS

"Kijk de enige reden dat jij in dit combo speelt is dat er gegarandeerd bloed vloeit op het podium. Niet om je talent en niet om je naam. Frommel jongen, de fans verwachten tegen het eind van het optreden een rechterhand waar de vellen bij hangen en waar het bloed met liters tegelijkertijd uitloopt. Is het je dan nooit opgevallen dat aan het eind van een optreden het publiek naar achter wijkt om niet ondergespetterd te worden?"

Ik weet niet wat er mis is met me vanavond. Ik bloed niet aan het eind. Heb ik eindelijk geleerd hoe mijn plectrum vast te houden en hoe er mee tegen de snaren te slaan? Geen druppel rood in de Sub071. Een volkomen ongeschonden hand, terwijl ik toch alles heb gegeven. Voor de volle 20 minuten ben ik 200% gegaan.

Ik ben veel te vroeg op station Leiden. Links van mij staat een spuuglelijk jaren 70 kantoor met spiegelende zwarte ramen. Althans. Wat er van over is. De helft die richting het station stond heeft plaatsgemaakt voor 15 meter hoge roestige palen met een net zo roestig hekwerk en houten platen er tegen aan. Een litteken op het gebouw waar ooit een brandtrap hing. Al jaren staat het zo te staan. Midden in de stad. Beginnen met slopen en met de noorderzon verdwijnen. Leiden heeft een smerige puist.

Een smerige puist waar dingen gedaan worden. Een spuuglelijk gebouw waar binnen het bruist. 15 mensen wonen er. In oude kantoorruimtes of in een caravan op de binnenplaats achter het roest. Eetcafe en wonen en bandjes en feesten. Een groot gat in de grond is verworden tot een prive meer. Midden in de stad in de zon aan je eigen meertje wonen. Costa del 3 octubre. K. die de deur voor mij heeft open gedaan leidt me een trap op. Door het eetcafe en via een wenteltrap weer naar beneden.

Ik sta in een hok van 3 bij 6 meter. Een kelderkast die de zaal blijkt te zijn. Ik wordt direct enthousiast en maak een praatje met Black Circus Tarantula. Hun soundcheck klinkt lekker. Hun optreden later die avond ook. Lekker in het gehoor liggende rock met een vleugje sixties invloeden. Niet hemelbestormend, maar wel lekker.

Het is etenstijd. Ik schuif aan bij Black Circus en de dames van The Recipe Book die de avond organiseren. Ik krijg een vervreemdend gevoel. Roberta, de bassiste, en M. van The Recipe Book praten engels, hoewel beiden volbloed Italiaans zijn. Mijn engels is doorgaans goed. Vandaag niet. Ik raak in de war van de schoonheid van Roberta. Verlegen lepel ik mijn spicy pindasoep op die mijn verkoudheid in stromend neuswater doet overgaan. Verlegen, nee verliefd tot in mijn tenen, hakkel ik een grammaticaal wanhopige zin. Ze lacht. Lacht ze om mijn grapje of om mijn stuntelige engels? Het maakt me niet uit. Al zou ze me in het gezicht slaan. Halverwege haar optreden ga ik achterin het kelderhok staan. Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden en ben bang dat ze het door heeft als ik vooraan blijf staan. Wie weet is een van de andere bandleden wel haar minnaar en 1 keer deze maand in elkaar geslagen worden vind ik meer dan genoeg. Daarbij het zijn Italianen. De Costa Nostra ligt altijd om de hoek. Bij het afscheid nemen aan het eind van de avond twijfel ik of ik haar een zoen zal geven. De twijfel doet mijn een afscheidsgroet en een prettige terugreis stotteren. Thuis check ik het internet op foto's van haar. Mijn ogen hebben niet gelogen.

We spelen een gedreven, korte, harde set. Het gaat lekker. Voor het optreden is mijn ik moet poepen gevoel tot een minimum beperkt gebleven. Het gaat toch wel goed komen. "Hi, we are The Prunella Scales, Puchrock motherfuckers. Our first song is called Fat Freddy's Cat." Onze nieuwe drummer Slager (voorheen de huilende cowboy) ramt het eerste nummer uit de startblokken. Ik ga op in wat ik doe. Het komt uit mijn tenen. In mijn enthousiasme mis ik een paar accoorden. Een goed teken. Slager vecht tegen een onwillig bekken, maar slaat de vellen aan flarden. Take It Away Bob laat de bescheten klinkende London City kast evengoed scheuren, piepen en knetteren.

Als laatse spelen we Pretty Please (With Sugar On Top). Ik zeg dat het vanavond over de 12 motherfuckers gaat, die Take It Away Bob en mij tegen de grond sloegen. Nooit klonk het nummer zo aggressief. Nooit kwam het zo diep uit onze tenen. Ik ben leeg en tol op mijn benen. Het zweet gutst mijn t-shirt en mijn ogen in.

Goddamn motherfucker!
Goddamn motherfucker!
Goddamn motherfucker!
Goddamn motherfucker!

That's what you is.
That's what you are.

Goddamn FUCK!!!

"Do the people still want to listen to us after this violence?", vraagt Roberta na afloop. "You were awesome. Great show!" Ik wel, antwoord ik haar. Ik zit te wachten op jou, zeg ik in gedachten. Ga je straks met me mee?

The Prunella Scales-Pretty Please With Sugar On Top

Black Circus Tarantula MySpace

EEN OPTREDEN DAT NAAR HET SCHIJNT OOIT HEEFT PLAATS GEVONDEN (IS MIJ WEL EENS VERTELD)

De ouders van onze gitarist waren 25 jaar getrouwd. 30 of 35 kan ook. Het juiste jubileum is in die nacht verdronken. Daar hun zoon in een bandje speelde leek het ze een dol idee om dat bandje die avond op te laten treden. Ik had mijn bedenkingen. Ik niet alleen. Een deel van de familie vroeg zich ook af wat een punkband als wij in hemelsnaam op een ooms en tantes en achternichten en buurmannen en verre vrienden bruiloftsfeestje kwam doen. Ze wilden zo graag. Het bruidspaar.

De gitarist in kwestie was al vroeg aanwezig in het kader van zoon van het gelukkige stel. Take It Away Bob en ik zouden later komen. Met de bus. Met een gitaar en wat drumspullen in de hand. Er zal dus ook nog wel een ander gezelschap gespeeld hebben dat er al een backline stond. Of had gitarist dat allemaal geregeld en neergezet? Ik zou het niet meer weten. Maar ik weet dan ook bijna niets meer van deze avond. Ik heb het alleen van horen zeggen.

Traditie getrouw spraken we af in Swaf. Waar anders te verzamelen dan daar. Het bier vloeide hard. Er moest een laatste bus gehaald worden. Die rijden naar dorpen al om 21:00 uur. We zullen dus om een uur of 17:00 hebben afgesproken aan de bar. Het dan gaan we voor we weg gaan nog wel even ergens wat eten zal wel vergeten zijn. Verdronken in het indrinkbier. Licht slingerend spoedden wij ons naar de laatste bus heen en giechelden de feestlocatie binnen.

Waar anders dan aan de bar vonden wij een plekje tot ons optreden. Gratis bier vloeit snel. Heel snel. Deze avond nog sneller. Gevolg van je misplaats op een feestje voelen. De familie en buren verwachtten een band. Ze kregen ons. Na een uur of twee was het tijd om op te treden. De familieleden die eerst zware bedenkingen bij ons optreden op dit familie feest hadden, vonden ons een aangename afwisseling op de rest van het (stijve) feestvreugd.

Zelf hebben we geen idee meer. Gitarist was broodje nuchter, want die was op het feestje van zijn ouders. Dat kon van Take It Away Bob en mij niet gezegd worden. Ik heb geen seconde herinnering meer van dit optreden. Uit de overlevering heb ik begrepen dat het legendarisch was. Legendarisch als in een zooitje. Vijf nummers zouden we spelen. Drie werden het. Drie, want het derde nummer was het nieuwe heel erg ingewikkelde (ahum) Song In Progress, dat wij tot vier keer toe opnieuw begonnen om ons er telkens flink in te verslikken. De waas van alcohol had zich van ons meester gemaakt. Het drumstel en mijn gitaar waren in ons handen vreemde dingen van ver weg geworden. Ik zag drie microfoons en koos telkens de verkeerde. Take It Away Bob schatte zijn bekkens en toms dichterbij dan ze waren. Maatgevoel? Is dat Swahilisch? Vier keer stranden wij op hetzelfde punt. Nadat de eerste twee nummers ook al totaal anders hadden geklonken als ooit tevoren. We waren opeens een hele andere band geworden. Vier maal is scheepsrecht dus ramden we er een eind aan, gooiden onze instrumenten in de hoek en gingen weer op ons plekje aan de bar staan.

Hoe we die avond/nacht terug in Hoorn zijn gekomen is mij nog steeds een raadsel. Waarom we de week erna gewoon zoals gewoonlijk soep te eten kregen bij het bruidspaar in kwestie wellicht een nog groter.

BUITEN STORMT EN REGENT HET HARDER DAN DE PUNKROCK DIE WIJ DOOR ONZE VERSTERKERS RAMMEN

Op de terugweg bedachten we dat het niet helemaal pluis geweest was. We hadden gespeeld in een strandtent ergens onder de rook van Den Haag. Een dorp bestaande uit een hotel, 3 huizen, een gebouw van de reddingsmaatschappij en een strandtent. Alhoewel strandtent.

We wachten op een verlaten parkeerplaats beneden aan de duinen. Onze gitarist heeft net gebeld dat we er zijn. Plotseling verschijnen er boven aan de duinen een paar grote lampen en veel geronk. Een paar minuten later zitten we in een verroeste amerikaanse pick up truck. Achterin in de laadbak en de regen. Met onze versterkers en gitaren scheuren we hobbelend over de duinen en het strand. Achter het stuur een woeste man met een lange leren jas, een drie dagen baard en een leren hoed op.

De strandtent is meer een houten keet met een krakkemikkige aanbouw er aan vast dan een wonder van strandtentarchitectuur. Buiten stormt en regent het harder dan de punkrock die wij door onze versterkers rammen. We zijn de seizoensafsluiting en een grote plas lekt door het geimproviseerde tentzeilen dak tot vlak naast mijn distortion pedaal. Ik schop het ding weg van elektrocutie. Achter mij spoelt Take It Away Bob nog net niet met drumstel en al weg. Onze gitarist waait bijna uit zijn shirt. De 5 aanwezige punks gaan uit hun dak. Aan de bar zit wat oude penose verveeld een biertje te drinken. De sfeer is bijna om te snijden. Grimmig. Het hout piept en kraakt. Het zeil klappert. Buiten stormt en regent het harder dan de punkrock die wij door onze versterkers rammen.

We worden met onze spullen weer terug naar de parkeerplaats beneden aan de duinen gereden. Achter het stuur weer de woeste man met een lange leren jas, een drie dagen baard en een leren hoed op. Met als enig verschil dat hij in de tussenliggende 2,5 uur non stop baco´s heeft lopen tanken. Als onze spullen weer in de auto staan haalt hij een grote stapel bankbiljetten uit zijn jas. Een wel hele grote stapel die onmogelijk van zijn baromzet kan zijn. Wat hadden we ook alweer afgesproken, vraagt hij en betaalt ons meer uit dan we vooraf overeengekomen waren. Al slippend scheurt hij de duinen weer over.

We rijden terug naar huis en zijn er een tijdje stil van. Dit was niet pluis. Daar gebeuren duistere dingen, zegt een van ons uiteindelijk. Een paar weken later lezen we dat de strandtent is gesloten wegens drugshandel. The Prunella Scales voelen zich heel erg punkrock.