WOVEN HAND - TEN STONES

Ik zet de digitale naald in de net zo digitale groef en spits mijn oren. Dit is een plaat waar ik heel benieuwd naar ben. Waar ik naar uitgekeken heb. Zal hij net zo verpletterend zijn als het concert van 1 augustus? Hoelang heb ik voor de rillingen me weer over de rug lopen?

Ik ben 60 minuten verder en in de war. Ten Stones is zojuist afgelopen. Wat heb ik gehoord? Wat heb ik net meegemaakt? Heeft Dave Eugene geneukt ofzo? Was dit wel een plaat van Woven Hand? Zijn er nog zekerheden?

Ja dit was zeker Woven Hand en de vorige alinea is een overdrijving van jewelste. Ten Stones is wel zeker een Woven Hand plaat. Honderd procent en toch is hij anders. Al bij opener The Beautiful Axe heb je het door. Heeft David Eugene het licht gezien? Normaal gesproken is het somberheid troef bij de man. Somberheid troef, maar wel van een wonderlijke schoonheid. In The Beautiful Axe klinkt opeens een emmer vol positiviteit door.

Het gaat zelfs nog verder. In het nummer White Knuckle Grip wordt er zelfs stevig/stampend gerockt (wat het ook direct een toepasselijke titel maakt). Nee, niet het AC/DC rocken en ook niet dat Woven Hand opeens een halve garagepunk band is hoor. Het is nog steeds Woven Hand. Alleen net iets anders. Er staat zelfs een misplaatste crooner ala Frank Sinatra tussen (Quiet Nights of Quit Stars).

Heeft David Eugene zijn angsten voor en de almacht van de God en de Duivel in hem eindelijk geaccepteerd? Heeft hij zich neergelegd bij hun invloed op hem? Heeft hij het innerlijke gevecht gestaakt en kan hij daardoor vrijuit zichzelf zijn? Ten Stones is de meest positieve plaat die hij ooit gemaakt heeft. Ten Stones is een prachtige plaat. Niet zijn beste en Quiet Nights had er niet op gehoeven, maar Ten Stones is van een niveau, zoals we van David Eugene Edwards gewend zijn.

Ik weet alleen niet of hij al officieel uit is....

Nu op naar de Tivoli om te kijken of hij als sinterklaas kadootje het concert van 1 augustus kan overtreffen. Ik zal er in ieder geval staan. Met tranen in mijn ogen en de rillingen over mijn rug.

WOVEN HAND 01-08-08 PAARD VAN TROJE DEN HAAG

(Foto gemaakt door Marijke)

"Dit snijdt door je ziel."

Het eerste nummer is amper begonnnen of ik sta al naar adem te happen. Dit is intens. Intens is niet eens het juiste woord. Het juiste woord is niet te vinden. In de komende alinea's zal ik proberen om de woorden te vinden die kunnen beschrijven wat wij als publiek vrijdag hebben meegemaakt. Nee, wat wij hebben ondergaan. Een vergeefse missie. Er zijn geen juiste woorden voor afgelopen vrijdag.

Op momenten dat hij zich op zijn krukje van het publiek wegdraait heeft hij geen rechterbeen meer. Een ratelslang siddert en kronkelt uit zijn lijf. Hij is als door een sidderaal gebeten. Geen controle meer. Overgenomen door de God die hij toezingt. Of door de duivel die hij probeert te verdrijven? Zijn handen gebaren de woorden die hij zingt. Snijdend langs zijn polsen. Gevouwen richting de hemel boven hem. Smekend naar de hel beneden hem. Verlos mij!

Op het podium wordt een hevige strijd gestreden. Dag tegen nacht, donker tegen licht, hoop tegen wanhoop, goed tegen kwaad, God tegen de duivel. De duivel contra God. Maar wie wil hij dat er wint? Deze religieuse man, zo bezeten door de duivel. Bevecht hij het kwaad in zichzelf of koestert hij het? Drijft hij de duivel uit of houdt hij hem juist stevig vast? De tweestrijd niet willen beslechten, omdat bij een gestreden strijd ook deze magische kracht tot musiceren verdwenen zal zijn?

"Dit snijdt door je ziel."

Het eerste nummer is nog maar net begonnen of ik sta al naar adem te happen. De tranen prikken in mijn ooghoeken. Intens. Meer dan intens. Het juiste woord is niet te vinden.Het concert is amper begonnen of ik ben al kapot. Ik hap naar adem en kan amper bevatten wat er voor mij op het podium gebeurt. Dit doet zeer. Dit is pijn. Dit is bij momenten te heftig. Dit snijdt dwars door mij heen. Een nieuwe traan prikt. De vierde rilling van de avond loopt van mijn stuitje omhoog om ergens tussen mijn oren te exploderen. Een gevoel van volmaakt geluk maakt zich door de tranen heen meester van mijn emoties.

Tijdens rustige momenten wordt de magie af en toe bijna verbroken door de kroegpraat achter mij. Ik ben geen voorstander van een spreekverbod tijdens concerten, maar als je naar Woven Hand gaat om het fileprobleem en de negatieve kanten van vergaderen te bespreken, dan heb je het niet helemaal begrepen. Dan had je je kaartje beter aan iemand die het wel begrijpt, en nu misschien naast het net heeft gevist, kunnen laten. Deze jongens begrijpen duidelijk niets van deze avond. Ze zijn niet de enigen. Al begrijp ik er zelf misschien ook wel helemaal niets van. Zo mooi. Zo heftig. Zo intens.

Als ik op driekwart van het concert toch echt even naar het toilet moet, en mij met zeer veel moeite los maak van de balkonrailing waar ik tegen aan sta, heb ik daar beneden gekomen toch geen spijt van. Het is stiekem best prettig om even los te zijn uit de greep van Woven Hand. Even rustig zuurstof tanken. Om straks me weer over te geven. Volledig en geheel vrijwillig.

"Dit snijdt door je ziel."

Ik weet wat mijn concert van het jaar 2008 wordt. Dit was meer dan een concert. Dit was een ervaring. Een onvergetelijke ervaring.