EEN RUG, EEN RUG, MIJN KONINKRIJK VOOR EEN RUG

Ze denken dat het al weer wat beter met me gaat en dat de pijnstillers hun werk aan het doen zijn. Niets is minder waar. Ik maak dan al wel weer grapjes en zeg dat ik zin heb in een sigaret, maar dat is slechts ontkenning. Naar mijn collega's toe en naar mezelf.

Blinde paniek schiet door mijn hoofd. Het was over, verdomme. Het ging goed. Niet nu! Zeker niet nu! Op dit moment, de komende paar maanden, is dit het laatste wat ik kan gebruiken. Ze zien me aan komen bij een sollicitatie gesprek. Blinde paniek en ik voel een aanval van hyperventilatie op komen. Blinde paniek is het beste weg te lachen.

Weg lachen naar de omstanders toe. Liever een flauwe grap maken, dan ook maar iets van de paniek in mijn hoofd laten merken. Dus daar lig ik. Bij de receptie op een bank. In het zicht van iedereen die binnen komt. Ik had liever ergens anders gelegen, in jouw armen bijvoorbeeld, maar ik kan geen kant op. Ik schenk de aangereikte koffie niet in mijn mond maar over de bank.

Even te voren zag ik in de verte een collega aankomen. Ik roep hem en vanaf dat moment kan ik helemaal niets meer. Het hek naast me biedt houvast. Mijn rug alles behalve. De wanne be rally coureur van een buschauffeur heeft mij doen verkrampen na het kleine tikje in de rug bij het opstaan. Steunend op een collegiale schouder weet ik met moeite de bank te halen. De tranen rollen over mijn wangen.

Een angst voor weer rugpijn heeft een pijn als nooit te voren opgeleverd. De dit niet weer, niet nu gedachten hebben mijn lijf verkrampt. Alles stijf en toch geen stabiliteit. Alles stijf en verkrampt en de ene na de andere pijnscheut schiet door rug, linker bil en been.

Na drie dagen kruipend naar de wc gaan maak ik een wandeling van twee uur in de eerste voorjaarszon. De paniek is weg. Het is reuze mee gevallen. Nu maar hopen dat drie maal echt mijn scheepsrecht is.

HUISHOUDELIJKE TIPS VOOR RUGPATIENTEN VAN EEN RUGPATIENT

Tip 1.

Deel het huishouden doen op in delen en doe het niet in een keer. Na het stofzuigen van de woonkamer wil je rug namelijk echt niet ook nog de gang, de trap en de slaapkamer doen. Zet dus na het stofzuigen van de woonkamer een kopje koffie of een kopje thee, steek een peuk op en luister naar wat muziek of speel wat met uw zelf.

De rest kan morgen ook.

EEN ZEER DUIDELIJKE MEDISCHE DIAGNOSE

X!

Lees ik op het schermpje van mijn (bling bling) telefoon. Het helpt. Het sterkt. Ik zie op tegen wat ik te horen krijg. Of niet te horen krijg. Maar met jou in mijn hoofd kan ik alles aan.

Ik krijg uiteindelijk niets te horen. Ja, dat ik geen (beginnende) hernia heb. En dat er ook geen zenuw knel zit. Tussen twee van mijn wervels zit het niet helemaal tof met mijn kraakbeen. Het stulpt uit en kan in de toekomst voor problemen zorgen, maar voor nu raakt het nog geen zenuw. Waar mijn rug en uitstralings klachten vandaan komen blijft onduidelijk. Ik wordt er alleen maar zenuwachtiger van.

"Sorry, meneer Frommel. We kunnen u eigenlijk niet aangeven wat er met uw rug aan de hand is en waar de uitstraling in uw been en bil vandaan komt." Mooi is dat! Een opluchting ook. Fijn om te horen dat er geen hernia om de hoek staat en ik gewoon een zenuwenlijer ben, maar er geen zenuw bekneld zit. Maar wat er dan wel is?

Ik moet luisteren naar mijn lichaam vertel ik je als ik weer buiten sta. Mijn rust nemen, maar ook niet te weinig doen. Ja, ook dat valt daar onder. Onder niet te weinig doen. Ik wordt er wel voor gestraft de volgende dag, maar dat neem ik op de koop toe. Ontspanning door inspanning.

Doe rustig aan en mochten over een aantal weken de klachten niet over zijn, dan weer contact met de huisarts opnemen. Mijn rug is mij een groot raadsel.

ALL I EVER WANTED?

"Ehm, ik ben wel heel erg zenuwachtig hoor."
"Oh maar dat geeft niks hoor. Voor je het weet is het weer voorbij."

Ik overhandig Attack and Release van The Black Keys. "Ik heb gelezen dat ik een eigen cd mee kon nemen." Dat klopt. Alleen is de speaker in de kamer aan zijn eind wordt mij verteld, dus ik zal waarschijnlijk niets horen boven de 100 decibel lawaai uit die mij te wachten staat. Dat konden mijn zenuwen wel gebruiken. Ik dacht lekker weg te dromen met een fijne plaat. De arts duikt in een kast en komt te voorschijn met een koptelefoon die hij op de cd speler aan kan sluiten.

"Is er nog een mogelijkheid om de laatste zenuwen weg te piesen?" Ik moet natuurlijk helemaal niet piesen. Het is net als moeten poepen voor een optreden. Ik ga op de tafel liggen. Mijn hoofd op een ongemakkelijk kussen. Een nog ongemakkelijker kussen wordt onder mijn knieen geschoven. In mijn rechter hand krijg ik een snoer met aan het uiteinde een poepkleurige bal. Als het teveel wordt moet ik daar maar in knijpen.

"Geen piercings meneer Frommel?" De tafel gaat omhoog en ik wordt een smalle buis ingeschoven. "Heeft u last van claustrofobie", was eergisteren de vraag. Ik prefereer ruimte om me heen. Ik onwijk de Kalverstraat en weet precies welke steeg ik moet hebben om bij De Slegte uit te komen. Ik moet de steeg naar de biografie van Lemmy nog vinden. Google Maps rules!

Tering, het is echt smal en krap hier. En The Black Keys staan veels te zacht. Ik wil al bijna op de poep kleurige bal drukken om me te beklagen over het volume van de muziek als de arts de volume knop naar tien schroeft. Mooi. Ik hou van Attack and Release. Het is een fijne plaat en zo kom ik de komende twintig minuten wel door.

Met het plafond van de tunnel op 5 centimeter van mijn neus geniet ik even van de muziek. Even, want dan barst de 100 decibel los. Een oorverdovend getik/geram beukt met de bpm van gabberhouse door All You Ever Wanted heen. Het rustigste nummer van de cd. De rest kan ik gelukkig nog net wel horen.

Ik tel de nummers en gok hoe lang ze duren. Ik denk aan jou. Ik denk aan ons. Ik doe mijn Ceasar therapie ontspannings oefeningen. Beide ontspant me. Ik voel een frisse wind. Ik heb het eigenlijk best koud en ben blij dat ik de sokken tip heb opgevolgd. Ik tel de nummers en gok hoe lang ze duren. Als ik bij minuut veertien ben en ik mijn benen bijna niet meer stil kan houden en mijn rug, mijn rechter bil en bovenbeen beginnen te gillen van de pijn gaat opeens de muziek uit.

"We zijn klaar meneer Frommel. Ik ga u nu uit de tunnel halen."

Volgende week donderdag weet ik hopelijk wat er met mijn rug aan de hand is en waar de helse pijnen in mijn rechter bil en bovenbeen vandaan komen. Ik kan een cd krijgen met de beelden van mijn MRI scan. Laat het geen beginnende hernia zijn. Alsjeblieft lieve heer. Ik geloof wel niet in je, maar het laatste waar ik nu op zit te wachten is weken plat moeten.