FROMMEL

OMLEIDING

2009-06-11T06:15:00.000+02:00

Frommel.blogspot.com is dood. Deze toko is gesloten. Frommel frommelt verder op:

www.puchrocker.nl.

Ik zie u daar!

AFWEZIGHEIDS UPDATE

2009-06-02T18:48:00.003+02:00

Zaterdag gaat er de hele dag serieus gesleuteld worden aan het weblog gedeelte van puchrocker.nl. Ik gok dus ergens volgende week weer te bloggen.

Tot die tijd vertel ik u wat ik doe en/of denk op Twitter.

TIJDELIJK GESLOTEN

2009-05-25T18:38:00.001+02:00

Binnenkort (F)rommelen we vrolijk verder op een nieuw adres.

www.puchrocker.nl

Aankondiging tzt alhier.

VOORJAAR IN WEST-FRIESLAND: BOLLEN EN KOEIEN

2009-04-29T16:26:00.002+02:00

FROMMEL EN T.KORSEL GAAN NAAR DE KERK

2009-04-27T06:23:00.002+02:00

Jay Munly is te laat.

De band is al gestart als hij van achter uit de zaal komt aanrennen. Verontschuldigend wuift hij naar het publiek. Ik vergeef het hem. Nu nog wel. Slim Cessna’s Auto Club begint direct goed. Het is heftig. Nog mooier dan op de plaat. De banjo giert de ene feedback na de andere de zaal in. Aan het eind van het nummer voel ik een rilling langs mijn ruggengraat gaan. De eerste van velen?

Lees verder op Eeuwig Weekend...

MARTIN BRIL R.I.P.

2009-04-23T20:23:00.009+02:00

Kan je treuren om de dood van iemand die je in de verste verte niet kent?

Schijnbaar wel. Het was vanochtend te vroeg dat ik al om tien voor zes wakker was. Tien voor zes. Ik hoef pas om tien over half zeven op te staan om de trein met een heleboel gehaast te halen. Zonder dat gehaast kan ik niet. Zo vroeg in de ochtend. Moet ik mij niet haasten dan kom ik meestal te laat. Dan verzand ik in lanterfanten en niet meer op de tijd letten.

Vanochtend stond ik om vijf voor zes onder de douche. Daarna liep ik twee trappen af om de krant, die ik even daarvoor door de bus had horen vallen, van de mat te rapen en die, onder het genot van een kopje koffie, alvast te gaan lezen. De Volkskrant, waarvan de laatste restyling mij doet twijfelen of ik er nog wel abonnee van wil zijn.

Een van de restyling gevolgen was dat Martin Bril van de tweede katern naar de voorpagina verhuisd was. Rechtsonder in de hoek. Minder ruimte. Minder tekst. Minder Martin Bril. Het begin van mijn dag was met de restlyling voorgoed veranderd.

Ik ga aan de eettafel zitten en leg de krant opengeslagen voor me neer. Mijn adem stokt.

Martin Bril is dood. Verloren aan de kanker. Waar de afgelopen dagen in de rechteronderhoek "vandaag geen Martin Bril" stond, nadat hij de laatste columns opeens over het nodig hebben van een rolstoel schreef, staat nu de voorpagina en pagina twee vol met zijn dood.

De koffie staat koud geworden op die zelfde eettafel als ik om kwart voor zeven 's avonds weer thuis kom. Ik heb er geen slok van kunnen drinken. Call me sentimental, maar ja je kan treuren om de dood van iemand die je nooit hebt gekend. De tranen rolden over mijn wangen.

Martin Bril was het begin van mijn dag. Martin Bril kreeg het voor elkaar dat ik naar een kruispunt in Tiel wilde. Martin Bril deed je verlangen naar een bezoek aan nietszeggende dorpen waar dan ook in Nederland. Martin Bril was een observator van het alledaagse en het doodgewone Nederland. Een observator die het alledaagse speciaal maakte. Puur en alleen door zijn manier van schrijven. Met zijn fancy bloemen blouse, van weet ik veel hoe die ontwerper heet, aan.

Ja, je kan treuren om iemand die je nooit hebt gekend. Omdat je hem dan misschien wel nooit hebt gekend, maar hij met zijn manier van schrijven je wel deelgenoot liet worden van zijn unieke kijk op het alledaagse en het land en de wereld om je heen.

Er is een reden verdwenen om het Volkskrant abonnement niet op te zeggen.

"En fin". En de wereld draait door.

HOLLY GOLIGHTLY AND THE BROKEOFFS PARADISO 17-04-2009

2009-04-18T10:20:00.010+02:00

UIT DE POLDERKLEI GETROKKEN

2009-04-14T20:20:00.002+02:00

Was ik een meisje geweest dan hadden ze me Maaike genoemd. Of Maartje. Volgens mijn moeder. Ik kwam niet als meisje ter wereld dus werd het en geen Maartje en geen Maaike. Het werd ook geen Ysbrand. Die naam was gereserveerd voor het geval mijn 2 jaar oudere zus als jongetje ter wereld was gekomen. Ik werd een jongetje met een voorliefde voor koffie drinken en vond het daarom even na 11 in de ochtend tijd om me eens voor te stellen.

Het was 18 maart 1972. De dag dat Hansje Bunschoten de Oost-Duitse Gudrun Wegner het Europese record 800 meter lange baan zwemmen ontnam en een nieuwe toptijd van 9.17,7 op de klok zette. Later in mijn leven zou ik Hansje meermalen tegen het lijf lopen, maar dat wist ik op deze dag natuurlijk nog niet.

Een maand of negen daarvoor moet ik dus verwekt zijn. Laten we het voor het makkelijke op 18 juni 1971 houden. Een dag waarover niets zinnigs te vertellen is behalve dat mijn ouders mij tijdens het droogstomen van een ketel theewater op de bank verwekten. Waar mijn toen ruim 1 jaar oude zus zich op dat moment bevond, daar heb ik geen idee van.

Mijn wieg stond in een pianowoning aan de Fjord in Lelystad. Het nieuwe woon walhalla geisoleerd midden in de polder gelegen, waar mijn vader bij "het lab" werkte, mijn moeder het huishouden deed en waar ze, zoals zovelen in Lelystad, nog voor mijn vierde jaar zouden scheiden.

ONDERTUSSEN OP LASTFM

2009-04-12T15:52:00.008+02:00

Twee maanden verder en weer 11.111 tracks erbij. Ik heb besloten er een serie van te maken. Iedere 11.111 nieuw gescrobblede tracks maak ik u deelgenoot van mijn muzikale ontdekkingen tijdens het draaien van die 11.111 tracks.

1.William Elliott Whitmore

Afgelopen woensdag zag ik hem een knus middag optreden geven in Concerto. Het avond concert in Paradiso was mij E16,- te veel voor een voorprogamma. Hoofdact Alela Diane is mij nergens geen E16,- waard. Bill vult ondertussen zo'n 5 cd's vol prachtig singer songwriter materiaal. Op zijn laatste album Animals In The Dark, waarvan de hoes zowaar eens niet gevuld is met skeletten van dieren, begeleidt af en toe een drumstel, een cello of een accordion zijn muziek, maar het overgrote deel van zijn uitdijende repertoire bestaat uit niets meer dan een banjo of akoestische gitaar en zijn stem. Een stem met een rauwe rand. Het schuurt nog niet als Tom Waits, maar er klinkt whiskey en sigaren in door. William Elliott Whitmore. Ik vind het prachtig.

2. Paul Baribeau

Van Paul publiceerde ik al eerder de tekst van Ten Things als mijn nieuwe lijflied. Ik hou van Paul en zijn folkpunk. Lekker rammen op je akoestische gitaartje en daar overheen met een niet altijd even zuivere stem je humorvol je leven bezingen. Voor sommige mensen is niet helemaal zuiver zingen of overslaande stemmen een doodzonde. Voor mij niet. Als het om Paul gaat helemaal niet. Paul zou Paul niet zijn als hij voor de volle honderd procent toonvast zou zijn. Van Paul Baribeau word ik in een split second vrolijk. Hoe zwart de wolken ook zijn. Met de kanttekening dat niet alles van de man geweldig is hoor. Zo eerlijk ben ik ook wel weer, maar Ten Things en My Biography staan stevig verankerd in mijn top ik weet nog niet hoeveel.

3. Defiance Ohio
Akoestische Folkpunk, maar dan niet de folk zoals we dat kennen van de Pogues. Meer punk op akoestische gitaren (heel veel akoestisch deze 11.111 tracks valt mij op). Anyways, ook al van die vrolijk maak muziek, die mij ontzettend aan eind jaren tachtig begin jaren negentig doet denken. Niet wat betreft muziekstijl, maar meer als zijnde kwestie van gevoel. Hoewel....muziekstijl gewijs ook wel eigenlijk...Anyways.

4. The Heartless Bastards

Nee frommel luisterde niet alleen maar naar akoestisch hoor de laatste twee maanden. Ook naar The Heartless Bastards, omdat Lastfm tegen mij zei dat als ik van Zen Guerrilla houd (en dat doe ik boel) dat ik dit trio dan ook wel zou pruimen. De pruimen van The Heartless Bastards lust ik zeker. Garagerock zeggen de tags, maar dat vind ik wel heel ver gezocht. Op de nieuwste plaat The Mountain (die hoog in mijn eindejaarslijst gaat eindigen) horen we dikke country invloeden. Persoonlijk favoriet van die plaat is het lang uithgesponnen Had To Go, maar daar was zo snel even geen clip van te vinden.

5.Imelda May

Frommel heeft een zwak voor rockabilly vrouwen in panterjurkjes. Zelfs als hun armen, zoals die van Imelda, niet vol getatooeerd zijn. Het panterjurkje is er wel. Geweldige rockabilly afgewisseld met wat nachtclub nummers is er ook. All the way from Dublin, Ireland.

MOOIE PLATENHOES #37

2009-04-11T12:37:00.003+02:00

Heerlijke hoes en ook nog eens fijne one-man band garage/trash op de schijf ook.

(al moet je er wel van houden natuurlijk)

KOFFIE EN BROODJES

2009-04-08T19:36:00.004+02:00

Ze lijkt op haar, maar in wat ze zegt herken ik haar helemaal niet. Alsof er een ander persoon in haar lichaam gevangen zit. Ze is er opeens en loopt naast me. Ze wijkt niet van mijn zijde, maar er komt geen vriendelijk woord uit haar mond. Ik word beschimpt en uitgelachen, terwijl ze mijn hand liefdevol vastpakt. We slaan de hoek om en opeens lopen we in mijn geboorteplaats. Een passend decor.

Als ik later bij haar in bed lig, in haar huis dat een onbekende junkiesfeer ademt en waar we net gevreeen hebben, pakt ze mijn hoofd tussen mijn handen. Ik denk dat ze me wil gaan vertellen hoeveel ze van mij houdt en mijn "ik van jou" antwoord ligt al op mijn lippen. Haar mond opent zich, maar in plaats van dat er lieve woorden uit komen, verandert haar gezicht. Alle zachte trekken zijn verdwenen. Een asgrauw ingevallen doodshoofd kijkt me aan. "Ik haat je! Verdwijn!", sist ze me toe. Haar ogen en lippen spuwen vuur.

Ze heeft een kater verklaard ze. Ze is gisteren uit geweest in een stad waar ze normaal helemaal nooit komt. "Ja, het was heel gezellig. Ze moet je niet meer", zegt de man die ze haat naast ons. Hij kijkt me met een vernederende glimlach aan. "Met mij uitgaan is veel leuker". Het is diep in de nacht ondertussen, maar ik ben nuchter dus ik hou wijselijk mijn mond.

Bij het ontwaken uit een nacht waarin ik toch mocht blijven kust ze mijn voorhoofd en stapt uit bed om koffie te zetten. Ik lig nog verdwaasd in bed als ze terug de slaapkamer in komt met verse koffie en dampende broodjes. "Ik denk dat we elkaar beter niet meer kunnen zien", zegt ze, gaat naast me liggen en verdwijnt onder de dekens. Ik weet nog net op tijd mijn koffie in veiligere haven dan mijn handen te brengen.

"Laat god maar niet zien wat je nu allemaal met me doet mijn schat. Je plek in de hemel zal voor altijd verloren zijn. Laat god het maar niet zien, maar stop niet waarmee je bezig bent. Ga door en zuig het hoogtepunt uit me. Stop nu niet."

We drinken koffie en eten broodjes. Ze legt haar hoofd op mijn schouder. Sigaretje toe. "Ik denk dat je nu beter kan gaan. Voorgoed", zegt ze als ik net wil voorstellen om nooit meer weg te gaan. Om van dit bed ons thuis te maken. Ik kleed me aan en stap op de trein naar huis. Twee dagen later belt ze wanneer ik weer eens langs kom.

Ik hang op.

LENTE!!!!!!!!!!!!!!!!

2009-04-01T17:33:00.006+02:00

THE GREATEST JOB IN THE WORLD

2009-03-30T18:51:00.001+02:00

FROMMEL SCHRIJFT EEN RECENSIE

2009-03-28T14:14:00.003+01:00

Hier te lezen.

EEN RUG, EEN RUG, MIJN KONINKRIJK VOOR EEN RUG

2009-03-27T18:53:00.004+01:00

Ze denken dat het al weer wat beter met me gaat en dat de pijnstillers hun werk aan het doen zijn. Niets is minder waar. Ik maak dan al wel weer grapjes en zeg dat ik zin heb in een sigaret, maar dat is slechts ontkenning. Naar mijn collega's toe en naar mezelf.

Blinde paniek schiet door mijn hoofd. Het was over, verdomme. Het ging goed. Niet nu! Zeker niet nu! Op dit moment, de komende paar maanden, is dit het laatste wat ik kan gebruiken. Ze zien me aan komen bij een sollicitatie gesprek. Blinde paniek en ik voel een aanval van hyperventilatie op komen. Blinde paniek is het beste weg te lachen.

Weg lachen naar de omstanders toe. Liever een flauwe grap maken, dan ook maar iets van de paniek in mijn hoofd laten merken. Dus daar lig ik. Bij de receptie op een bank. In het zicht van iedereen die binnen komt. Ik had liever ergens anders gelegen, in jouw armen bijvoorbeeld, maar ik kan geen kant op. Ik schenk de aangereikte koffie niet in mijn mond maar over de bank.

Even te voren zag ik in de verte een collega aankomen. Ik roep hem en vanaf dat moment kan ik helemaal niets meer. Het hek naast me biedt houvast. Mijn rug alles behalve. De wanne be rally coureur van een buschauffeur heeft mij doen verkrampen na het kleine tikje in de rug bij het opstaan. Steunend op een collegiale schouder weet ik met moeite de bank te halen. De tranen rollen over mijn wangen.

Een angst voor weer rugpijn heeft een pijn als nooit te voren opgeleverd. De dit niet weer, niet nu gedachten hebben mijn lijf verkrampt. Alles stijf en toch geen stabiliteit. Alles stijf en verkrampt en de ene na de andere pijnscheut schiet door rug, linker bil en been.

Na drie dagen kruipend naar de wc gaan maak ik een wandeling van twee uur in de eerste voorjaarszon. De paniek is weg. Het is reuze mee gevallen. Nu maar hopen dat drie maal echt mijn scheepsrecht is.

MASKERS VERSUS VRAAGTEKENS

2009-03-25T19:02:00.003+01:00

Je geeft je bloot, maar ik kan je gezicht niet zien. Ik zie je borsten. Ik zie je kousen. Ik zie je kut. Open en bloot. Mijn vingers strelen het beeldscherm. Ik kan je bijna voelen. Zo dichtbij. Zo bloot en open. Ik zie je borsten, je kousen en je kut, maar je gezicht blijft verborgen.

Zo bloot en open. Ik mag alles van je zien en weten. Niets is geheim, behalve je gezicht. Je gezicht blijft verborgen achter een masker met een vraagteken erop. Zo bloot en open, maar wie ben je echt? Wat zit er verborgen achter het masker voor je gezicht? Wie ben je echt? Wie zit er achter het koude beeldscherm verborgen?

Maakt het verwijderen van het masker de verwachtingen waar?

Je geeft je bloot. Je kijkt me aan. Ik zie je borsten. Ik zie je kousen. Ik zie je kut. Open en bloot. Mijn vingers strelen je naakte lichaam. Ik kan je voelen. Zo dichtbij. Zo bloot en open. Ik zie je borsten, je kousen en je kut en ik kijk naar je gezicht.

Zo bloot en open. Ik mag alles zien en weten. Niets is geheim of is het niet je ware gezicht? Is je ware gezicht als een vraagteken verborgen achter een masker van openheid? Zo bloot en open, maar ben je het echt? Kijk ik naar je werkelijke gezicht of naar een masker? Wie ben je echt? Zit er iemand anders achter je gezicht verborgen?

Maakt de aanwezigheid van een masker de werkelijkheid onwaar?

LAMPPOSTS

2009-03-20T23:31:00.002+01:00

REFLECTION

2009-03-19T21:09:00.001+01:00

37

2009-03-18T09:41:00.003+01:00

Koffie, taart en kadootjes. Door de speakers klinkt de Hiep Hiep Hoera cd van Bert en Ernie. 37. Een top leeftijd!

IN DE KELDERS VAN MIJN CAMERA VOND IK NOG EEN MOOIE HERFSTDAG

2009-03-15T12:49:00.007+01:00

FROMMEL HEEFT EEN NIEUW LIJFLIED

2009-03-07T19:42:00.004+01:00

name ten things you wanna do before you die
and then go do them.
name ten places you really wanna be before you die
and then go to them
name ten books you wanna read before you die
and then go read them
name ten songs you wanna hear again before you die,
get all of your friends together and scream them

because right now all you have is time time time yeah,
but someday that time will run out.
that's the only thing you can be absolutely certain about.

think of all the things that are wrong with your life
and then fix them
think of all the things that you love about your life,
be thankful you are blessed with them
think of all the things that hold you back
and realize that you don't need them
think of all the mistakes you have made in your life,
make sure that you never repeat them

because right now all you have is time time time yeah,
but someday that time will run out.
that's the only thing you can be absolutely certain about.

name ten thousand reasons why you never wanna die,
go and tell someone who might've forgotten
try to list the endless reasons why it's good to be alive,
and then just smile for awhile about them

soon the sun will rise and another day will come
soon enough the sun will set, another day will be gone

and right now all you have is time time time yeah,
but someday that time will run out.
that's the only thing you can be absolutely certain about.

KOKEND WATER

2009-03-04T19:12:00.005+01:00

Als ik thuis kom is het huis stil en vooral koud. Ik doe geen licht aan en ook nog geen verwarming. Het is maart, maar dat is niet de reden. Ik heb een taak. Een ik kom thuis en doe als eerste dit taak.

Ik buk me, waarbij mijn rug, die sinds donderdag weer wat moeilijk doet, protesteert en pak haar op. Mijn jas nog aan. Tas nog om de schouder. De iPod nog op mijn oren. Onder de klanken van P!nk kruipt Trifonius in mijn nek. Why was I the last to know, zingt Alicia in mijn oren, maar ze wordt overstemd door het harde geknor van de zwarte kat met overgewicht op mijn schouder.

Ze redt het nog niet, maar hoe ouder ze wordt hoe meer ze spint op het volume van haar/mijn twee jaar geleden overleden vriendin. Alsof ze de leegte probeert op te vullen. Ze slaagt met vlag en wimpel. Call me sentimental, maar ik geniet van dit thuiskom ritueel. Iedere dag kom ik thuis.

Met mevrouw Moore nog steeds overstemd in mijn oren vertel ik haar over mijn dag. Ze knort begrip. Vandaag duurt deze bestialiteit langer dan gewoonlijk. Ik heb het even nodig. Ik ben vanmiddag bijna ontploft. Met een al bekende halve voet op straat kwam ik er vanmiddag achter dat ze mijn vrije dagen hebben aangepast naar een dienstverband tot en met september eind contract. Zelfs mijn afdelingsmanager weet van niets. Als de stropdas maar in zijn dikke SUV kan blijven rijden.

Voor de derde dag achter elkaar vertaalt mijn verwarming de stand 18 graden tot een tropische temperatuur binnen 5 minuten. Het water hoor ik kokend door de buizen stromen. Goedkoop stoken. Tien minuten op 18 graden en de woonkamer is de rest van de avond warm.

Warm als de lente. De vogels keren langzaam terug. Ik kom met licht thuis en ga zonder donker weg. Morgen afreageren bij Jay Reatard in Paradiso. Niet aan zijn gitaarsnoer komen Frommel:

IN HET VOORBIJ GAAN

2009-02-26T19:23:00.002+01:00

In het voorbij gaan lach je naar me. Ik heb je een paar dagen niet gezien, maar vandaag ben je er weer. Het is nog vroeg en de twee nachten te weinig slapen, een flinke dosis rock and roll en iets te veel biertjes en sigaretten wordt niet meer gevoeld.

Ik vind je geweldig. Als altijd gluur ik heimelijk naar je. Stilletjes genietend van je schoonheid. Ik zou wel willen, maar ik doe het niet. Ik zou wel willen, maar je lijkt als twee druppels water op haar.

Het zou niet eerlijk zijn. Niet naar jou toe, maar helemaal niet naar mezelf. Hoe graag ik ook zou willen, ik kan niet blijven hangen in mijn verleden. Er valt niet te genieten van een leugen, gevormd door een zoete herinnering. Het zou niet eerlijk zijn.

Als je het niet erg vind blijf ik nog wel even naar je gluren. Stiekem in het voorbij gaan. Genietend van je schoonheid. Niet met een doel richting jou. Gewoon voor mezelf. Om af en toe even te blijven hangen in een zoete herinnering.

Je bent er te laat. Was je er voor haar geweest dan had ik nu misschien naar haar gekeken en gedacht aan jou. Ze lijkt als twee druppels water op je. Je kwam na haar en daarom doe ik niets.

Behalve je trouwring negeren...

BONNY ZOALS U HAAR NOG NOOIT EERDER HOORDE

2009-02-20T13:35:00.005+01:00

Van de geweldige verzamelplaat From The Kitchen To The Garage. Download alhier. Een plaat vol met allerlei femalefronted jaren zestig garagebandjes uit Nederland. Met ook bijvoorbeeld Linda van Dijk (hoe is het met haar en is ze nog altijd zo ongelofelijk mooi?). Waar alle andere Girls In The Garage platen die ik in mijn bezit heb overheerst worden door de rauwheid die kenmerkend is voor die tijd, overheerst op From The Kitchen To The Garage een heerlijke dosis Nederlandse kneuterigheid. Een van de hoogtepunten is Laars Er Op van Deedee Pitt. Een nummer over een schoenenverkoopster die haar klanten uitscheldt en de deur uitstuurt, omdat laarzen zo populair zijn geworden dat ze het te druk heeft. Laars Er Op. Juist ja.

En Bonny, sorry maar ik laat dat temmen wel aan je Arne-Jan over. If you don't mind!

ZEEHONDEN

2009-02-19T16:12:00.006+01:00

Uit vakantie- en herstellingsoord Pieterburen zijn een paar zeehondjes ontsnapt. Vakantie en herstel doet denken dat het een feestje is om bij Leni te verblijven. Lekker fijn vertroeteld worden om straks weer gezond en wel op een zandbank te liggen ter vermaak en glorie van de eilandtoeristen op de veerboot naar Terschelling.

Leni voert schijnbaar helemaal geen vakantie en herstel regime in Pieterburen. Het moet daar geen pretje zijn, als je herstellend van een zeehondengriep of wat diepe plezierjachtschroef verminkingen liever de prutsloot buiten het hek verkiest boven de verzorgende handen van Leni en haar vriendinnen. Ik heb Leni altijd al van zeehonden fundamentalisme verdacht.

Ik ben jaloers op de zeehonden. Ik wil ook best ontsnappen. Het hek op een kier zien staan en kiezen voor de weidse buitenwereld. Nog een keer om kijken en het grote onbekende instappen. Ik zou best wel willen, maar misschien ben ik er wel te laf voor. Ik zou wel willen, maar durf ik wel?

Voor de zoveelste keer in mijn leven moet ik keuzes maken. Voor de zoveelste keer in mijn leven ben ik weer voor een rood stoplicht of doodlopende steeg beland. De weg die ik koos was niet de juiste. De plaats van bestemming bleek niet mijn Walhala te zijn. Ik kwam niet tot mijn Nirvana.

Vroeg in de morgen word ik alleen wakker. Ik sta op om met een openbaar vervoer naar een aflopend contract te gaan. Ik heb mijn stinkende best gedaan, maar de steeg loopt dood. Ik zie dat het hek open staat. De onbekende buitenwereld lonkt. Het ruikt er heerlijk. De zon lijkt er te schijnen. Waarom stap ik niet door het hek heen? Waarom blijf ik onbewogen staan in deze doodlopende steeg? Wat houdt mij tegen? Kies ik voor de zekerheid van de huidige onzekerheid? Ben ik te laf om door het hek te stappen? Laat ik me afbluffen door een paar zeehonden?

Het leven is een geweldige uitdaging. Het zuigt en schuurt. Het laat een zon aan de horizon schijnen. Een zon die zich net zo hard van je verwijdert als dat jij haar nadert. Tot je de juiste weg hebt gevonden, dat niet eindigt in een doodlopende steeg of aan de rand van een diep ravijn. De koffers gepakt. Bestemming onbekend. Mij krijg je niet klein. Alleen nog zien of ik door het hek durf te stappen.

Ik ben namelijk geen zeehond...

ONDERTUSSEN OP LASTFM

2009-02-12T11:19:00.007+01:00

Gisteravond was het tijd, om vanaf mijn ziekbed, de lastfm teller op 55.555 scrobbled tracks te zetten. Ik heb wat met lastfm en vooral met lastfm en mooie getallen. 55.555 tracks scrobbled. 11.111 tracks er bij in amper twee maanden. Ik lijk wel gek.

Tijd om u op de hoogte te stellen van waar ik dan zoal naar heb geluisterd de afgelopen twee maanden. Welke muziek deed mij het krankzinnige aantal van 11.111 nummers draaien? Ik breng er u drie.

Als eerste de band die u ook op de foto ziet. Ragwater Revue. Lastfm is namelijk niet alleen leuk om uw geluisterde muziek te scrobblen. Je maakt ook vriendjes en met die vriendjes wissel je zo nu en dan muziek uit. Zo kwam drie weken geleden Ragwater Revue tot mij. Trage swamprock met rock and roll trekjes en een laagje garageblues doordrenkt met een soort van geilheid. Gitaar, snaredrum en zangeres. Geproduceerd alsof het opgenomen is in een grote vervallen fabriekshal dan wel vochtige galmkelder. Heerlijk. Fijn om te luisteren in de ochtendspits trein, bij thuiskomst of diep in de vochtige nacht. Altijd fijn eigenlijk.

Numero twee draait in huize Frommel wellicht nog meer overuren. Rock Plaza Central. Een Canadees indierock/folk/alt-country combo dat al een eeuwigheid bestaat, maar in de afgelopen bijna 12 jaar slechts tot 3 platen kwam. Op het debuut, Quantum Butterass uit 1997, is de band nog duidelijk op zoek naar een te bewandelen muzikale weg. Op plaat nummer twee, The World Was Hell To Us uit 2003, hebben ze hun richting gevonden om deze op de derde en laatste plaat uit 2006, Are We Not Horses, tot in de puntjes te perfectioneren. Plaat drie was zo gevonden. Voor nummer een en twee heeft Soulseek 2 maanden lopen zoeken. Heerlijk muziek.

Numero drie is een combinatie van de Engelse Medwaybeat band The Bristols en het solo werk van zangeres Fabienne Delsol. Fabienne deed het eens andersom. Waar iedereen maar naar Parijs wil, besloot zij in 1995 Parijs te verlaten, zich in London te vestigen en haar leven te wijden aan de Medwaybeat. Mijn dank is groot Fabienne!

KOMENDE ZOMER OP DE KERMIS TE BEWONDEREN

2009-02-05T19:06:00.002+01:00

Een maand of twee en een half geleden liet ik aan de linkerkant van mijn bek (voor de kijkers rechts) mijn verstandskiezen trekken. De bovenste was een appeltje eitje. Die was door. Binnen een minuut wrikken en trekken voelde ik hem uit mijn verdoofde kaak schuiven. Een mooi gat achterlatend dat niet eens gehecht hoefde te worden. Slechts spoelen met chloorhexidine.

Verstandkies onder werd een ander verhaal. Een heel ander verhaal. Heeft u tandarts angst? Lees dan maar niet verder. Verstandskies links onder (voor de kijkers rechts) huisde al een jaar of 20 in mijn kaak. Zin om naar buiten te komen en zijn witte bolletje laten zien, daar had hij echter geen zin in. Verstandskies linksonder (voor de kijkers rechts) vond het een veel beter idee om lekker te blijven waar hij was.

Tevreden met zijn plekje in mijn onderkaak besloot hij het er eens goed van te gaan nemen. Waarom blijven staan als je ook lekker kan gaan liggen moet hij gedacht hebben en legde zich op zijn zij. Waarom liggen vlak onder het tandvlees als ik me ook lekker diep en warm kan ingraven moet hij daarna gedacht hebben. Verstandskies besloot zich terug te trekken tot diep in mijn onderkaak. Zeg maar gerust tot ongeveer vlak bij mijn schouder zo diep.

Het werd aldus een hels karwei om meneer te verwijderen. Ruim een uur werd er in mijn opengesperde mond gezaagd en geboord, gewrikt en getrokken. De zeer schone (en dan bedoel ik niet alleen haar gewassen voorkomen, maar haar hele voorkomen) kaakchirurge kreeg het klusje niet geklaard. Zodoende stonden er op het eind twee kaakchirurgen en een assistente in mijn opengesperde mond te wrikken en zagen, te boren en trekken. Zelfs het schrap zetten met een voet tegen mijn schouder haalde niets uit. Verstandskies moest er in stukken uit. In vijf delen wisten ze mijn woest uit zijn slaap gestoorde verstandskies te verwijderen.

Toen ik lijkbleek en trillend op mijn benen weer buiten stond kon de nazorg beginnen. Het helingsproces trad al spoelend in werking. Een gapend gat in mijn kaak waar eerst mijn kies zat.

Twee weken geleden gebeurde er opeens iets raars. Op de plek waar eerst de kies zat en nu het gat voelde mijn tong aan de voorkant een scherp puntje. Een scherp puntje dat de daar op volgende dagen groter en groter werd. Dwars door mijn tandvlees groeit sinds twee weken een stuk kaakbeen. De hele scherpe rand vlakte af, maar het zit er echt. Ik sta aankomende zomer op de kermis in de Freakshow. Kom dat zien! Kom dat zien! Frommel de man met een exoskelet!!!

Oke exoskelet soort van, want hij zit in mijn mond. Maar toch!

EEN NUMMER DAT PAST BIJ HET GEVOEL VAN DE DAG EN DAN VOORAL HET NUMMER EN DE COUPLETTEN EN NIET DE TITEL EN HET REFREIN

2009-01-29T19:20:00.008+01:00

LIES

you said the moon was ours
said the moon was ours, to hell with the day
the sunlight is only gonna, take love away
brings up suspicions and alibis
but I can see blue, tear-blinded eyes

lies, lies, lies, oh lies...

i got a stone where my heart should be
i got a stone where my heart should be,
can't nothin' I do make you love me
i'd leave this town, break all my ties
there'd be no more use, for any disguise

lies, lies, lies, oh, lies...

i wanna die without pain
i wanna die without pain,
all this deception and i just can't maintain
the sun, moon, stars in the sky
it would hurt me too bad if you said goodbye

lies, lies, lies, oh, lies...

MAANDAGAVOND

2009-01-27T19:07:00.002+01:00

Ik lig op de bank. Natuurlijk lig ik op de bank. Het is maandagavond. Maandagavond is een avond om op de bank te liggen. Maandagavond lig ik dus meestal op de bank. Beetje niets doen. Een filmpje kijken of wat muziek luisteren. Meer is er niet nodig op een maandagavond. Maandagavond is een avond om snel te vergeten. Zelfs na een rustig weekend.

Ik lig dus op de bank. Deze maandagavond luister ik muziek. Mijn 15.000 iTunes tracks staan op shuffle en ik probeer zonder naar het beeldscherm te kijken te raden wat het nummer is dat ik hoor. Ik scoor redelijk tot goed. Slechts een enkele keer moet ik opkijken omdat ik geen idee heb. Een zoveelste nummer begint. Gigantic van de Pixies raad ik al bij de eerste noot. Natuurlijk raad ik Gigantic direct. Gigantic heb ik in de tweede helft van de jaren tachtig misschien wel 15.000 keer gehoord.

Na ongeveer een seconde of twintig in het nummer hoor ik opeens een doffe plof. Een plof die ik niet ken. Heeft Gigantic dan toch nog geheimen voor mij? Ik sta op en zet het nummer opnieuw op. Gespannen wacht ik op het moment van de doffe plof.

Niets geen plof. Gigantic klinkt zoals het al ruim 20 jaar klinkt en niet zoals een minuut of wat geleden voorzien van een nooit eerder gehoorde doffe plof. Ik kijk de kamer rond op zoek naar de kat en zie haar op de bank liggen. Natuurlijk ligt ze op de bank. Ik lag daar net zelf en kat is van het knus bij je komen liggen. Zeg maar gerust aandachtsgeil. Zij heeft dus in ieder geval niets omgegooid.

Ik maak toch maar een rondje door het huis. Misschien dat de tocht of een acute aanval van moeheid van welk ding dan ook dat ding tot omvallen heeft doen besluiten. Ik maak een rondje door het huis, maar er ligt niets omgevallen dat eerder nog stond of hing. Het zal de fijne buurman wel weer zijn geweest, denk ik als ik weer op de bank ga liggen. Kat spint tevreden. Ik kriebel haar in haar nek.

We zijn ondertussen een uurtje verder. Ik raad Restless van Langhorne Slim binnen de tien seconden en heb dorst. Bij de koelkast gekomen staat de koelkastdeur op een kier. Open? Op een kier? Vreemd. Ik doe de deur verder open en tref een chaos aan. Alles is nat en vies en plakkerig. De plof is ge-identificeerd. Ik ben een half uur bezig met schoonmaken.

Laat een flesje sinaasappel/kiwi sap van het buurtsuper huismerk nooit voorbij de houdbaarheids datum in de koelkast liggen ets ik in mijn brein. Ongeveer een week na die datum zegt de fles namelijk spontaan plof. Een liter bedorven sap bedekt de hele binnenkant van de koelkast.

Maandagavond is spontaan nog meer maandag.

MIJN KOFFERS

2009-01-26T19:07:00.002+01:00

"En hoe is het nu met je nachtrust Frommel?"

Mijn nachtrust is een vallen en opstaan. De ene nacht staar ik om half vier nog in de duisternis die mijn slaapkamer heet. De andere dag word ik om half 6 wakker nadat ik om 8 uur de avond ervoor even op de bank ben gaan liggen. Mijn nachtrust is een vallen en opstaan. Ik geloof dat ik gemiddeld wel aan mijn slaap kom. Ik voel me immers redelijk uitgerust. Al is het vandaag natuurlijk wel maandag.

Ik voel me redelijk uitgerust en dat is belangrijk. Het hoofd moet fris zijn. Ik moet pakken. Ik moet op reis. De koffers staan al klaar. Met de deksels open staan ze me leeg aan te gapen. "Gaan we weer op reis Frommel? Waar gaan we dit keer heen?"

Ik heb nog geen idee. Ik weet alleen dat ik weer op reis ga. Ik heb nog geen idee en daarom zijn de koffers ook nog leeg. Niet wetende waar ik heen ga kan ik ook nog niet beslissen wat ik mee moet nemen. Dat is een proces wat tijd en overweging vraagt. Meer dan 20 kilo en ik moet bij betalen. En waar moet ik dat vandaan halen, he?

Uiteindelijk kom ik er wel uit. Uit dat inpakken.Ik neem mee wat er mee kan. Wat er mee moet en de rest laten we achter. Ik bel het grof vuil en zet het langs de kant van de weg. Nog een keer omkijken. Nog een keer zwaaien en dan op pad.

Alleen de muziek die mee gaat, daar ben ik al uit. Alles natuurlijk. Alles. Geen noot zal blijven liggen. Geen noot, want gelukkig hebben we de muziek nog. De motor van mijn bestaan. Een mooie soundtrack voor de zoete herinnering.

HET WERD HOOG TIJD DAT IK DE SOUNDTRACK VAN GHOST WORLD EENS VAN HET NET AF PLUKTE

2009-01-23T19:08:00.006+01:00

Oorzaak: Geweldige film (met Scarlett!!!) die de sfeer van de strip heel goed weet te vangen.

Gevolg: Ik draai keer op keer op keer op keer op keer op keer op keer op keer het eerste nummer van de plaat.

Jan Pehechan-Ho by Mohammed Rafi.

02:35u

2009-01-15T02:54:00.001+01:00

Nacht 3. Als een zombie staar ik leeg de woonkamer in. Onscherp voor mijn ogen de rood oplichtende askegel aan het eind van de in mijn mondhoek hangende sigaret. Nog drie en een half uur dan doet de klok geen tik, maar schreeuwt de wekker een nieuwe dag. Ik denk dat ik het wakker ga mee maken. Ik weet het.

Wakker, maar eigenlijk slapend. Als een zombie leeg voor me uit starend. Ik kan niets meer voelen. Is het voelen op? Of is het de verpletterende vermoeidheid? Waar eerst de achtbaan in mijn hoofd me wakker hield is er nu de galmende leegte.

Het is lang geleden, maar toch vertrouwd. Nachten lang heb ik zo gezeten. Uitgeput en leeg gezogen. Een totaal leeg hoofd. Leeg getrokken door de achtbaan die er dagen lang door heen raasde. Vertrouwd, maar leuk is anders. Ik neem een laatste slok uit mijn flesje bier, de laatste trek van mijn sigaret brandt in mijn longen. Ik ruil het uitzicht in de woonkamer voor dat van het plafond boven mijn bed.

Een razende achtbaan houdt je uit je slaap. Een leeg hoofd nog meer. Oorverdovende stilte.

02:52u.

Apparently I can only wright when I'm misserable...

ONDERTUSSEN OP LASTFM

2008-12-16T21:41:00.008+01:00

Hoezo if you take away the music you might as well just kill me?

44444

Ik vind het een mooi getal (lees als begindatum van mijn lastfm carriere trouwens iets van juni 2007, want de eerste 6 maanden begreep ik maar niet hoe nu die verdomde tracks te scrobblen).

Track 44444 is weer een fijne dankzij lastfm ontdekking. Je luistert wat naar het O'Death radiostation (of van welke fijne band dan ook radiostation of gewoon op tags) en schrijft de naam van de band/artiest op als er iets keks voorbij komt. Als dat een leuk lijstje is geworden start je soulseek eens op en ga je op zoek. Dat deed ik gisteravond en vandaag ontdekte ik Langhorne Slim. Beetje folk, dan weer een beetje Dylan, zelfs dan weer een beetje Young, maar vooral een beetje boel fijn!!!

Misschien moet ik mijn top5 van 2008 gaan herzien...

R.I.P.

2008-12-12T08:50:00.006+01:00

Bettie Page 22.04.1923 - 11.12.2008

De mooiste vrouw ter wereld/aller tijden is niet meer. Mijn muze. De vrouw waar ik mijn Puch naar vernoemde. Bettie Page is gisteravond overleden. Vorige week kreeg ze, while hospitalized, een hartaanval. Ze is niet meer bij kennis geweest, maar schijnt vredig ingeslapen te zijn.

Een bericht dat bij de hevig tierende winterdepressie lijkt te horen. Vanavond pak ik mijn fotoboek erbij en proost op de mooiste vrouw aller tijden. Dit weekend start ik Betty voor een rit.

Dag Bettie. Breng de heer zijn hoofd op hol daar boven.

MISIRLOU

2008-12-10T12:13:00.001+01:00

Ik droomde van een wat oudere, wat stevige, grijzende man. Een man met een droom. Een man met een missie. Een man die werledkampioen luchtgitaar wilde worden. De man schreef zich in, deed een haarband om en spoede zich naar de eerste ronde.

In flarden ging mijn droom verder. Korte stukjes uit de eerste ronde, de tweede ronde, de halve finale en uiteindelijk de finale. Zenuwachtig stond hij in de coulissen op zijn beurt te wachten. Zijn naam werd omgeroepen en hij gaf een show als nooit te voren.

De ambitie van de man ging verder. Nu hij de allerbeste luchtgitarist ter wereld was geworden, wilde hij nog maar een ding. De beste gitarist ter wereld worden. De wat oudere, wat stevige, grijzende man schreef zich in bij een muziekschool en sloeg hard aan het oefenen. In een wonderbaarlijk snel tempo maakte hij zich de kunst van het gitaarspelen meester.

Op naar de wedstrijd. De beste gitarist ter wereld wedstrijd. Glorieus sloeg hij zich door de eerste ronde, de tweede ronde en de halve finale heen. Zenuwachtig stond hij tijdens de finale in de coulissen op zijn beurt te wachten. Zijn naam werd omgeroepen en hij gaf een show als nooit te voren. Na de allerbeste luchtgitarist ter werled was hij nu ook de allerbeste gitarist ter wereld. Allebei de titels behaald met maar een nummer. Misirlou van Dick Dale.

Na het in ontvangst nemen van de eerste prijs maakt hij zich op voor zijn toegift. Zijn ererondje op zijn gitaar. Nog een maal zouden zijn vingers dubble picking langs zijn snaren gaan. De zaal juicht hem toe. Op het moment wat zijn moment moest worden hapert zijn gitaar. Hij beroert zijn snaren wel, maar er komt geen geluid uit zijn versterker.

Op het moment dat de angst hem wil toeslaan schrik ik wakker. Geen geluid meer? Geen Misirlou door de speakers? Shit! Ik ben door mijn telefoon wekker heen geslapen. Ik moet een andere ringtone nemen. Deze werkt niet meer.

Nog net op tijd weet ik de trein in te springen.

FROMMEL EN DE PLATEN VAN 2008

2008-12-08T21:43:00.006+01:00

Deel 3.

Mijn platen top 5 van 2008 en de platen die er net buiten vallen.

Ik wilde deze top 5 eigenlijk pas aan het eind van het jaar plaatsen, maar Herr Meyer vroeg er dit weekend al om. Met een hoofd nog vol Woven Hand van afgelopen vrijdag heb ik mij er toch maar vast aan gezet. het eindresultaat is anders dan vorig jaar. Vorig jaar had ik echt de 5 platen die ik het beste vond dat jaar. Dat waren er dit jaar veel, maar dan ook echt veel meer dan 5. Mijn top 5 is dit jaar dan ook de platen die ik het meeste heb gedraaid (soort van). Daarom ook de platen die buiten de top 5 zijn gevallen, maar het niet verdienden om hier niet genoemd te worden. Allemaal met een korte motivatie. Aan u om in de reageersectie uw favorieten van 2008 achter te laten.

1. Holly Golightly & The Brokeoffs-Dirt Don't Hurt.
Ach Holly Golightly is gewoon geweldig!!! Of het nu haar platen met Thee Headcoatees zijn of haar solo platen, voor Holly kun je mij wakker maken. Dit is de tweede plaat van Holly met Lawyer Dave. Holly Golightly and the Brokeoffs is ooit ontstaan, omdat Holly iemand zocht om mee door de states te touren. Iets meer uptempo nummers dan debuutplaat You Can't Buy A Gun When You're Crying. Heerlijke country, blues, swamp, rammel. Ga dat luisteren!!!

2. O'Death-Broken Hymns, Limbs and Skin
En zo stond ik op Metropolis opeens te kijken naar een stelletje mafketels die een zeer aanstekelijk potje folk stonden te verpunken, maar dan anders dan de Pogues en bijvoorbeeld Flogging Molly dat doen. Zanger heeft iets minder hysterische stem dan op voorganger Head Home. Dan weer wild dan weer gevoelig en ingetogen. Meer over het concert in mijn aankomende concerten van 2008 log.

3.The Guttertwins-Saturnalia.
Donkere duistere klanken. Twee geweldige stemmen. Broeierig. Mark (Lanegan) en Greg (Dulli) deden elkaar wel eens een dienst op elkaars platen. Had alles te maken met hun verleden in Screaming Trees en Afghan Wigs. Ze deelden niet alleen muziek, maar ook en stevige drugs verslaving. Nu schijnt het dat ze in het ontkomen van die verslaving nogal wat steun aan elkaar hebben gehad. Een steun die in het project The Gutter Twins is geeindigd. Donker en vooral diep in de donkere nacht heel erg mooi.

4.Duffy-Rockferry.
In de maanden maart, april en mei was deze hedendaagse Dusty niet uit mijn iTunes weg te slaan. De maanden daarna is ze er zelden in te vinden, maar ik blijf het een geweldige plaat vinden. Het concert miste ik helaas wegens binnen drie seconden uitverkocht. Dat dat concert wat tegenviel en dat Duffy een beetje te veel in een keurslijf wordt gedrukt door haar producers doet aan dit geweldige debuut niets af.

5.Black Keys-Attack and Release.
De mannen deden het dit keer eens niet alleen in hun 4 sporen rammelstudio, maar huurden Danger Mouse in. Een rijker minder kaal geluid als gevolg en hier en daar zelfs een orgeltje naast de anders slechts gitaar en drums. All You Ever Wanted kan zo op repeat.

En dan laat ik de volgende platen die minstens zo goed waren, maar simpelweg net iets minder gedraaid werden in 2008 helaas buiten de top 5.

-Madrugada-Madrugada.
Waardig afscheid van de overleden gitarist.

-Isobel Campbell & Mark Lanegan- Sunday At Devil Dirt.
Iets meer Mark dan op eerdere Ballad Of the Broken Seas. En met meer Mark Lanegan is niets mis. Wat een stem.

-Murder By Death-Read Tooth And Claw.
Heerlijke rock(?) met cello. De persoonlijke verassing op Metropolis. Haalde de top 5 niet omdat ik een eerdere plaat net iets vaker draaide.

-Woven Hand-Ten Stones.
Op 3 afgespeelde nummers op de 6e plaatst. Mijn band van 2008. Twee maal tot tranen toe geraakt bij concerten in het Paard en in Tivoli. Quiet Nights of Quiet Stars is een misplaatste crooner. Verder rockt het zowaar af en toe en klinkt er zelfs wat positiefs door. David Eugene Edwars is mijn held dit jaar. Overdonderend mooi.

-Friska Viljor- Tour De Hearts.
Zet het op en u bent genezen van alle negatieve gedachten.

-Devotchka-A Mad and Faithfull Telling.
Omdat het gewoon heel erg goed en mooi en fijn is!

-Calexico- Carried To Dust.
Hoe het niet het echte was, maar toch best fijn dat ik op Fabchannel het concert in Paradiso waar ik wegens kapotte rug niet bij kon zijn toch mee kon maken.

-Slim Cessna's Auto Club-Cipher.
Je draait Woven Hand en LastFm raadt je dit aan. In hetzelfde straatje. Prachtig mooi. De binnengehaalde liveplaten doen verlangen naar een Europese tour in 2009.

-No Age-Nuons.
Soort van shoegaze, Nirvana, Britpop, Sonic Youth. Juist niet te vangen. Gaat alle kanten op.

-Midori-Four.
Want wat zou een platenjaar zijn zonder een nieuwe plaat van Midori. Mijn favoriete jazzpunk gekken uit Japan. Deze keer met een skagitaartje. Mariko krijst de longen weer uit haar borstjes om vervolgens weer lief in mijn oor te fluisteren.

-The Ettes-Look At Life Again Soon.
Niet zo goed als vorige schijf, maar ik werd nu eenmaal verliefd op drumster Poni toen ze in de Melkweg speelden.

En dan vergeet ik nog The Dirtbombs, Cheap Time, Dressy Bessy, Lucinda Williams, Portishead, Bonnie 'Prince' Billy, Be your OWn Pet, The All Girl Summer Fun Band. De twee verzamelelpees van Jay Reatard vergeet ik niet, maar dat zijn verzamelelpees. Daar komt nog een apart log over, want die zijn evengoed van niveau. Wie er zegt dat 2008 een slecht muziek jaar was heeft poep in zijn oren gehad.

2007 was het jaar van Jay Reatard voor mij met een top 5 notering voor Blood Visions en Terror Visions en een net daarna ontdekte geweldige Final Solutions plaat. 2008 is het jaar van Mark Lanegan geloof ik. Zowel met Greg als met Isobel gooide hij hoge ogen. Geen solo werk dit jaar van de man (geen tijd meer voor denk ik), maar ook dat draaide veelvuldig in de iTunes player hier thuis.

Ik heb bijzonder weinig fijne garage platen gehoord het afgelopen jaar zie ik...

FROMMEL EN DE PLATEN VAN 2008

2008-11-29T13:59:00.001+01:00

Deel 2.

The Cure-4:13 Dream.

Hoe ook de nieuwe The Cure mij niet echt kan boeien.

Mijn afgelopen verjaardag stond The Cure in die galmbak in Rotterdam. Ik was er niet. Ik had geen kaartje. De hints naar dat is een mooi verjaardagskado bleken niet te kloppen of verkeerd geinterpreteerd te zijn. De reacties die ik de dagen na het concert mocht opvangen waren positief, maar kwamen van die hard fans. Mensen die ook beweren dat Friday I'm In Love een dijk van een nummer is.

Ik zelf haakte eind jaren tachtig begin jaren negentig af. Op Torhout hoorde ik ze een nieuwe nummer spelen (Never Enough) dat mij vulde met goede hoop voor de toekomst. Een hoop die met een slap popliedje als Friday I'm In Love vakkundig kapot werd geschoten. The Cure was duidelijk niet meer aan mij besteed.

De afgelopen jaren hoorde ik toch her en der positieve geluiden over nieuw materiaal. Ik luisterde het nooit. The Cure is niet meer aan mij besteed had ik nu eenmaal besloten. Heel af en toe zette ik nog wel eens wat werk uit de beginperiode op, maar daar bleef het dan wel bij.

Nu is er 4:13 dream.

Ik besluit toch weer eens te gaan luisteren. De plaat opent met Underneath The Stars. Het valt niet tegen. Ik moet direkt aan de in mijn oren laatste te pruimen The Cure plaat Disintegration denken. Een beetje te uitgesponnen en die kerstsfeer ijzerstaafjes waar de drummer constant met zijn stokkie langs gaat (kom hoe heet zo'n ding?) trek ik niet, maar best te pruimen. Meteen daarna (we zijn ruim 6 minuten verder) worden mijn oren helaas weer geteisterd met zo'n Friday I'm In Love popliedje. De kant van The Cure die niet aan mij besteed is, Only One.

Ik houd vol/moed en luister de rest van de plaat af. Voor ik het weet is hij eigenlijk alweer voorbij. Geen moment ben ik opgehouden met doen wat ik aan het doen was, omdat mijn oor iets hoorde waar ik naar moest luisteren. 4:13 Dream is geheel langs mij heen gegleden.

Begrijp me niet verkeerd. Het is geen heel erg slechte plaat. Ik denk zelfs wel het beste wat ik in 18 jaar van The Cure heb gehoord. Ik blijf houden van die smierende jankstem van Robert Smith. 4:13 Dream zit vol met typisch The Cure geluid, maar zoals ik al eerder zei The Cure is duidelijk niet meer aan mij besteed. The Cure van na 1984 dan. Je kan mij wakker maken voor de vrolijke popdeuntjes van de Three Imaginary Boys en helemaal voor het waar is dat touw gevoel dat platen Seventeen Seconds en Faith oproepen, maar The Cure van nu? Nee sorry. 4:13 Dream zal geen hoge ogen gooien in mijn LastFm afspeellijst.

Geen onaardige plaat (voor de fans), maar niets dat mijn aandacht weet te grijpen.

IN NEW YORK IS HET BLOEDHEET BUITEN IS HET BOKKOUD

2008-11-28T15:22:00.014+01:00

Het is bloedheet in New York. Gomez heeft geen droog shirt meer over. Geen geld meer, op 18 dollar na, en over een week moet hij het huis uit waar hij verblijft. Terwijl Ritchie in de 1952 vertaling een artikel leest over de base-ball wedstrijd van De Reuzen (Alsof ik een nagesynchroniseerd boek lees), probeert hij zich na een bad af te drogen. De handdoek kan het gutsende zweet niet meer verwerken. Hij trekt een al natbezweet shirt aan.

Ze raden Europeanen niet voor niets af om midden in de zomer naar de Big Apple te gaan.

In de bus schikt hij het zo dat hij de knieholtes van een jonge vrouw kan zien. Ze blijven op het balkon staan. Wie? Zij als in Gomez en Ritchie of zij als in de knieholtes van de jonge vrouw? Ik dwaal af en kijk uit over de weilanden. Ik zie koe noch gras. Slechts knieholtes op een busbalkon. Al snel gaan mijn ogen naar boven. Ik ben een billenman.

Sarah staat in de file naar Gien zonder benzine en al snel zonder 200 franc. De dood in het hart. Net buiten Parijs is het bloedheet. In New York nog heter. Buiten is het bokkoud. Ik ben pas op bladzijde 20 en weet nu alweer waarom ik het als 17 jarige verslond. Alsof mijn reden van verhuizen een zoektocht naar een grotere, andere bibliotheek was waar ik nieuwe food for the thought zocht. In mijn oren spelen de Old Crow Medicine Show de soundtrack die niet passend is, maar vandaag zomaar wel.

Aangekruisde passages. Mijn hoofd knikt ja op de muziek in mijn oren. Koken is er vandaag niet bij dus gooi ik een diepvriespizza in mijn boodschappenmandje. Plus een paar biertjes en een vers pakje sigaretten. Vol schaamte naar mezelf, want bij de therapie bemerk ik keer op keer mijn slak met zout conditie. Dinsdag zal ik mezelf helemaal vervloeken.

Dinsdag sla ik op proef een uur tegen een niet wijkende zak.

IN MIJN SCHOEN (SOORT VAN)

2008-11-23T12:21:00.002+01:00

FROMMEL EN DE PLATEN VAN 2008

2008-11-21T15:07:00.012+01:00

Deel 1.

Friska Viljor-Tour de Hearts

Hoe ellende en zuipen tot fijne dingen kan leiden.

Uit ellende komt vaak iets moois en stevig drinken is zo nu en dan helemaal niet slecht. Natuurlijk van ellende word je niks niet vrolijk en de kans op lange tijd in de put zitten, de zon niet meer aan de horizon zien verschijnen en zwaarmoedig door het leven gaan is aanwezig. Natuurlijk is stevig drinken slecht voor je lijf en je leden. Vooral de lever pleegt na een aanhoudende periode van stevig drinken nogal eens in opstand te komen en zijn werk er bij neer te leggen. Onze plaatselijke drinkezuster Bonnie weet er alles van. Maar uit ellende en stevig drinken kunnen ook hele mooie dingen komen (iets dat Bonnie dan weer geheel ontkracht).

Stel u bent twee vrienden en op zo ongeveer hetzelfde moment besluiten allebei uw vriendinnen een punt achter de relatie die ze met u hebben te zetten. Dan zoek je als vrienden steun bij elkaar. Bij elkaar en, als liefhebber van een goed glas van bijvoorbeeld bier, ook in de drank. Nachten lang drinkt u gezamelijk uw ellende weg. Nachten lang met de armen om elkaars schouders leegt u samen de ene fles na de andere. Mijmerend over de verloren liefde en af en toe een traantje weg pinkend.

Nu hebben we al eerder vastgesteld dat je ellendig voelen en daarbij veel drinken op de lange termijn niet zo heel erg goed voor je is. Het is dan ook noodzaak om na een tijdje een andere uitlaatklep te vinden voor al die kommer en kwel. Laat dat nu precies zijn wat de heren Daniel en Joakim hebben gedaan. Op een ochtend werden ze met een megakater wakker en herinnerden zich gelukkig dat ze de nacht er voor hadden besloten om de ellende om te zetten in een bandje. Friska Viljor was vanaf die dag een feit.

Friska Viljor was mijn tweede verrassing/ontdekking van de afgelopen editie van Metropolis. De eerste (Murder by Death) en de derde (O'Death) volgen later nog in deze serie. Het was zo'n moment tussen een paar nietszeggende buitjes in. Zo droog dat het geen kwaad kon om naar een bandje op een van de buitenpodia te gaan staan kijken. Wat ons te wachten stond was een keurig aangeklede, ubervrolijke, langharige vriendenclub die een aanstekelijk potje muziek ten gehore brachten.

Friska Viljor is het medicijn tegen ellende. Zowel voor de mannen zelf als voor de luisteraar. De ellende blijft altijd een klein beetje doorklinken, maar wordt overgoten met aanstekelijke vrolijk makende muziek. De teksten handelen over verloren liefdes, alleen zijn en andere ellende, maar de band straalt uit dat je niet bij de pakken neer moet gaan zitten. Kop op! Sta op en maak er wat moois van. Het is tijd om te lachen. Huilen kunnen we na de dood nog doen. Friska Viljor is een medicijn tegen ellende. Luister alleen al naar het nummer The Cure. Dat niet alleen in zijn geheel gejat is van The Cure, maar ook echt werkt als een genezing.

Hoewel ik het debuut Bravo uit 2006 leuker, gevarieerder, grappiger, beter vind verdient deze plaat absoluut een plek in mijn platen van 2008 top ik weet nog niet hoeveel en is het iig een mooi begin van de serie.

Friska Viljor-The Cure
Friska Viljor-Taste Of Her Lips
Friska Viljor-Sunday

Hele saaie clip van On and On op YouTube:

45 RPM

2008-11-14T11:14:00.008+01:00

Opeens zie ik het staan. Ik heb de 10inch net uit de hoes gehaald om hem maar weer eens op de draaitafel te leggen. De weet ik veel hoeveel honderdste keer de afgelopen twee jaar. 45 rpm. Twee cijfers, drie letters. Slechts twee cijfers en drie letters. Het stelt niets voor, maar Widowmaker van de Butthole Surfers zal nooit meer het zelfde zijn. Hoe vijf nietige dingetjes een plaat voor altijd kunnen verknallen.

33 rpm. Daar draaide ik Widowmaker altijd op. Ik kocht haar op 06-11-1989 bij Boudisque. Vlak voor ik een hoorcollege had. Het was de tweede 10inch die ik in mijn bezit kreeg en de andere diende op 33 rpm afgespeeld te worden. In mijn simpele zeventien jarige hersens moest Widowmaker dus ook op 33 rpm gedraaid worden. Een blik op het label was niet nodig. Een 10inch blieft men op 33 rpm te draaien. Punt!

Heb ik het dan nooit gehoord? Is het me nooit opgevallen dat de muziek te traag klonk? Dat het niet helemaal in orde was met het aantal toeren per minuut waarmee de Butthole Surfers door de speakers klonken? Ja vast wel. Vast wel? Ik weet het misschien wel zeker, maar het waren wel de Butthole Surfers. Die deden wel meer rare dingen. Ik had Locast Abortion Technician op vinyl en Hairway to Steven (geweldige titel!) op een cassettebandje staan. Heeft u die wel eens gehoord dan weet u dat de dingen bij de Surfers wel vaker niet zijn zoals ze in het "gewone" leven plegen te zijn.

45 rpm.

Opeens zie ik het staan. Opeens kom ik er achter dat ik deze 10inch twee jaar lang op het verkeerde toerental heb afgespeeld. Om mijn fout te herstellen zet ik de toerentalknop op 45 rpm. Ik had het nooit moeten doen. Ik had Widowmaker gewoon de rest van mijn leven op 33 rpm moeten draaien. Door de knop om te zetten heb ik deze plaat voor de rest van mijn leven verneukt.

Widowmaker op 45 rpm blijkt een rukplaat te zijn. Ik vind er geen reet aan. Het slepende is er helemaal uit door het verhogen van het aantal toeren per minuut. Na een teleurstellend half uurtje zet ik de toerentalknop weer terug naar 33 rpm en plant de naald weer voor in de groef, maar het kwaad is al geschied. Ik hoor Widowmaker zoals ik de plaat ken. Het toerental dat mij van de plaat liet houden, maar achter in mijn hoofd roept een schel stemmetje zachtjes, maar niet minder irritant, door de muziek heen. "Dit is niet het juiste toerental Frommel. Je moet hem op 45 rpm zetten."

Het is 2008. Widowmaker staat al 17 jaar in de kast. De zwarte plak vinyl zal nooit meer uit de hoes komen. Widowmaker is voor altijd verpest. Had ik maar nooit op het label gekeken.

Ook te lezen op Eeuwig Weekend. Check die site!!!

QUADRILATERAL

2008-10-31T13:54:00.011+01:00

HUISHOUDELIJKE TIPS VOOR RUGPATIENTEN VAN EEN RUGPATIENT

2008-10-31T13:23:00.003+01:00

Tip 1.

Deel het huishouden doen op in delen en doe het niet in een keer. Na het stofzuigen van de woonkamer wil je rug namelijk echt niet ook nog de gang, de trap en de slaapkamer doen. Zet dus na het stofzuigen van de woonkamer een kopje koffie of een kopje thee, steek een peuk op en luister naar wat muziek of speel wat met uw zelf.

De rest kan morgen ook.

INKOMENDE MAIL

2008-10-29T12:23:00.002+01:00

Beste Mr. Frommel,

I found your e-mail adress in the internet by doing some family research in the internet. The family name of FROMMEL is not so widely spread. The first came in ca 1620-30 as a soldier from Sweden to Germany /Austria and settled in the area of the Bodensee, near Feldkirch.

The mother of my grandfather had been a Frommel from Stuttgart, her family came from
the Karlsruhe area, out of a family of merchants, painters and theologicans, among them Emil Frommel, who had been the priest of the Kaiser.

Is there anybody among the dutch Frommel Family interested in family research, please let me know.

Correspondence could also be done in Netherlands.

Ik kan het Nederlands goed lezen en verstaan als het is geschreven, ik kan ook mij verstaanbar maken in een praatje, maar het is niet genoeg voor een zakelijk onderhandeling of een wetenschapelijk discussie.

Rudi Graeter

IK WOU DAT IK EEN HONDJE HAD

2008-10-23T16:18:00.002+02:00

Het is dat het volgens de huisarts en de fysiotherapeut goed voor me is, anders zou ik er niet aan begonnen zijn. Wandelen. Wandelen is een stomme bezigheid. Tenminste wandelen zonder doel of eindbestemming. Wandelen, omdat het goed is voor mijn rug. k vind het maar stom.

Tweemaal daags een flinke wandeling luidt het voorschrift. Dapper doe ik sinds vorige week deze opdracht. Behalve afgelopen zondag. Ik twijfel of ik toen wel het bed ben uit geweest voor andere redenen dan een bezoek aan het toilet, koffie zetten of iets te eten maken. Tweemaal daags maak ik een wandeling en ik vind er geen reet aan.

Ik heb dan wel iedere keer mijn camera bij me om me tijdens het wandelen bezig te houden met rond turen op zoek naar fotogenieke plekjes of dingen, maar de rug waar de wandelingen voor gemaakt worden beletten mij het lichaam in vreemde bochten te wringen om juist dat ene mooie plaatje te schieten. Bij thuiskomst valt de inhoud van de 2 gig geheugenkaart dan ook vaak tegen. Is het niet door de geschoten foto's dan is het wel door de nog lege megabytes.

Had ik maar een hondje dacht ik vanochtend tijdens de omweg wandeling naar en van de fysiotherapeut. Had ik maar een hondje dan kon ik fijn wandelen. Dan had het wandelen een doel. Dan kon ik wandelen, omdat dat kleine mormel moet piesen en poepen. Of omdat het houdt van lekker door het park rennen. Had ik maar een hondje dat als grootste hobby buiten achter vliegen aan rennen had.

Maar vandaag is het mooi weer. Morgen regent het. Had ik dat hondje gehad dan had ik die regen in gemoeten. Een hond moet ook als het regent piesen en poepen of achter vliegjes aan rennen. Had ik maar een hondje gehad op mooi weer dagen. Op mooi weer dagen is een hondje leuk. Morgen zou je het voor de deur in hoge plasnood piepende dier vervloeken.

Ik wil een hondje en iedere dag mooi weer. En een nieuwe rug. Dat ook.

IK DENK DAT IK DE CELLO MISSCHIEN WEL HET MOOISTE VAN ALLE INSTRUMENTEN VIND DENK IK MISSCHIEN WEL

2008-10-20T11:32:00.004+02:00

Ontdekt na een tip van B.

HERFSTWANDELING OP DOKTERSADVIES

2008-10-17T13:43:00.009+02:00

CAN I ONLY WRITE WHEN I'M MISERABLE?

2008-10-15T11:49:00.005+02:00

Kan ik alleen maar schrijven als het niet zo best met mij gaat? Als ik ongelukkig ben in de liefde? Als ik wacht op vrouwen die niet komen? Als ik onder de nasleepdruk van een inbraak en de neurotische gevolgen daarvan leef? Als ik mij eenzaam en alleen voel? Komt er alleen iets uit mijn pen (toestenbord) als ik op welke manier dan ook niet lekker in mijn vel zit?

Het lijkt er de laatste tijd bijna op. Ik voel me kiplekker. Ik voel me goed. Ik ben stikverliefd. Ik geniet van het leven en de wereld om mij heen. En er komt bijna niets uit mijn pen (toetsenbord). Het lijkt bijna of met het goed voelen en goed gaan mijn bron van inspiratie is opgedroogd. Geluk in mijn hoofd, ellende in mijn pen?

Dan zal er de komende tijd wel weer wat te schrijven vallen. Niet dat mijn geluk in het leven weer over is. Alles behalve dat. Het gaat beter dan ooit. Nee het is wederom mijn rug. Die kloterige fucking ellendige shit rug van mij.

Anderhalve maand ging het weer goed met dat ding dat zich tussen mijn schouders en mijn kont bevindt. Anderhalve maand lang kon ik, mocht ik daar zin in hebben gehad, de limbo dansen zoals niemand ooit gedaan had. Anderhalve maand boog ik soepel voorover had ik een briefje van 50 euro op de grond zien liggen. Oude dames die hun portemonnee lieten vallen? Geen punt dames, deze heer had hem voor u opgeraapt. Anderhalve maand lang. Tot afgelopen zondagavond.

Twee weken terug kreeg ik al een lichte waarschuwing die met een dag of 4 echter weer geheel verdwenen was. Tot afgelopen zondagavond. En nu lig ik al 3 dagen thuis. Dat lag ik al vanwege een sluimerende griep verkoudheid, maar nu vanwege die kloterige fucking ellendige shit rug van mij.

Er is geen balans meer. Het is net of ik er keer op keer door heen zak. Mijn schone kiezen op elkaar bijtend om het niet uit te gillen van de pijn. Strak en stram staat ze. Ze voelt als een strijkplank en toch verdwijnt die stevigheid af en toe binnen een fractie van een seconde en voelt het als of ze alle kanten op zwiept. Alsof mijn rug gebouwd is door het bouwbedrijf dat de eerste toneeltoren versie van de Parkschouwburg alhier neerzette.

En nu mis er godverdomme ook nog het Calexico concert van vanavond door en daar had ik zo naar uitgekeken.

Fukkerdefukkerdefuk!!!

HERONTDEKTE FAVORIETE LUNCH

2008-10-07T12:39:00.001+02:00

Een boterham met speculaas er op!!!

VOORBIJ NIEMANDSLAND OP HET RANDJE VAN DE WERELD

2008-10-03T15:54:00.006+02:00

We spelen voorbij niemandsland. Daar ligt het randje van de wereld. Dat is het niet werkelijk, maar zo voelt het altijd als ik daar noodgedwongen ben. Voorbij de stille, lege polder beland je waar het leven is opgehouden. Ik zou er niet dood gevonden willen worden.

Ik krijg altijd een een treurig gevoel als ik er ben. Een deprimerende plaats waar dan wel weer twee leuke cafetjes gevestigd zijn. In de hardrockversie van de twee treden we op. Dat doen we zelfs tweemaal. De eerste keer als voorprogamma van een Braziliaanse hardcoreband. De tweede keer met..met...ik heb geen flauw idee meer. Terug denkend raak ik eigenlijk per seconde meer en meer in de war.

Weg hier. Vol gas.

Stond de eerste keer de bar niet aan de andere kant van het cafe? Bij binnenkomst aan de rechterkant, waar hij zich de nu links bevindt? Er zitten opeens hele jonge meisjes aan de bar. Van de leeftijd van onze drummer. Die heeft dan ook geen gebrek aan aandacht. Mij vinden ze een oude lul. Ik moet nog dertig worden of ik ben het net. Geen lange haren en baarden meer. Of ben ik te veel afgeleid door de jonge kontjes om de drummer heen.

De stad, het gat, de plaats verwart me. Als ik er ben en als ik aan een verblijf terug denk. Ontkenning in mijn hoofd. Alsof mijn verstand er niets mee te maken wil hebben en mijn herinneringen door elkaar gooit en moedwillig vervalst. Op de terugweg staan we opeens stil. Het lijkt een worst nightmare. Door autopech gestrand aan het einde van de wereld. We worden nooit meer terug gezien. Opgeslokt en vastgehouden door het zwarte gat dat deze stad, dit gat, deze plaats blijkt te zijn. Als we ons bevend bijna bij deze wanhoopsgedachte hebben neergelegd lukt het eindelijk om de Escort aan te duwen.

Weg hier. Vol gas.

In het cafe aan de overkant verkoop ik singeltjes. Aan mensen die niet eens een pick up meer hadden. Een stuk jonger en een stuk onbezorgder lul ik alles en tegen iedereen. Geen neuroses. Geen angst. Onbezorgd, maar toch al een oude lul voor de meisjes om de drummer heen.

Er zijn plaatsen die je niet moet willen kennen. Die je, wanneer je ze per ongeluk dan wel expres wel hebt leren kennen, zo spoedig mogelijk moet zien te vergeten. Plaatsen die je weg zuigen in een donkere gedachtenwereld alleen maar door aan ze te denken. Plaatsen die een rechtvaardiging van suicide gedachten zijn. Plaatsen die niet zouden moeten bestaan, maar het toch doen. Onvermijdelijk en daarom aan het randje van de wereld geplaatst. Je eigen schuld als je er dan toch belandt.

Weg hier. Vol gas.

DE MAGISCHE KRACHTEN ZIJN TERUG

2008-10-03T08:56:00.003+02:00

Heerenveen-Vitoria Setubal 5-2.

Omdat ik in het stadion zat natuurlijk!

MAANDAG GISTER ZONDAG EN OOIT WILDE IK OOK DE ORANJE VERSIE VAN DEZE HOES

2008-09-29T15:45:00.008+02:00

"Fukkerdefuk!" Ik zit in een van de rode bussen en ontdek dat ik mijn pas thuis heb laten liggen. "Note to myself, nooit, maar dan ook nooit meer uit je tas halen dat kolere ding." Schijnveiligheid hoort veilig in je tas te zitten. Daar kijken ze namelijk nooit in, maar mooi dat het me nu wel een end laat omrijden. En een kwartier te laat, maar wie maalt daarom. De dossiers stapelen zich niet bepaald op.

Terwijl Amy is genomineerd voor de Won't Make It Till The End Of The Year Award denk ik aan gisteren. Gisteren was een verloren dag. Een verloren dag op de fijne manier. De hele dag geen donder gedaan. Koofie zetten, een pizza bellen en een blikje bier open maken. Meer activiteit is er niet geweest. Beetje kruiskrabben hooguit.

Oke toegegeven ik heb een beetje gemopperd op de Blogger template waar net nieuwe bloggers mee opgezadeld worden en waar je geen donder meer in kan aanpassen, wanneer je de html kennis van een kleuter hebt. In dit geval ben ik de poepluiers dus net ontgroeid. Als het om html gaat duim ik nog. Fanatiek. Mijn eerste woordjes zijn rock and roll. Dat dan weer wel.

Bassie schijnt zijn fopspeen niet in zijn broek te kunnen houden en heeft een 31 jarige vrouw bezwangerd. Ik vind Bassie eng, maar Bas van Toor nog enger. Het levende bewijs dat clowns eng zijn. Ik hou mijn geld ook liever in mijn knip dan dat ik het in een CliniClowns collecte bus gooi. Ik heb geen kinderen, maar had ik ze dan zou ik ze ver afzijdig van welke clown dan ook houden. Mijn nachtrust is me heilig. Ik vind 31 jarige vrouwen die met Bassie willen neuken nog enger. Heerhugowaard.

Ik besluit dat het nodig tijd wordt dat ik weer eens naar de Sugarcubes moet luisteren en liggend op de bank kom ik binnen twee nummers tot de conclusie dat dat een goed besluit was. Net als 20 jaar geleden. Ongeveer 30 seconden zag ik ze bij de VPRO in een progamma, waarvan ik geen idee meer heb waar het over ging, behalve dat het iets met IJsland was. En iets met een vrouwelijk president, maar daar moet u me maar niet op vast pinnen.

Een week of wat later sta ik in Paradiso te kijken en te luisteren naar een dame die er uit zag als een 13 jarig meisje en de een of andere idioot in een kamerjas met een sigaar in zijn ene hand en een fles rode wijn in de ander. Een voorliefde voor de toen al antieke hit Vamos Ala Playa (of wat de titel ook is) in zijn microfoon brullend. Mocht ik het nu terug kunnen zien dan zal het vast een heel rommelig, slecht en dronken optreden zijn geweest. Gelukkkig was er toen nog geen Fabchannel of mobiele telefoon.

Life's Too Good draaide overuren op mijn kamertje. Geen band die zo hard viel als de Sugarcubes. Ik heb ze na deze plaat nooit meer iets aardigs horen fabriceren.

SENK JOE JOEF BIEN WANDELFOEL

2008-09-26T11:22:00.010+02:00

"Hello. We have ciedie and tiesjults fol seel tenk joe!"

She is happie. Fellie happie. Als je een fetish voor kleine Japanse vrouwtjes hebt is ze inderdaad vast een lekker hapje. Ze bedoelt vast gewoon dat ze happy is, maar als we de volgende dag het tekstvel bij de gekochte cd's bekijken kunnen we niet anders dan bevestigen dat ze fellie happie was.

Read out loud! zou er op het tekstvel moeten staan. We gieren het uit van het lachen. Na de toegift en het Senk joe van Spookey giert Swaf het ook uit van het lachen. Er wordt hier geen band uitgelachen. Het is lachen, omdat iedereen betoverd is door de charme van deze drie kleine Japanse dames. Er loopt een jongen in een roze Cheeky Girl t-shirt rond na zondag. Ik verwacht komend weekend meisjes met luxaflex zonnebrillen aan de bar.

Terwijl ik naar het voorprogamma (een niet onaardig punkrockcliche) sta te kijken bestelt de bassiste iets aan de bar. Twee nep Red Bulls en een cola. Als de barkeeper het neerzet vouwt ze haar handen voor haar borst en buigt haar hoofd. "Senk joe fellie mutsj." De barkeeper kijkt haar verbaasd aan en ik ben verkocht. Ik weet op dat moment nog niet dat Spookey geweldige muziek maakt, het voorprogamma is net 2 nummers bezig, maar besluit terstond dat het een geweldig concert is.

Al 5 dagen zit ik in de trein naar mijn werk een kerstliedje mee te zingen. Het tekstvel toont een krom engelse tekst over hoe leuk kerst wel niet is. In mijn oren klinkt een taaltje dat ergens tussen japans en krom engels ligt, maar dan 15km naar rechts. Een treinstation later verteld Spookey Cat mij dat ze van eten houdt en dat de buurman haar altijd een lach op het gezicht tovert. Althans dat denk ik, want ik versta er geen drol van en misschien bedoelen ze wel heel wat anders.

Het concert duurt te kort. Veels te kort. Normaal gesproken vind ik 45 minuten meer dan genoeg voor een band. Daarna verslapt meestal mijn aandacht, maar ik had nog wel een uur van deze heerlijke, girlybubblegumpower-pop/punk, shalala deunen aan kunnen horen. Zelfs de bijna standaard rondzingende Swaf installatie stoort niet. Drie kwartier, "senk joe" en voorbij is het.

Als Spookey de volgende dag, bij het in de kroeg ophalen van hun spullen, ontdekken dat de barkeeper op zijn trekker naar de stad is gekomen, volgt een fotosessie van een uur. Waarschijnlijk binnenkort op hun site te aanschouwen. Ze zijn vast fellie happie.

Spookey rocks!

FROMMEL KRIJGT DE ZENUWEN

2008-09-25T10:03:00.008+02:00

Aan het eind van de ochtend komt er vanuit mijn maagstreek misselijkheid naar boven. Gatverdamme wat voel ik me opeens beroerd. Mijn armen en benen worden overheerst door een trillerig en slap gevoel. Een gevoel alsof je twee dagen niet hebt gegeten. Ik heb alleen wel gegeten. Vier boterhammen met kaas en vlak na het opstaan een kom melk met Smacks.

Ik verlang hevig naar een sigaret, maar in mijn huis is geen peuk te vinden. Nergens niet. Zelfs niet ergens diep weggestopt in een la een restje overjarige shag met een niet meer plakkend vloeitje. Waarom heb ik geen peuken in huis als ik ze zo hard nodig heb? Ik voel kokbewegingen opkomen en concentreer me op het binnen houden van mijn 4 boterhammen. Een maag met inhoud heb ik straks hard nodig.

Om tien minuten voor een geef ik het aan mezelf toe. Ik ben bloednerveus. Op van de zenuwen. Rampscenario's schieten door mijn hoofd. Daar ben ik heel erg goed in. Alleen maar aan het ergst mogelijke denken. Don't try it at home! Bloednerveus en misselijk. Ik heb de laatste weken wel de nodige ervaring opgebouwd, maar nu overheersen de spookverhalen.

De steun en toeverlaat staat voor de deur. Ze komt me met de auto ophalen. Ik biets een sigaret en rook die trillend op. Het smaakt voor geen meter. Het ziekenhuis. In de wachtkamer wordt ik afgeleid met grappen en woordraadsels. Op de achtergrond hoor ik een gierende boor. Het klamme zweet staat me op de rug. Nog maar een zenuwenplasje doen. Ik ben op het ergste voorbereid en tegelijkertijd absoluut niet. Een van mijn topkwaliteiten, mezelf gek maken.

"Oh jemig, ja dan hebben we het verkeerd begrepen. Op de foto blijken uw onderste verstandskiezen niet door te zijn gekomen, maar plat te liggen en diep in de kaak. We hebben daar eigenlijk geen tijd voor ingeruimd. U kunt bij de balie twee nieuwe afspraken maken", meldt de leuke, jonge kaakchirurge. Een opluchting maakt zich van mij meester en maakt binnen drie minuten plaats voor teleurstelling. Anderhalve dag zenuwen voor niets. Niet nog een keer terug komen, maar deze hel nog tweemaal.

Onverrichter zake gaan we weer naar huis. In haar winkeltje eten we soep met witbrood en mierzoete vanille- en chocoladepudding, want ik zou niet kunnen kauwen. Een nonsence film vult de rest van de middag. "Je zag helemaal bleek vanmiddag."

ADVENTURES IN DRINKING

2008-09-22T11:23:00.014+02:00

Deel 3

Ik neem een flinke aanloop en duik met mijn armen gestrekt richting heg. Op het moment dat ik de heg raak en verwacht dat ik binnen een niet te meten ogenblik terug de straat op geworpen zal worden, blijkt deze heg niet de heg te zijn waar ik hem voor hield. Niets geen veerkracht. Niets geen straat. In plaats daarvan ga ik in vliegende vaart dwars door de heg heen. Ik hang een tijdje stil in de lucht. Dit gaat niet goed. Dit is niet de bedoeling. Dit is een andere heg! Met de snelheid van een kogel maak ik een noodlanding in het grindpad dat zich achter de heg bevindt. Vol op mijn kin.

Er gaat een voetbaltoernooi aan vooraf. Een jaarlijks terugkerend veteranentoernooi. Ik ben nog helemaal geen veteraan, maar de deelname regels zijn zo soepel dat er in ons team zelfs 2 17 jarigen meedoen. Hoeveelste we zijn geworden? Eerste? Laatste? Derde? Geen idee. Het bier vloeit in ieder geval rijkelijk voor, tijdens en na de barbeque na afloop. Het is een geweldig feest.

In de kroeg, waar we natuurlijk ook nog belanden, wordt het het gebruikelijke zooitje. Glazen Irish coffee gaan net niet over het biljart, dartpijltjes vliegen vervaarlijk langs onze hoofden, maar vooral langs die van binnenkomende andere klanten, de jaar voorraad tosties wordt opgegeten, alsmede de diepvriesvoorraad bitterballen. West Friesland is in da house en Hoedekenskerke zal het weten.

Als het echt niet lukt om een nazitje te forceren, het lukt ons maar niet om de barkeepster en haar man er van te overtuigen dat we echt, echt, echt nog niet genoeg hebben gedronken, lopen we terug naar de voetbalvereniging voor een afzakkertje aldaar. De weg terug blijkt twee maal zo lang als de heenweg.

Al slingerend verteld ik T.Korsel een verhaal over een heg in Zwaagdijk waar we ooit eens met z'n allen indoken en hoe we toen zo leuk terug de straat op werden gesmeten door de veerkracht van de heg, als ik aan mijn rechterhand een tuin omzoomd door precies zo'n heg zie opdoemen. Tijd voor een demonstratie. De vol op mijn kin demonstratie.

Ik strompel overeind en vervolg mijn dubbele afstand, om er 5 minuten later achter te komen dat ik mijn zonnebril kwijt ben. In het pikkedonker weet ik tuin en bril wonderwel in een keer te vinden, maar mijn teamgenoten die verder doorgelopen zijn en het terrein waar mijn slaapzak zich bevindt zijn spoorloos verdwenen in de nacht. Ik ga op de stoep tegen een lantaarnpaal zitten en bel.

Aangekomen in de kleedkamer waar ik slaap schrik ik iedereen wakker en nuchter met het gapende gat in mijn kin en het bloed op mijn shirt. De alcohol ontkent de pijn die de volgende morgen in gezelschap van een snijdende kater me recht in mijn gezicht uitlacht. Zelfs de Zeeuwse Bolus en de liter koffie helpen niet. Ik zweet 120 kilometer lang van de achterbank af. Volgend jaar weer!

VANAF GISTEREN OOK OP ONREGELMATIGE BASIS TE LEZEN OP:

2008-09-20T14:27:00.003+02:00

Eeuwig Weekend

JA HOU DAAR EENS MEE OP JA!!!

2008-09-18T13:56:00.001+02:00

En rot ook op met al die kolere koffers waar jullie de bus mee vol bouwen.

WOVEN HAND - TEN STONES

2008-09-17T11:55:00.011+02:00

Ik zet de digitale naald in de net zo digitale groef en spits mijn oren. Dit is een plaat waar ik heel benieuwd naar ben. Waar ik naar uitgekeken heb. Zal hij net zo verpletterend zijn als het concert van 1 augustus? Hoelang heb ik voor de rillingen me weer over de rug lopen?

Ik ben 60 minuten verder en in de war. Ten Stones is zojuist afgelopen. Wat heb ik gehoord? Wat heb ik net meegemaakt? Heeft Dave Eugene geneukt ofzo? Was dit wel een plaat van Woven Hand? Zijn er nog zekerheden?

Ja dit was zeker Woven Hand en de vorige alinea is een overdrijving van jewelste. Ten Stones is wel zeker een Woven Hand plaat. Honderd procent en toch is hij anders. Al bij opener The Beautiful Axe heb je het door. Heeft David Eugene het licht gezien? Normaal gesproken is het somberheid troef bij de man. Somberheid troef, maar wel van een wonderlijke schoonheid. In The Beautiful Axe klinkt opeens een emmer vol positiviteit door.

Het gaat zelfs nog verder. In het nummer White Knuckle Grip wordt er zelfs stevig/stampend gerockt (wat het ook direct een toepasselijke titel maakt). Nee, niet het AC/DC rocken en ook niet dat Woven Hand opeens een halve garagepunk band is hoor. Het is nog steeds Woven Hand. Alleen net iets anders. Er staat zelfs een misplaatste crooner ala Frank Sinatra tussen (Quiet Nights of Quit Stars).

Heeft David Eugene zijn angsten voor en de almacht van de God en de Duivel in hem eindelijk geaccepteerd? Heeft hij zich neergelegd bij hun invloed op hem? Heeft hij het innerlijke gevecht gestaakt en kan hij daardoor vrijuit zichzelf zijn? Ten Stones is de meest positieve plaat die hij ooit gemaakt heeft. Ten Stones is een prachtige plaat. Niet zijn beste en Quiet Nights had er niet op gehoeven, maar Ten Stones is van een niveau, zoals we van David Eugene Edwards gewend zijn.

Ik weet alleen niet of hij al officieel uit is....

Nu op naar de Tivoli om te kijken of hij als sinterklaas kadootje het concert van 1 augustus kan overtreffen. Ik zal er in ieder geval staan. Met tranen in mijn ogen en de rillingen over mijn rug.

HOREN EN/OF ZIEN

2008-09-15T13:39:00.002+02:00

"Wat zou je liever missen? Je zicht of je gehoor?"

De welbekende niet te beantwoorden vraag. Waar zou je liever zonder doen? Zien of horen?

Zou ik zonder zicht kunnen? Nooit meer kijken. Nooit meer mijn blik op het lichaam van een vrouw kunnen richten. Nooit meer de hemel oranje, roze en/of rood zien kleuren bij een zonsopgang dan wel ondergang. Nooit meer de prachtige beelden die een film kan bevatten op mijn netvlies. Nooit meer Puch kunnen rijden. Kan ik zonder dat?

Zonder zicht ben ik wel gevrijwaard van al het lelijke in de wereld. Te dikke vrouwen in strakke leggings en een t-shirt met een gouden tijgerkop erop. Een sigaret in hun mondhoek. Nooit meer te hoeven kijken naar oorlogen en honger. Naar dood en verderf. Onwetend van de dodelijk saaie uniformiteit in winkelstraten en nieuwbouwwijken. De rest van mijn bestaan verder zonder de Tomos Revival of de Ford Ka. Is het erg om dat te missen?

Nooit meer horen? Kan ik dat? Een leven zonder muziek of in niet meer dan de bas die door mijn lijf dreunt. Nooit meer zingende vogels bij het ontwaken. De klank van een helmloze scooter die tegen een muur rijdt. Verstoken van de lieve woorden die in mijn oor gefluisterd worden. Liplezend door interresante gesprekken. Kan ik dat?

Doof zijn is ook doof zijn voor alle lelijke muziek die er gemaakt wordt. Verstoken blijven van Jan Smit, Marco Borsato, IOS en alle andere lelijke massabagger die in Nederland zo populair is. Doof zijn is ook nooit meer hoeven luisteren naar domheid, kortzichtigheid en niet verder denken dan je neus lang is onzin. Geen last meer van dat keffertje beneden. Is het erg om dat te missen?

Nooit meer horen of nooit meer zien?

Het heeft beide zijn voor en nadelen. Nooit meer horen of nooit meer zien? De welbekende vraag waar geen antwoord op mogelijk is. Ja, er zijn wat betreft horen en zien dingen die je geen seconde zou missen. Waar je makkelijk zonder zou kunnen. Lachend verder en geen sikkepit ongelukkiger. Maar je kan je beter concentreren op de mooie dingen die je kan zien en horen. De zon die op komt en de lucht verkleurt. Een schilderij aan een muur. De nieuwste plaat van je favoriete band. Het zingen van een vogel op het dak. Haar fluisterende stem in je oor. Er is al genoeg lelijkheid.

Laat mij allebei maar houden. Van allebei is er te veel dat ik niet zou willen missen.

IF YOU TAKE AWAY THE MUSIC YOU MIGHT AS WELL JUST KILL ME #2

2008-09-03T14:28:00.003+02:00

Mijn honger naar muziek heeft het gewonnen van mijn honger naar Puch kilometers. Het was een spannende wedstrijd, maar vorige week ramde Lastfm door de 30.000 geluisterde tracks heen. Betty blijft vooralsnog vlak onder de 30.000 afgelegde kilometers hangen. Had mijn rug het niet begeven dan was het een nog spannendere strijd geweest.

De geluisterde tracks wonnen. Ik had het kunnnen weten. Geen moment meer zonder muziek. Met de drie weken geleden aangeschafte zwarte iPod Classic sluit ik me in de forensen trein af van het ochtendgekakel om mij heen. Beirut blijkt een geweldige soundtrack voor de ochtendkrant te zijn. Een jaloezie opwekker van jewelste. Amper 23 en dan in je eentje een paar platen volspelen met zulke prachtige muziek. Ik beuk maar weer wat akkoorden uit mijn met geronnen bloed versierde triplex gitaar. Op de I hate country country van Hank Williams III reis ik weer naar huis. De lang niet geluisterde klanken van Alice Donut begeleiden Betty en mij richting ouderlijk huis. Montesas maakt de vrolijke terugreis nog zonniger.

De laptop met externe harde schijf van 500 gig bracht het einde van de stilte in mijn huis. Het nutteloze van mijn digitale televisie abonnement. Ben ik wakker en thuis dan klinkt er muziek. Mijn ochtend ritueel is veranderd. Opstaan shaggie draaien, koffie zetten, krant van de mat rapen, poepen begint nu met muziek aanzetten in plaats van tabak.

De laptop betekende het einde van de stilte. Mijn Lastfm contacten waren de cola voor mijn vastgeroeste garage en surf voorliefde. Acht jaar lang heb ik mij dom gehouden voor andere muziekstromingen. In huize Frommel klonk bijna niets anders. Tegenwoordig luister ik naar Japanse schoolmeisjes jazzcore, een roze geverfd vioolvrouwtje, een bebaarde somberman in een hem niet in dank afgenomen vrolijke bui, gitzwarte geluksgevoel opwekkende suicidale indierock, gestoorde country gekken die eerder springlevend dan dood zijn, met bloed doordrenkte zieldoorklievende New York noise, an American female in Paris, kippenvel opwekkende geloofsfanaten en weet ik veel wat allemaal meer.

Minstens een keer in de maand sta ik een band live te bekijken. Liefst vaker. De meeste maanden vaker. Wekelijks turen mijn ogen naar de verschillende progamma lijsten die ik van zalen toegestuurd krijg. Op zoek naar iets leuks, iets goeds, iets moet ik ziens. Teleurstelling als de waanzinnig klinkende bandnaam na een rondje internet een slappe zeikgroep blijkt te zijn. Zenuwachtig als een klein kind wanneer er kaarten besteld zijn voor een moet zien. Bij de merchandise stand wordt een t-shirt (mits mooi) en eventueel een cd gekocht. De rest mag ik dan downloaden praat ik mezelf recht.

Ze zeggen dat ik een muzikale open mind index van 149 heb en dat hij alleen maar stijgende is. Kan mij het verrotten. Muziek daar gaat het me om. Muziek. Overal muziek. Door de speakers, in mijn oren, op een podium, voor mijn ogen, het maakt me niet uit. Als er maar muziek is. En muziek is er. Altijd. Overal.

AAN AL HET GOEDE KOMT EEN EIND

2008-09-01T13:23:00.005+02:00

De vakantie is weer voorbij. "Vakantie Frommel? Waar ben je heen geweest?" Naar woonkamer, balkon, terras, Puch, cafe en haar huis. Ik heb geen reis nodig om op vakantie te zijn. Ik vier heel goed vakantie in mijn dagelijkse habitat. Zet mij twee weken in de relaxstand en een vakantie gevoel maakt zich als vanzelf van mij meester.

"Wel jammer van het weer Frommel. Alleen het laatste weekend was het erg mooi." Weer? Mooi weer? Ik heb geen mooi weer nodig om te vakantie genieten. Ook binnen en thuis kan ik mij prima vermaken. Rijen met boeken, strips en vinyl staan tot mijn beschikking. Liggend in bed kijk ik naar een film. Ontelbare internet pagina's zijn er nog niet gelezen. In het cafe wacht altijd een kruk op mij. Met haar.

De vakantie is weer voorbij. Ergens ging het heel erg snel. Ergens lijkt het een maand te hebben geduurd. Dat betekent dat het goed is geweest. Dat betekent dat de relaxstand gewerkt heeft. "Wat zie je er relaxed en ontspannen uit". Ik voel me relaxed en ontspannen. Niet van plan om me op korte termijn gek te laten maken.

De vakantie is voorbij. De vakantie hier loopt hopelijk ook een beetje ten einde. Het wordt hoog tijd dat ik dat writersblock eens ga aanvechten. Hoog tijd dat er hier weer eens wat geschreven wordt. Ik zal mijn best doen. Misschien heb ik u wel gewoon niets meer te melden. Misschien ben ik wel uitgeluld.

Het lijkt me stug...

MODERN CARS SUCK BIG TIME!!!

2008-08-27T21:09:00.017+02:00

As well as the owners of oldtimers....(ter verduidelijking, in de zin van die hockeymannen die gisteren bij het gros van de auto's stonden)

The same and more: Flickr

KERMIS HOORN 2008

2008-08-19T10:54:00.014+02:00

RENOVATION IN PROGRESS

2008-08-14T17:14:00.007+02:00

De komende twee weken wordt het ondergebit nog helemaal schoongemaakt. Eind september gaan de verstandskiezen eruit. Renovatie van mijn gebit na veels te lang geen tandarts bezoek. Ik blijf in de spiegel kijken. En gelukkig nog steeds een wat scheef allemaal, want als ik iets lelijk vind dan is het zo'n kaarsrecht spierwit prodent gebit. Zo'n gebit waarvoor alle kinderen tegenwoordig met een beugel lopen als ze 11 zijn.

Thanks voor de schop onder mijn kont.

Zoenen?

THE MOON (BEAUTIFUL)

2008-08-12T08:40:00.001+02:00

Na half twee in de nacht. De nacht. Mijn lief. Mijn favoriete deel van de dag. Dat in mijn leven de zon schijnt betekent (gelukkig) niet dat jij er niet meer bent. Je zal er altijd zijn. Mijn favoriete dagdeel. Ik hou van jou, de nacht.

De zon schijnt, maar is even ver weg. De zon straalt in een gat van niets net over de grens. De stralen rijken tot hier in mijn, op een lamp na, donkere woonkamer. Een fles bier voor me op tafel. Swans door de speakers. Een brandende sigaret in de asbak. Een brandende sigaret ja, want hier is het donker. Gitzwart is de nacht en The Burning World is een passende soundtrack.

Niet omdat het donker is in mijn hoofd. Passend, omdat het muziek is die bij de nacht past. Omdat ik hou van de nacht. Zelfs als jij er niet bent. De nacht is van mij. It's a love affair. Diep in de nacht alleen.

Echt is waar het om gaat. Niet alleen in het zijn. Ook in het er zijn. Jij bent er. In ieder cel. Iedere ademhaling ademt jouw naam. Ook nu alleen in de nacht. Met een fles bier voor mijn neus en een brandende sigaret (ondertussen) in mijn mond. Een brandende sigaret ja, want hier is het donker. Gitzwart is de nacht en The Burning World is een passende soundtrack.

WOVEN HAND 01-08-08 PAARD VAN TROJE DEN HAAG

2008-08-04T16:01:00.016+02:00

(Foto gemaakt door Marijke)

"Dit snijdt door je ziel."

Het eerste nummer is amper begonnnen of ik sta al naar adem te happen. Dit is intens. Intens is niet eens het juiste woord. Het juiste woord is niet te vinden. In de komende alinea's zal ik proberen om de woorden te vinden die kunnen beschrijven wat wij als publiek vrijdag hebben meegemaakt. Nee, wat wij hebben ondergaan. Een vergeefse missie. Er zijn geen juiste woorden voor afgelopen vrijdag.

Op momenten dat hij zich op zijn krukje van het publiek wegdraait heeft hij geen rechterbeen meer. Een ratelslang siddert en kronkelt uit zijn lijf. Hij is als door een sidderaal gebeten. Geen controle meer. Overgenomen door de God die hij toezingt. Of door de duivel die hij probeert te verdrijven? Zijn handen gebaren de woorden die hij zingt. Snijdend langs zijn polsen. Gevouwen richting de hemel boven hem. Smekend naar de hel beneden hem. Verlos mij!

Op het podium wordt een hevige strijd gestreden. Dag tegen nacht, donker tegen licht, hoop tegen wanhoop, goed tegen kwaad, God tegen de duivel. De duivel contra God. Maar wie wil hij dat er wint? Deze religieuse man, zo bezeten door de duivel. Bevecht hij het kwaad in zichzelf of koestert hij het? Drijft hij de duivel uit of houdt hij hem juist stevig vast? De tweestrijd niet willen beslechten, omdat bij een gestreden strijd ook deze magische kracht tot musiceren verdwenen zal zijn?

"Dit snijdt door je ziel."

Het eerste nummer is nog maar net begonnen of ik sta al naar adem te happen. De tranen prikken in mijn ooghoeken. Intens. Meer dan intens. Het juiste woord is niet te vinden.Het concert is amper begonnen of ik ben al kapot. Ik hap naar adem en kan amper bevatten wat er voor mij op het podium gebeurt. Dit doet zeer. Dit is pijn. Dit is bij momenten te heftig. Dit snijdt dwars door mij heen. Een nieuwe traan prikt. De vierde rilling van de avond loopt van mijn stuitje omhoog om ergens tussen mijn oren te exploderen. Een gevoel van volmaakt geluk maakt zich door de tranen heen meester van mijn emoties.

Tijdens rustige momenten wordt de magie af en toe bijna verbroken door de kroegpraat achter mij. Ik ben geen voorstander van een spreekverbod tijdens concerten, maar als je naar Woven Hand gaat om het fileprobleem en de negatieve kanten van vergaderen te bespreken, dan heb je het niet helemaal begrepen. Dan had je je kaartje beter aan iemand die het wel begrijpt, en nu misschien naast het net heeft gevist, kunnen laten. Deze jongens begrijpen duidelijk niets van deze avond. Ze zijn niet de enigen. Al begrijp ik er zelf misschien ook wel helemaal niets van. Zo mooi. Zo heftig. Zo intens.

Als ik op driekwart van het concert toch echt even naar het toilet moet, en mij met zeer veel moeite los maak van de balkonrailing waar ik tegen aan sta, heb ik daar beneden gekomen toch geen spijt van. Het is stiekem best prettig om even los te zijn uit de greep van Woven Hand. Even rustig zuurstof tanken. Om straks me weer over te geven. Volledig en geheel vrijwillig.

"Dit snijdt door je ziel."

Ik weet wat mijn concert van het jaar 2008 wordt. Dit was meer dan een concert. Dit was een ervaring. Een onvergetelijke ervaring.

VERLANGEN NAAR EEN BLIK EXPORT BIER

2008-07-31T16:41:00.006+02:00

"Nou gelukkig word ik gecontroleerd, want meestal als ik geen kaartje koop dan komen ze niet eens langs. Als ik zwart rij krijg ik altijd controle. Stelletje mafkezen."

Ik negeer hem en zijn Lidl tas. Het is 09:57 in de ochtend en ik ben op weg naar mijn werk. Ik heb helemaal geen zin in een babbeltje. Ik kom net mijn bed uit. Ik verlang naar koffie. Laat mij alsjeblieft alleen en met rust en met mijn krant.

Hij haalt een blik Export bier uit de Lidl tas en opent hem. Hij doet schijnbaar ook duurder boodschappen dan de Lidl. Ik lees verder in mijn krant als hij een grote slok neemt. Het is 09:59 in de ochtend in de trein. Ik hoop voor zijn eventuele geliefde dat de 6 verschillende meisjes namen op zijn rechterarm van haar en hun dochters zijn en niet van zijn exen. 10:05 uur. Ik heb trek in koffie en hij leegt blik 1.

Als ik je negeer. Als ik niet antwoord op je verhalen. Als ik hooguit twee keer flauw naar je glimlach. Als ik je negeer, waarom blijf je dan tegen me door praten? Het is 10:25 in de ochtend. Ik verlang naar koffie, niet naar jouw tweede blik bier en heb helemaal geen belangstelling voor je bezoek aan een oud klasgenoot die je tien jaar niet hebt gezien. Zal wel weer tien jaar worden voor er een vervolg bezoek volgt ruik ik op 3 meter afstand aan je kegel.

Als ik bokchagrijnig de volgende trein instap komt er een bling bling neger met een gouden leeuw op zijn t-shirt en een pet schuin op zijn hoofd links tegen over me zitten. Kneiterharde hoge tonen hiphop schelt uit zijn telefoon door de coupe. Een coupe verder hoor ik het nog. De hele trein hoort het.

Ik verlang naar een blik Export bier.

HET LIJKT WEL HET LIJKT WEL VOORJAAR JOH

2008-07-28T18:15:00.005+02:00

Ik rij langs en kijk schuin omhoog. In gedachte zwaai ik. Voor niets, want je bent er helemaal niet. Je bent er niet, maar straks zal ik je kussen en giechelt zij.

Ik kijk schuin naar boven. Een nieuw ritueel op weg naar weer een dag. Meer een halve dag de laatste paar weken, maar toch. Leuk blijft anders. Die halve dag. Het schuin omhoog kijken is altijd leuk. Al zie ik niets. Het verlangen. Vijf voor zeven op de rammelfiets. De dag is nu al goed.

"Wat zie jij er relaxed uit Frommel. Je oogt zo ontspannen." Ik zie er schijnbaar uit zoals ik me voel. De ikmoetrokendrang kan daar niets tegen doen. Waar ik wat dat betreft zo nu en dan op mijn bek ga sta ik trots in de spiegel te kijken. Zo schoon en wit en hij is nog niet eens klaar.

Ik sta voor de spiegel en trek mijn rechter bovenlip opzij/omhoog. Ik kijk naar mijn tandvlees op het punt waar het mijn tanden raakt. Daarna doe ik hetzelfde aan de linkerkant. Rechts is prachtig. Onder verdoving en met heel veel water is daar onder het tandvlees met een ijzeren punt ultrasonisch jaren aan versteende plak weggejakkerd. Links is de 13e aan de beurt. Rechts ziet er twintig keer beter uit. Twintig keer gezonder ook. In gedachte bedank ik nogmaals voor de schop onder mijn kont.

"Berend." We hebben je Berend gedoopt. Op zondag met de auto en via het benzinestation naar de vogelopvang de Bonte Piet. In een tas zit jij. Berend. Een gapende wond in je postduivenvleugel. De verlegen jongen neemt je over en ontsmet je wond. Een steen om je nagels te scherpen. Naast je zit een Raaf die meer van een kraai heeft. Het is een hele lange zondag. Een lange broeierige, maar ontspannen zondag. Puberale humor om het af te maken.

ZIMMER FREI (MET UITZICHT)

2008-07-26T12:27:00.001+02:00

TOURIST IN MY OLD HOMETOWN

2008-07-22T22:34:00.009+02:00

Nee ik vind het nieuwe centrum in Almere Stad niet mooi. Ook niet winkelpubliek vriendelijk met al die hellingen. Ik was er vanmiddag vanwege mindere redenen in de zin van een ziekenhuisbezoek. Het centrum mag in mijn ogen dan niet top zijn, het leent zich wel uitstekend voor wat good old fotografie. Om mijn gemoed te stillen heb ik er voor het ziekenhuis bezoek dan ook anderhalf uur al fotograferend rondgelopen. Hieronder een selectie. Op mijn Flickr meer.

En ja. Ik ben dus ooit een inwoner van Almere geweest...

OH GOD I'M A SINNER (DO) I DESERVE TO GO TO HELL (?)

2008-07-22T09:35:00.001+02:00

Het is zwaar. Het stoppen met roken. Niet verwacht zwaar. Heel zwaar. Nu na ruim drie weken had ik toch mogen verwachten dat het makkelijker zou gaan. Allerminst. Aller, allerminst.

Ik gooi het dan ook meteen maar neer, ik heb gezondigd. Ik heb een aantal malen gerookt. Ben ik hierdoor zwak? Ben ik een verliezer? Betekent dit dat het me niet gaat lukken? Kan ik maar beter weer fulltime aan de peuk gaan?

Nee!

Ik wil er nog steeds vanaf. Helemaal. Nooit meer roken. Het valt me alleen heel erg zwaar. Zwaarder dan verwacht. Het is namelijk niet alleen stoppen met roken wat mijn hoofd in beslag neemt. Er gebeuren allemaal leuke dingen de afgelopen weken. Helaas gebeuren er ook wat minder leuke dingen. En minder leuke dingen doen je naar een peuk verlangen en in mijn geval ook af en toe grijpen.

Of het is een dagje ouderwets rock and roll, zoals anderhalve week geleden, dat mijn weerstand breekt. 22 jaar roken heb je er niet zomaar uit gestopt blijkt maar weer. Ik vecht dapper door. Ik ga nog steeds voor niet meer roken. Dat ik daar af en toe bij struikel en mezelf met een peuk tussen mijn vingers of lippen terug vind? So be it!

ONDERTUSSEN OP HET BALKON

2008-07-19T13:20:00.002+02:00

DE SCHEVE SNOR

2008-07-18T09:49:00.005+02:00

Zenuwachtig als altijd stapt hij in. Nee zenuwachtiger als altijd. De bus is namelijk laat. Op Plaza heeft iemand die denkt dat de wereld vergaat als hij een bus die om de 5 minuten rijdt mist een bestelbusje over het hoofd gezien. Na een vlucht van een meter of 15 ligt hij midden op de weg. Er kan geen bus langs.

Ik kijk niet. Nooit. Ik duik in mijn krant en kom vanzelf wel eens op het werk. Ik blijf rustig. Hij niet. Zenuwachtiger als altijd. De man met de scheve snor. In gedachten zie ik hem weer staan; wild scheldend en met gebalde vuist in de lucht toen de bus eens doorreed, omdat we simpelweg al als slachtvee op een gepropt stonden en zelfs zijn kleine postuur er niet meer bij had gekund.

Nu is de bus rustig en aan de lege kant, maar de vliegende man heeft zijn dag nu al verpest. Binnen vijf minuten komt hij er achter dat het nog erger kan deze dag. Met een Beatles t-shirt om zijn lijf en een Beatles pet op zijn hoofd, zoals hij altijd draagt, kijkt hij de bus rond. Zijn ogen blijven hangen bij mijn t-shirt. Een blik vol verbazing veranderd in een blik vol ongeloof veranderd in een blik vol woede.

De rest van de rit blijven zijn ogen vol woede naar mijn t-shirt priemen. Naar mijn Cheaters t-shirt waarop het Beatles logo is doorgekrast met The Cheaters er onder geschreven. Ik vind het een geweldig t-shirt. Hij niet. De dag is nog maar net begonnen of zijn wereld staat al helemaal op zijn kop.

Mijn wereld staat ook op zijn kop. Alles is anders. Niets is meer het zelfde. Ik kan me geen voorstelling meer maken van hoe het tot voor kort was. Tot voor kort is niet meer. Nu is er nu en zo. Nu is alles anders. Ik geniet van iedere seconde.

PUCH ZOEKT NIEUWE STALLING

2008-07-17T10:08:00.003+02:00

Nee mensen vrees (of juist hoop) niet. Betty gaat echt niet de verkoop in. Nooit. Nimmer. Never!!!

13 augustus (om en nabij) dan ben ik van mijn brommerstalling af. Ik loop sinds gisteren bij de tandarts. En dat heb ik nogal een tijdje niet gedaan. Het tandsteen en de jaren rokenaanslag gaat verwijderd worden. Maar dat niet alleen. Woensdag a.s. bijt ik in een blauw goedje. 13 augustus (om en nabij) heb ik weer twee voortanden.

Nog even en iedereen wil met mij zoenen...

MET SPOED GEZOCHT (UPDATE: GEVONDEN DOOR EEN HELE MOOIE, LEUKE, LIEVE, SLIMME VROUW DIE OOK NOG EENS HEEL LEKKER KAN KOKEN)

2008-07-13T11:54:00.007+02:00

Copietje of link. Ik denk niet dat ik verder kan zonder Head Home van O'Death. En anders bestel ik hem wel ergens op het net. Echt geloof me ik had hem willen kopen, maar toen de band op Metropolis arriveerde waren ze door alle cd's heen. En de opdruk van de t-shirts waren heel mooi, maar de kleuren stonden me tegen. Ik draag alleen maar zwart. Met een uitzondering voor het groene Murder by Death shirt waar ik al een week in woon...

MOOIE PLATENHOES #36 (DOET EEN EX-ROKER PIJN)

2008-07-12T13:22:00.007+02:00

Meisjes van pak hem beet 7/8 jaar een beetje roken, terwijl mijn hele lichaam na twee weken nog steeds schreeuwt om een sigaret.

Ik was gisteren met Take It Away Bob bij bovengenoemde band in de Melkweg. Oordoppen mee, maar dat bleken rotdingen te zijn. We ontdekten dat we na al die jaren bandjes en concertjes toch echt een stuk van ons gehoor kwijt zijn geraakt. De db meter op de P.A.tafel piekte naar 111. Wij vonden het te doen en meevallen. Slechts enkele frequenties waren zelfs ons iets te veel. J.Mascis moet pas echt doof zijn zo stil en rustig als hij bleef tussen zijn vier Marshall torens.

Bij binnenkomst van de oude zaal, waar dus ook sinds een twee weken niet meer gerookt mag worden, begon mijn hele lijf direkt om een peuk te gillen. ROKEN ROKEN ROKEN!!! Het is een Pavlov reactie. In een concertzaal hoor ik als 23 jaar gerookt hebbende non-stop met een peuk in mijn bek of klauw te staan. Mijn hersenen weten dat en weten niet beter. ROKEN ROKEN ROKEN!!!

Halverwege het concert, waar het warm, drukkend en heel erg druk was, begon zich het voordeel van roken in concertzalen te tonen. Als roker heb ik mijn neus jaren lang onwetend gehouden van alle geuren die mij nu ten deel vielen. Ik rook goedkope deodorant. Er kwam een shoarmazaak voorbij lopen. Waren dat zweetvoeten? Het zal wennen worden. Een concert is door het rookverbod verworden tot een onaagenaam pallet van lichaamsodeuren. En zelf hadden wij stevig aan de knoflook gezeten moet u weten.

Dinosaur ondertussen speelden meedogenloos hard. Een muur van geluid werd over ons heen gestort. J. toverde onbewegelijk als een jongere (hoewel ook al op leeftij ondertussen) Neil Young de ene uitgesponnen gitaarsolo na de andere uit zijn versterkers muur. Lou ramde zijn handen kapot op zijn bas. Het was lang geleden dat ik iemand zo enthousiast op een podium zag staan. Een muur van geluid hadden we verwacht. Een muur van geluid kregen we. Dat in die muur de pure popliedjes die Dinosaur stiekem maakt nog helemaal doorklonken was een aangename verrassing.

Alleen wie van de band werd er na afloop gepijpt door die Italiaanse bodybuild homo met foute Freddie Mecury snor die de band aankondigde en aan de zijkant verliefd naar het podium staarde?

MURDER BY DEATH

2008-07-07T10:52:00.007+02:00

Van een afstandje sta ik naar je te kijken. Je staat vooraan tegen het hek. In mijn hand heb ik een biertje voor je, maar ik blijf nog even staan. Nog even van een afstandje naar je kijken. Zonder dat je het door hebt. Even stiekem van je genieten. Eenmaal draai je je om. Je kijkt in mijn richting, maar je ziet me niet. Je ogen staan op gelukkig. Je staat dan ook naar een van je favoriete bandjes te kijken. Of komt het ook door mij...

Hoe we in de tent belanden weet ik eigenlijk niet meer. Op jouw initiatief geloof ik. Het kan niet de muziekomschrijving postpunk op het progamma overzicht zijn geweest. Misschien de bandnaam? Murder by Death. Hoe we er zijn beland weet ik niet meer, maar binnen een nummer zijn we uit onze sokken geblazen. Met open mond staan we te kijken. Wat een geweldige muziek. Wat een stem. Wat een cello. Wat een variatie. Murder by Death heeft er in Nederland twee fans voor het leven bij. Twee fans die een stapel cd's kopen en twee t-shirts. Nu mogen we de rest downloaden thuis.

Misschien kent u het gevoel wel. Een gevoel dat zomaar op kan komen wanneer u zich met muziek bezig houdt. Een gevoel van intens geluk. Thuis bij het draaien van een plaat. Of tussen het publiek bij een concert. Het is niet het kippenvel moment. Het is anders. Je luistert en dan opeens is het er. Van achter je oorlellen trekt er een glimlach door je gezicht. De glimlach neemt een golf van geluk mee die het emotie gedeelte van je hersenen in gespoten wordt. Je luistert en opeens is alles goed. Opeens bestaat er geen kwaad meer. De wereld en het leven in het bijzonder zijn mooi. De zon schijnt. Vogels fluiten.

Ik had het gisteren drie keer. Bij Murder by Death, bij O'Death en tijdens het afsluitende concert van Devotchka. Drie maal een gevoel van intens geluk. Drie maal gegrepen worden door de muziek.

EEN ZEER DUIDELIJKE MEDISCHE DIAGNOSE

2008-07-03T15:06:00.007+02:00

X!

Lees ik op het schermpje van mijn (bling bling) telefoon. Het helpt. Het sterkt. Ik zie op tegen wat ik te horen krijg. Of niet te horen krijg. Maar met jou in mijn hoofd kan ik alles aan.

Ik krijg uiteindelijk niets te horen. Ja, dat ik geen (beginnende) hernia heb. En dat er ook geen zenuw knel zit. Tussen twee van mijn wervels zit het niet helemaal tof met mijn kraakbeen. Het stulpt uit en kan in de toekomst voor problemen zorgen, maar voor nu raakt het nog geen zenuw. Waar mijn rug en uitstralings klachten vandaan komen blijft onduidelijk. Ik wordt er alleen maar zenuwachtiger van.

"Sorry, meneer Frommel. We kunnen u eigenlijk niet aangeven wat er met uw rug aan de hand is en waar de uitstraling in uw been en bil vandaan komt." Mooi is dat! Een opluchting ook. Fijn om te horen dat er geen hernia om de hoek staat en ik gewoon een zenuwenlijer ben, maar er geen zenuw bekneld zit. Maar wat er dan wel is?

Ik moet luisteren naar mijn lichaam vertel ik je als ik weer buiten sta. Mijn rust nemen, maar ook niet te weinig doen. Ja, ook dat valt daar onder. Onder niet te weinig doen. Ik wordt er wel voor gestraft de volgende dag, maar dat neem ik op de koop toe. Ontspanning door inspanning.

Doe rustig aan en mochten over een aantal weken de klachten niet over zijn, dan weer contact met de huisarts opnemen. Mijn rug is mij een groot raadsel.

IK OVERWEEG EEN VERHUIZING

2008-07-02T15:05:00.004+02:00

Het cursus aanbod van het dorpshuis op Marken wordt namelijk nergens geevenaard. Ik wil ook als een rodeo door de zaal swingen! (voor insiders, niet op country muziek) En daarna een paasfiguur kralen. Creatief met kralen. Zijn Arjen Ederveen en Toska Nieterink weer samen bezig?

GESTOPT

2008-06-30T09:15:00.000+02:00

Met roken.

ALL I EVER WANTED?

2008-06-25T16:37:00.007+02:00

"Ehm, ik ben wel heel erg zenuwachtig hoor."
"Oh maar dat geeft niks hoor. Voor je het weet is het weer voorbij."

Ik overhandig Attack and Release van The Black Keys. "Ik heb gelezen dat ik een eigen cd mee kon nemen." Dat klopt. Alleen is de speaker in de kamer aan zijn eind wordt mij verteld, dus ik zal waarschijnlijk niets horen boven de 100 decibel lawaai uit die mij te wachten staat. Dat konden mijn zenuwen wel gebruiken. Ik dacht lekker weg te dromen met een fijne plaat. De arts duikt in een kast en komt te voorschijn met een koptelefoon die hij op de cd speler aan kan sluiten.

"Is er nog een mogelijkheid om de laatste zenuwen weg te piesen?" Ik moet natuurlijk helemaal niet piesen. Het is net als moeten poepen voor een optreden. Ik ga op de tafel liggen. Mijn hoofd op een ongemakkelijk kussen. Een nog ongemakkelijker kussen wordt onder mijn knieen geschoven. In mijn rechter hand krijg ik een snoer met aan het uiteinde een poepkleurige bal. Als het teveel wordt moet ik daar maar in knijpen.

"Geen piercings meneer Frommel?" De tafel gaat omhoog en ik wordt een smalle buis ingeschoven. "Heeft u last van claustrofobie", was eergisteren de vraag. Ik prefereer ruimte om me heen. Ik onwijk de Kalverstraat en weet precies welke steeg ik moet hebben om bij De Slegte uit te komen. Ik moet de steeg naar de biografie van Lemmy nog vinden. Google Maps rules!

Tering, het is echt smal en krap hier. En The Black Keys staan veels te zacht. Ik wil al bijna op de poep kleurige bal drukken om me te beklagen over het volume van de muziek als de arts de volume knop naar tien schroeft. Mooi. Ik hou van Attack and Release. Het is een fijne plaat en zo kom ik de komende twintig minuten wel door.

Met het plafond van de tunnel op 5 centimeter van mijn neus geniet ik even van de muziek. Even, want dan barst de 100 decibel los. Een oorverdovend getik/geram beukt met de bpm van gabberhouse door All You Ever Wanted heen. Het rustigste nummer van de cd. De rest kan ik gelukkig nog net wel horen.

Ik tel de nummers en gok hoe lang ze duren. Ik denk aan jou. Ik denk aan ons. Ik doe mijn Ceasar therapie ontspannings oefeningen. Beide ontspant me. Ik voel een frisse wind. Ik heb het eigenlijk best koud en ben blij dat ik de sokken tip heb opgevolgd. Ik tel de nummers en gok hoe lang ze duren. Als ik bij minuut veertien ben en ik mijn benen bijna niet meer stil kan houden en mijn rug, mijn rechter bil en bovenbeen beginnen te gillen van de pijn gaat opeens de muziek uit.

"We zijn klaar meneer Frommel. Ik ga u nu uit de tunnel halen."

Volgende week donderdag weet ik hopelijk wat er met mijn rug aan de hand is en waar de helse pijnen in mijn rechter bil en bovenbeen vandaan komen. Ik kan een cd krijgen met de beelden van mijn MRI scan. Laat het geen beginnende hernia zijn. Alsjeblieft lieve heer. Ik geloof wel niet in je, maar het laatste waar ik nu op zit te wachten is weken plat moeten.

GENIET U MORGEN EVEN MEE?

2008-06-22T15:41:00.002+02:00

Als u de deur uit loopt en al het oranje uit de straten is verdwenen.

Forza Russia!!!

X-RATED MOVIE POSTERS OF THE SIXTIES AND SEVENTIES

2008-06-19T14:01:00.006+02:00

NIEUWE BEWONERS IN HET WEESHUIS VAN HET AFGEDANKTE VINYL

2008-06-15T14:05:00.007+02:00

Afgelopen donderdag bracht Slager (voorheen de huilende cowboy), de geweldige drummer van The Prunella Scales, een dertigtal nieuwe bewonertjes langs voor het weeshuis van het afgedankte vinyl dat ik run. Zijn platenkast werd te vol. Er moest wat geruimd worden. Er moest wat weg. Aan de straatkant zetten? In de vuilcontainer mieteren? Nee, Frommel runt het weeshuis van het afgedankt vinyl. Daar zullen ze een goed huis hebben.

In het weeshuis van het afgedankt vinyl wordt geen onderscheid gemaakt. Iedereen is welkom. Op nazi kindjes na dan. Voor iedereen staat de deur open. Er wordt geen waarde oordeel geveld over wat er in je groeven gegraveerd staat. Al is het Albert West (geweldige bijna Drs.P. achtige titel trouwens Albert West op z'n best!!! Helaas ontbreekt de gratis kleurenposter waar de hoes over rept. Die zal wel bij Slager in de slaapkamer hangen.) , je bent welkom. Zonder blikken of blozen wordt je de rest van mijn bestaan gekoesterd en goed verzorgd. Zelf die plaat van Hotel California van The Eagles die er tussen zat.

Hotel Califormnia dat is het ergste dat de muziek industrie ooit heeft voortgebracht. Hotel California dat is Buckler bier. Hotel California is een uitvinding van de duivel himself. Hotel California makes me feel sick. Maar ook Hotel California heeft zijn plek in het weeshuis van het afgedankte vinyl gekregen. In het weeshuis van het afgedankt vinyl is iedereen welkom. Zelfs Hotel California.

Ook uw afgedankt vinyl is nog steeds welkom.

De directie van het weeshuis van het afgedankte vinyl.

PUNK MAN DAT WIL IK OOK! EEN VERHAAL OVER LIEFDE IN MEERDERE DELEN

2008-06-12T12:00:00.003+02:00

Die hards waren we. Die hard fans. Altijd gingen we mee naar optredens. Bij een thuiswedstrijd in de kroeg stonden er vooraan de bar twee barkrukken gereserveerd met onze naam erop. Het was niet eens zo'n hele bijzondere band. Gewoon lekkere muziek, maar voornamelijk goed gezelschap. En wij waren die hards dus we gingen mee.

Die zondag waren we op weg naar de Buk Buk in Heiloo voor een middagconcert voor twee man en een halve paardenkop. En wij met z'n tweeen dan. Het werd een gedenkwaardige dag. Heiloo binnen rijdend moesten we stoppen voor een rood stoplicht. We kletsten wat, we lachten wat.

Naast ons hoorde ik opeens een gepruttel. Een gepruttel in drievoud. Een heel mooi gepruttel. Ik boog me voorover om langs de persoon naast me naar buiten te kunnen kijken. Ik moest zien waar dit gepruttel vandaan kwam. Naast onze bus stonden op het fietspad drie brommers met hoge sturen en eitankjes. Naast onze bus stonden drie Puchs voor het stoplicht.

"Punk man! Dat wil ik ook!"

Nog die zelfde zomer stond ik op straat voor de stamkroeg een biertje te drinken. Het was de tijd dat Hoorn nog wat vrijer was en we ook zonder terrasvergunning gewoon op straat konden staan of zitten met een biertje in ons hand. Ik stond wat te vertellen, maar stopte midden in mijn zin. In mijn oor klonk een gepruttel. Een heel mooi gepruttel. Het kwam van achter me.

Ik draaide me om en zag een Puch aan komen rijden. Een Puch met een bekende erop. De bekende wiens Spiderman colbertje ik nog wel eens had proberen te bietsen. Dat Spiderman colbertje kon me nu gestolen worden. Ik wilde een Puch. Ik moest een Puch.

"Punk man! Dat wil ik ook!"

Het zou nog 8 jaar duren, maar die Puch kwam er. En die Puch gaat nooit meer weg. Die Puch gaat mee het graf in. Nooit meer zullen wij scheiden. Betty en Frommel.

IF YOU TAKE AWAY THE MUSIC...

2008-06-09T15:29:00.004+02:00

...you might as well just kill me.

Ik heb een stevige writersblock. Ik zet nog maar wat muziek op. Op mijn LastFM pagina gebeurd meer dan hier de afgelopen maand. Er komt even niets. Er is alleen maar muziek. Oke er is veel meer in mijn leven, maar alles is op dit moment opgehangen aan muziek, muziek en nog eens muziek. Ik consumeer muziek per strekkende kilometer. Mocht u vinden dat ik absoluut nog ergens naar moet luisteren, omdat die aanrader mijn writersblock als sneeuw voor de zon zal doen verdwijnen dan hoor ik het graag.

En muziek is waar het om gaat in het leven. Nee niet om de liefde, want wat is liefde nu zonder muziek. Wat is liefde zonder samen naar een concert gaan en genieten en elkaar af en toe verliefd aankijken en dan thuishgekomen te vrijen terwijl een plaat van de band van het zojuist bezochte concert op staat? En wat is liefde als jij met je volgens jezelf redelijke muzieksmaak opeens opgescheept zit met iemand die alleen maar naar gansta rap luistert of nog erger hardcore house of nog erger het hollandse lied.

Neem mij mijn muziek af en het hoeft van mij allemaal niet meer. If you take away the music you might as well just kill me.

ROCK AND ROLL FEET: PUCH VANS

2008-06-07T15:13:00.004+02:00

THE DAY EVERYTHING BECAME NOTHING

2008-06-03T16:29:00.001+02:00

I was standing under a streetlight wishing I had a cigarette. (No Means No)

De dag dat alles in niets overging zag ik door de bomen het bos niet meer. Niet de bomen van het bos waar ik me zou kunnen bevinden. De bomen van gedachten in mijn hoofd. Mijn toch al zo volle hoofd werd de dag dat alles in niets over ging heen en weer geslingerd. Oncontroleerbaar.

Oncontroleerbaar controleren, zoals ik op slechte dagen kan hebben. De dag dat alles in niets over ging, dacht ik mijn weg uit dat ondoordringbare woud van gedachten niet meer terug te kunnen vinden, maar vond ik bij thuiskomst de balkondeur op slechts 1 knip. Niet op slot en het raam boven niet gesloten, maar wagenwijd open.

Twee dagen later stond ik me weer gek te draaien met de voordeursleutel in het slot, maar dacht ik bij het wegfietsen aan de laptop die ik de week eerder aan had laten staan bij het boodschappen doen. Om de hoek dacht ik aan de slechts drie keer sleuteldraaien op verschillende dagen kort daarvoor. Aan hoe ik niet naar boven terug liep.

Hoe gek ik mijzelf ook kan maken, ik grijp me vast aan die korte momenten dat ik wel sterk ben. Die enkele ogenblikken waarin ik mijn neuroses onder bedwang kan houden. De momenten dat ik het conroleren weet te controleren. Die paar keer per week dat ik binnen twee minuten op bed lig of me niet hoef te haasten voor de trein.

En dan weet ik weer dat er eens een dag komt dat mijn overburen elkaar niet meer aanstoten, wijzend op die malle overbuurman die nu al 5 minuten zijn deur op slot probeert te doen. Dan weet ik dat er eens de dag komt dat ik deur uit stap een minuut voordat de bus om de hoek komt.

Shag, sleutels, geld. Shag, sleutels, geld. En niet meer shag, sleutels, geld, gas uit, balkondeur dicht, tv uit, stekkers ui stopcontact, wasmachine uit, licht uit, tv uit, gas uit, koelkast dicht, asbak in de wasbak, balkondeur dicht, shag, sleutels, geld, terug de trap op, gas uit, balkondeur dicht, tv uit, sleutel draaien, draaien, draaien, draaien en de hoek om fietsen. En ook geen shag meer over 26 dagen.

Voor elke gek brandt er licht aan de horizon.

MY LITTLE PONI

2008-05-26T12:41:00.005+02:00

Was jij er wel geweest dan had ik geen oog voor je gehad. Had je naast me gestaan ik had je niet gezien. Een half uur lang had je niet bestaan. Je had dat half uur net zo goed thuis op de bank met een Libelle of een jankfilm kunnen zitten. Als betoverd keek ik naar het podium. Jij bestond niet meer. Jij en wie dan ook. Ook Devon niet.

Devon Disaster? Who the fuck is Devon Disaster? Poni is my muse. Poni oh Poni. The reason God created women.

Waarom wordt ik altijd verliefd op zangeressen, bassistes, gitaristes, drumster of toestenistes als ik naar concerten ga? Wat is het voor een afwijking? Wat is er mis met mij? Niets zult u zeggen, wanneer u The Ettes wel eens heeft gezien. Poni is het vrouwelijke equivalent van Animal. Ze kan niet veel beter drummen als Meg White, maar als een bezetene slaat ze met de volle 200% de nummers aan elkaar.

Haar grote bos donkere krullen danst alle kanten op. De enorme oorringen gaan een verbeten gevecht met de zwaartekracht aan. Aftikken en rammen. De basgitaar en gitaar haperen dat het een lieve lust is. Om beurten lopen Coco en Jem naar hun versterkers en rommelen ze met snoertjes. Poni lacht slechts en beukt het volgende nummer de zaal in.

Aan het eind dreigt ze mij toch bijna nog te verliezen aan Coco als die achter op het podium in het witte licht een buiging naar de zaal maakt. Ik slik en geef mij hart toch aan Poni. Zeker als ik bij het signeren van de nieuwe plaat mijn (gespeelde) teleurstelling uitspreek over het niet spelen van We Reapel Each Other en ze me troost met een knuffel en een kus. Op mijn wang. Helaas. Ik had je willen optillen Poni. Je optillen en je huig willen kietelen. Over mijn schouder liggend zou ik je mee naar huis willen nemen. Ik had je willen beminnen zoals je nog nooit bemind bent. Ik zeg slechts "Thank you" en lach verlegen.

Ik kijk nog een keer naar beneden naar de mini mensjes die op het podium zo groot leken. Poni's krullenbos steekt boven iedereen uit. Verliefd loop ik dromend naar buiten en stap de tram in wetend dat ik over twee weken verliefd word op Isobel Campbell...

MEMOIRES OF A CHAINSMOKER

2008-05-23T16:47:00.000+02:00

Achter de middelbare school was een grote lelijke parkeergarage. Een parkeergarage met een beetje een soort van kelder. Een halve verdieping onder grondniveau. Daar stond nooit een auto. Te inbraakgevoelig. Het was het terein van mij en mijn jeugdvriendjes.

Nog op de lagere school zittend slipten we op de gladbetonnen helling naar beneden de achterbanden van onze fietsen flinterdun tot ze knapten. Onschuldig jongetjes vermaak waar we thuis over op onze falie kregen. Een nieuwe achterband dat was toch een paar weken zakgeld.

Zakgeld dat anderhalf jaar later aan hele andere dingen besteed werd. Nog steeds zaten mijn jeugdvriendjes en ik in die halve verdieping onder grondniveau. Slippen deden we niet meer. We gingen lopend of met de bus naar school. Geen fietsen. Wel sigaretten.

Iedere grote pauze slopen we stiekem en met een lichaam vol spanning naar de parkeergarage. Daar uit het zicht van iedereen rookten we onze eerste sigaretten over onze longen. Marlboro 100's, want die waren wel iets duurder maar ook langer. Drie kwartier per dag roken tot je er groen van zag en de rest van de middag misselijk achter in het klaslokaal naar 536 duitse naamvallen zat te luisteren.

Dat de Marlboro 100's voornamelijk langer was door de langere filter die er aan zat wilden we niet weten.

IK HEB NU AL ZIN IN ZONDAG

2008-05-22T15:56:00.002+02:00

Zondag 25-05-2008 Black Keys and The Ettes Melkweg The Max Amsterdam.

HET IS ZO STIL IN MEI/MIJ

2008-05-21T08:43:00.002+02:00

Nou oke in mij niet echt. Het is nooit stil in mij en nu helemaal niet. Ik krijg alleen even niets op "papier". Gewoon blijven komen. Het komt vanzelf weer.

DINGEN WAAR FROMMEL ONGELUKKIG VAN WORDT (OF VAN GRUWELT)

2008-05-15T10:05:00.001+02:00

-Geen koffie meer in de koffiepot vinden als ik op zondag uit mijn bed kom.
-Als betty kuren heeft.
-Auto's met draaiende motor voor de deur en een toeterende bijrijder erin, omdat de bestuurder er erg lang over doet om dope bij de buurman te kopen.
-Die enge man met dat kleine mondje met dat pruil onderlipje en die hele grote buik die 's morgens vroeg altijd een soort van geil naar mij staat te kijken en gisteren in de Appie heel erg dicht tegen me aan kwam staan bij de kassa.
-Alleen wakker worden.
-Het schelle hoge gekef van het kuttenlikkertje van de benedenbuurvrouw als ik wat voor een beweging dan ook maak op het balkon of als ik thuis kom en de sleutel in het slot steek en de benedenbuurvrouw die er nooit iets van zegt tegen dat mormel.
-Populisten.
-Potloden en kroppen sla.
-De vuilniszakken die de Dekamarkt verkoopt en die ik nooit open krijg als ze van de rol komen. (Waar zijn de Komo zakken gebleven?)
-Hetzelfde wat betreft de kleine knisperplastictasjes van de supermarkt.
-Die vieze plepslul die altijd in het wijkwinkelcentrumpje rond hangt met zijn vieze kleren aan en zijn commentaar op en gedrag naar anderen.
-Patat halen bij de snackbar om de hoek.
-Alleen wakker worden.
-Mannen die niet in een urinoir kunnen mikken, zodat er een hele plas voor ligt (of er bovenop zoals hier op het werk iemand weet te presteren).
-Een hele dikke vetrand aan een stukje kip in de kipsatesalade (kotsend boven de wc en sindsdien niet meer gegeten).
-Wanneer Betty kuren heeft of het juist gaat regenen als ik snak naar een fijne lange rit.
-Niets te roken hebben na het neuken.
-Als er iets over mijn rug uitgevochten wordt.
-35x de sleutel in het slot om moeten draaien en dan nog aan de deur rukken om te kijken of hij wel echt dicht zit.
-Het cafe dat niet op tijd open is.
-Mensen die heel hard smakken tijdens het eten.
-In het gezelschap van vervelende mensen verkeren.
-Ketchup in de mayonaisepot.
-Zuivel waarop ten minste houdbaar tot de datum van vandaag staat.
-Automobilsten die geen rekening met mij en Betty houden en me geen voorrang verlenen danwel van de weg af drukken (dat kan u een achterlicht kosten mensen)
-Alleen wakker worden.

PUNKSTER 2008 THE PRUNELLA SCALES - UP YOURS - DIGITAL LEATHER (sorry geen foto's van Up Yours)

2008-05-12T12:22:00.017+02:00

Devon oh Devon. Mijn duim mist een vierkante centimeter vel. Devon oh Devon. Mijn knie doet pijn, omdat ik er heel erg hard mijn haperende gitaar tegen aan ramde. Devon oh Devon. Het t-shirt dat ik van je kocht bleek vanmiddag een S te zijn. Die van Digital Leather past gelukkig wel. Devon oh Devon. Gisteren was very punk. Very very Punk. Devon oh Devon. Nieuwe muse van alle gisteren in Swaf aanwezige mannen. Devon oh Devon. Ik kijk uit naar je plaat en daarna naar je tour volgend jaar. Devon oh Devon. Gisteren was een geweldige dag. Ik ben verliefd en met mij alle gisteren in Swaf aanwezige mannen.

Neukende poep. Digital Leather rockte big time.

HOOIKOORTS OP HET STATION

2008-05-09T12:53:00.004+02:00

Nog wankel sta ik op het perron. Wankel, omdat het pas 7 uur is. Niet vanwege de drank. Ik heb niets gedronken gisteren. Ik sta op het perron. Bak leut in mijn rechterhand, peuk in mijn linker. Het is 7 uur in de ochtend en de medeforensen om mij heen bestaan niet. Ik zelf ook nog niet vandaag.

Voor mijn neus een groot vrouwenhoofd. Een niet zo vrolijk vrouwenhoofd. Voor mijn neus een meters grote reklameposter over/tegen/voor hooikoorts. Een groot vrouwen hoofd met tranen in haar ogen en een snotbriebel aan haar neus. Het is pollentijd.

Ik loop naar haar toe. Het is 7 uur in de ochtend, maar mijn gevoel is toch zo wakker dat ik medelijden met haar krijg. "Arme schat", zeg ik tegen haar. "Heb je het zwaar?" Ze knikt bevestigend. Ik zoek naar een zakdoek, maar die heb ik niet bij me. Ik heb nooit zakdoeken bij me. Ik heb niet eens zakdoeken. "Haal op die trekker snot is lekker!" Geen zakdoek, dus ik kan haar er ook geeneen aanbieden.

Ik doe nog een stap dichterbij. De bak met koffie verhuisd naar de hand van de peuk. "Kom maar hier schat", zeg ik tegen haar. Met de duim van mijn vrijgekomen hand veeg ik de tranen uit haar mondhoek. Ik kijk naar haar en constateer dat ze er al een stuk beter uit ziet. Alleen die snotbriebel onder haar neus nog. En ik heb geen zakdoek bij me.

Ik buig voorover. Dichter naar haar toe. Ik open mijn mond en lik met mijn tong de briebel onder haar neus weg. Ik laat hem even op mijn tong rusten voor ik hem naar binnen slurp. Het smaakt zout. Zout met een beetje zoet op de achtergrond. Het is lekker. "Dank je wel Frommel", hoor ik haar nog net zeggen als ik in de gearriveerde trein stap.

Als ik langs haar rij zwaait ze en werpt me een kushandje toe. Het is zomers en pollentijd. Snot is lekker.

TOERIST IN EIGEN STREEK (FUCK, MORGEN WEER WERKEN)

2008-05-06T16:47:00.006+02:00

TOERIST IN EIGEN STREEK

2008-05-05T15:26:00.006+02:00

ADMIT IT YOU WOULD DIE FOR A VIEW LIKE THIS

2008-04-28T21:02:00.001+02:00

OBSERVATIE VANAF EEN BALKON

2008-04-24T16:57:00.003+02:00

Ik zie nergens een niet roken sticker opgeplakt zitten. De vorige kamer was er bijna mee dichtgeplakt. Zelfs in de douche hing er een. Ik zie nu nergens een niet roken sticker dus ik steek een peuk op. Geen niet roken sticker, maar geen asbak te bekennen. Ik bel de receptie en hoor dat mijn kamer inderdaad een niet roken kamer is. Ik begin me af te vragen of dit hotel wel wel roken kamers heeft.

Wat maakt het uit. Ik heb een balkon. Het is laat en al wat fris dus ik trek mijn jas aan, pak mijn biertje van tafel en open de schuifdeur naar het balkon. Dit kan pas nadat ik een loodzware houten luxaflex omhoog heb getrokken. Of heb ik gewoon kippenkracht? Ik stap de frisse nacht in en neem een hijs.

Over de reling hangend, wat best lastig gaat, want hij is van beton en hoewel ik 191 meet is hij vrij hoog, trotseer ik de kou neem een hijs van mijn peuk en een slok Beck's bier. Ik geniet. Bier en sigaretten. U kunt me er voor wakker maken.

Op de parkeerplaats staan een man en een vrouw. Ik gok dat het collega's zijn. Ik gok dat ze tot die luidruchtige groep bedrijfsuitje horen waar ik me tijdens het eten in de hotelpub aan stoorde. Mannen die neplachten en vrouwen die nog hysterischer gilden. Een dronken vrouw is een engel in bed, maar kan in een groep heel irritant zijn. Vooral als ze van het type kijk mij eens zijn.

Ze staan dicht tegen elkaar. Dronken te giebelen. Haar schelle lach galmt over het industrie terrein. Waarom zijn de Hotels waar ik overnacht op van die desolate plekken gevestigd? Het Tebregse Plein, een industrie terrein. Hij heeft zijn arm om haar heen geslagen en komt dichter en dichter tegen haar aan staan. Als zijn hoofd langzaam, centimeter voor centimeter, naar haar hoofd toebuicht biedt ze hem haar wang aan. Ze giechelt. Hij doet nog een poging. Dit gaat haar schijnbaar te ver en haar lichaam buigt zich steeds verder naar achteren om zijn zoekende lippen te ontwijken.

Ze hangt al in een hoek van bijna 90 graden achterover als hij het schijnbaar opgeeft. In een fractie van een seconde is er opeens een ruimte tussen hun die door een derde persoon gevuld kan worden. Het begint te regenen. Haar schelle lach galmt nog een keer over het industrieterrein.

Ze stappen too drunk to drive in hun auto's en rijden de hoek om. Ik fantaseer hun gezichten, houding en gesprekken morgen op kantoor als ze weer nuchter tegen over elkaar zitten en doen alsof er niets gebeurd is.

Ik observeer graag.

FROMMEL UPGRADED VERSION

2008-04-23T18:27:00.008+02:00

Vandaag is Frommel geupgrade. Niet alleen hoorde ik vandaag dat ik een andere (betere) functie op mijn werk krijg. Een functie met meer verantwoordelijkheid en uitdaging. Ook wat betreft leefomstnadigheden werd ik geupgrade.

Moest ik het de afgelopen dagen doen met deze hotelkamer (pas op hoog jakkie gehalte):

Met het binnenhalen van het leuks wat betreft werk moest ik ook de volgende hotelkamer in. Ik huis nu in onderstaande Business Suite:

Helaas heeft het niets met de nieuwe functie te maken, maar is het een geval van alle hotelkamers in Rotjeknor en omstreken volgeboekd en slaap ik morgen weer in een gedowngrade hotelkamer als helemaal boven. Oke dan wel de luxe versie met badjas en badslippers. Ik eet vanavond niet in de pub, maar in het sjieke restaurant. Frommel leeft 1 dag op stand.